മിനിനര്‍മ്മം

മനസ്സിനൊരു കുളിരായ്‌വന്ന പ്രേമലേഖനം

2012-02-14T07:27:00.001+05:30

പ്രേമം സുന്ദരമായ ഒരു അനുഭൂതിയാണ്; അത് ജീവൻ നിലനിർത്തുന്ന ആത്മാവിന്റെ തുടിപ്പാണ്. പ്രേമലേഖനം,, അത് നെഞ്ചോടമർത്തിപിടിച്ച് അതിലെ അക്ഷരങ്ങളിലെ വികാരം മനസ്സിലേക്ക് ആവാഹിക്കുമ്പോൾ ലഭ്യമാകുന്ന ആനന്ദം അനിർവ്വചനീയമാണ്. ഏകാന്തതയിൽ ഇരുന്ന് പ്രേമലേഖനം വായിക്കുമ്പോൾ അന്തരാത്മാവിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ആഹ്ലാദം, എസ്.എം.എസ്. വായിക്കുമ്പോഴോ ഫോണിലൂടെ നേരിട്ട് സംസാരിക്കുമ്പോഴോ ഒരിക്കലും ലഭ്യമാവില്ല എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്.

സ്വന്തം മനസ്സ് തുറന്ന്, കടലാസിൽ അക്ഷരങ്ങാളായി പെയ്തിറങ്ങുന്ന പ്രേമലേഖനം സ്നേഹിക്കുന്ന വ്യക്തിയിൽ‌നിന്ന് ലഭിക്കണമെങ്കിൽ വെറുതെ കൊതിച്ചാൽ പോര? ഭാഗ്യം വേണം,, ഭാഗ്യം. ആദ്യം ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആളുടെ സ്നേഹം ലഭിക്കാൻ; പിന്നെ അയാളിൽ നിന്ന്, ‘എന്റെ പ്രീയപ്പെട്ടവളെ’ എന്ന് ആരംഭിക്കുന്ന ഒരു എഴുത്ത് ലഭിക്കാൻ. കൌമാരപ്രായത്തിൽ മനസ്സ് കടിഞ്ഞാണില്ലാത്ത കുതിരയെപ്പോലെ പ്രയാണം തുടരുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന പ്രേമലേഖനം എന്നെന്നും ഒരു ഓർമ്മായി കൊണ്ടുനടക്കാൻ കഴിയും. അത് കുമാരികുമാരന്മാർ ജീവിതം ആസ്വദിക്കുന്ന മിക്സഡ് കോളേജിൽ‌വെച്ച് ആയാലോ?

നമ്മുടെ പ്രീ ഡിഗ്രിയെ ആർക്കെങ്കിലും ഓർമ്മയുണ്ടോ? ഹൈ‌സ്ക്കൂളുകളിൽ പ്ലസ്2 അവതരിച്ചപ്പോൾ, നമ്മുടെ കോളേജുകളിൽ നിന്ന് സ്വയം അലിഞ്ഞ് അതിലേക്ക് ലയിച്ച് വംശനാശം വന്ന ‘പ്രീ ഡിഗ്രിയെ’? വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, എന്റെ പഠനകാലത്ത് അതൊരു സുന്ദരമായ ലോകമായിരുന്നു,, പാവാട അണിഞ്ഞവരും ധാവണി ധരിച്ചവരും സാരി ചുറ്റിയവരുമായ പെൺകുട്ടികൾക്കൊപ്പം പഴയ സിനിമയിൽ കാണുന്നതുപോലെ പാന്റ് ധരിച്ചവരുടെ ഇടയിൽ വെള്ള മുണ്ടുടുത്ത ഏതാനും ആൺകുട്ടികളും ചേർന്ന് ചുറ്റിയടിക്കുന്ന യൂനിഫോമിന്റെ ചട്ടക്കൂടില്ലാത്ത വർണ്ണങ്ങൾ വാരിവിതറുന്ന ഒരു ലോകം,

‘ഒരുവട്ടം‌കൂടിയ പ്രീ ഡിഗ്രിക്ലാസ്സിൽ

വെറുതെയിരിക്കുവാൻ മോഹം’

ഇനി ഞാനെന്റെ ഓർമ്മച്ചെപ്പ് തുറക്കട്ടെ;

വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്,,,

പ്രീ ഡിഗ്രി രണ്ടാം വർഷം; അവിടെ ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിൽ‌നിന്നും കടന്നുവന്ന ഒരു പാവാടക്കാരിയുണ്ട്,, അതാണ് ഞാൻ. സഹപാഠികൾ അടിച്ചുപൊളിച്ച് ജീവിക്കുമ്പോൾ പഠനത്തിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കുന്നതിനാൽ സുഹൃത്തുക്കൾ വളരെ കുറവ്. പത്താം തരം‌വരെ പെൺപള്ളിക്കൂടത്തിൽ പഠിച്ചതുകൊണ്ടായിരിക്കണം ആൺകുട്ടികളോട് ഞാനെന്നും അകലം പാലിച്ചിരുന്നു. സഹപാഠിനികൾ ക്ലാസ് കട്ട് ചെയ്ത്, കമിതാക്കളോടൊത്ത് കേന്റീനിലും മരച്ചുവട്ടിലും ഇരുന്ന് പ്രേമത്തിന്റെ ബാലപാഠങ്ങൾ പഠിക്കുമ്പോൾ അതിൽ‌നിന്നെല്ലാം ഞാൻ മുഖം തിരിച്ചു. ‘പഠനത്തിൽ ഒന്നാമതാവുക’, അതുമാത്രമായിരുന്നു, അക്കാലത്ത് എന്റെ ലക്ഷ്യം.

അങ്ങനെ പഠിച്ച്, പഠിച്ച്,, മാർച്ച് മാസം വന്നെത്തി; പരീക്ഷാപനിയോടൊപ്പം വിരഹം പേറുന്ന മാർച്ച്‌മാസം. കോളേജ് കാമ്പസിലെ മരമായ മരങ്ങളെല്ലാം പൂക്കൾ കൊണ്ടലങ്കരിച്ച്, വിട്ട്‌പിരിയുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് യാത്രാമൊഴി ചൊല്ലുകയാണ്. പ്രേമിക്കുന്നവർ കണ്ണിൽ കണ്ണിൽ നോക്കിയിരുന്ന് മൌനം വാചാലമായി മാറുന്ന കാലം.

കോളേജിൽ രണ്ട്‌വർഷം പിന്നിടുന്ന നേരത്ത് എന്റെ മനസ്സിൽ പലതരം ചിന്തകൾ അടിഞ്ഞുകൂടാൻ തുടങ്ങി. ഒന്നിച്ച് പഠിച്ചിട്ടും ആൺ‌കുട്ടികളുമായി അടുപ്പം കാണിക്കാത്ത വികലമായ മനസ്സ് എന്റേത് മാത്രമാണല്ലൊ! ക്ലാസ്സിൽ മിക്കവാറും പെൺ‌കുട്ടികൾ പ്രേമം പങ്ക് വെക്കുന്നവരാണ്. അവർക്കെല്ലാം കാമുകന്മാരിൽ നിന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ പ്രേമലേഖനം ലഭിക്കുന്നതും അത് പുസ്തകത്തിൽ ഒളിപ്പിച്ചശേഷം മറ്റാരും കാണാതെ വായിക്കുന്നതും ഞാൻ കാണാറുണ്ട്. എന്നാൽ അങ്ങനെയൊരു പ്രേമം എനിക്കുമാത്രം ഇല്ല. എന്റെ വികലമായ സ്വഭാവം തന്നെയല്ലെ, ഇങ്ങനെയൊരവസ്ഥക്ക് കാരണം? എനിക്ക് ആരോടെങ്കിലും സ്നേഹം തോന്നിയിട്ടുവേണ്ടെ അവരിങ്ങോട്ട് സ്നേഹിക്കാൻ? ക്ലാസ്സിൽ ഏറ്റവും പിന്നിലായ ഒരൊറ്റ പ്രാക്റ്റിക്കൽ‌പോലും ശരിക്ക് ചെയ്യാനറിയാത്ത രാധികയെപോലും പ്രേമിക്കാൻ ഒന്നിലധികം ആൺ‌കുട്ടികളുണ്ട്. രണ്ട്‌വർഷം ഞാനിങ്ങനെ മിക്സഡ് കോളേജിൽ ഒറ്റയാനായി പഠിച്ചിട്ടെന്ത് കാര്യം?

പരീക്ഷകൾ വന്ന് തലയിൽ കയറിയ എല്ലാനേരവും പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ദിവസം. ക്ലാസ്‌ടൈം കഴിഞ്ഞിട്ടും മിക്കവാറും വിദ്യാർത്ഥികൾ വീട്ടിൽ‌പോകാതെ റെക്കാർഡ് പൂർത്തിയാക്കുകയാണ്. പിന്നിലെ ബെഞ്ചിൽ പോയിരുന്ന് ഞാനെന്റെ കെമിസ്ട്രി റെക്കാർഡ് തിരക്കിട്ട് എഴുതുമ്പോഴാണ് ഒരു സീനിയർ വിദ്യാർത്ഥി ക്ലാസ്സിലേക്ക് കടന്നുവന്നത്. അവൻ നേരെനടന്ന് എന്റെ സമീപം എത്തിയപ്പോൾ എന്തോ അന്വേഷിക്കുന്ന മട്ടിൽ അല്പസമയം നിന്നു. എഴുതുന്ന ബുക്കിൽ‌തന്നെ തലകുനിച്ചെങ്കിലും ഒളികണ്ണാൽ അവനെ ഞാനൊന്ന് നോക്കി. എന്റെ സമീപം‌ അടച്ചുവെച്ച, എന്റെ ബോട്ടണി നോട്ട്‌ബുക്ക് തുറന്നശെഷം പോക്കറ്റിൽ നിന്നെടുത്ത ഒരു കവർ അതിൽ തിരുകിയിട്ട് ഞാനൊന്നുമറിഞ്ഞില്ല, എന്നമട്ടിൽ കാണാൻ സുന്ദരനായ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ നടന്നുപോയി.

അവൻ നടന്നുപോയപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയതാളം ഉച്ചത്തിലായി; സംഭവം ആരെങ്കിലും കണ്ടോ? അല്പം അകലെയിരുന്ന് എഴുതുകയും വായിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളാരും‌തന്നെ ഈ രംഗം ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കില്ല, എന്ന് ഞാൻ സ്വയം ആശ്വസിച്ചു. എന്നാലും എന്റെ പുസ്തകത്തിൽ എഴുത്ത്‌ തിരുകുന്ന നേരത്ത് എന്നെനോക്കി ഒന്ന് അവനൊന്ന് കണ്ണിറുക്കുകപോലും ചെയ്തില്ലല്ലൊ?

ചിന്തകൾക്ക് വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പുസ്തകം അടച്ചുവെച്ചശേഷം ബോട്ടണിനോട്ട് കൈയിലെടുത്ത് പതുക്കെ തുറന്നുനോക്കി. അതിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന നീലകവറിന് പുറത്ത് എഴുതിയിരിക്കുന്നു, ‘എന്റെ പ്രീയപ്പെട്ടവൾക്ക്’,,, അത്‌വായിച്ചതോടെ പുസ്തകങ്ങളെല്ലാം അടുക്കിവെച്ച്, അവയുമായി ഞാൻ നേരെ വീട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ആ കവറിനുള്ളിൽ എന്താണെന്ന് അറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷ ഉണ്ടെങ്കിലും ക്ലാസ്സിൽ‌വെച്ച് തുറന്നുനോക്കാൻ എന്തോ ഒരു വിഷമം.

വീട്ടിലെത്തിയ ഉടനെ എല്ലാപുസ്തകങ്ങളും മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചപ്പോൾ ബോട്ടണി നോട്ട് മാത്രം ഷെൽഫിൽ വെച്ച് പൂട്ടിയിട്ട് അടുക്കളയിൽ‌കടന്ന് ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ പതിവില്ലാത്ത എന്റ്റെ മൌനം കണ്ടപ്പോൾ അമ്മ ചോദിച്ചു,

“നീയെന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്? ആരെങ്കിലുമായി പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടായോ?”

“ഒന്നുമില്ല, ഈ അമ്മക്കെന്താ? ഞാനാരുമായും കൊഴപ്പത്തിനൊന്നും പോയിട്ടില്ല”

അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും എന്റെ മനസ്സ് എന്റെ പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ ആയിരുന്നു. ബോട്ടണി നോട്ട്‌ബുക്കിലെ കവറിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തായിരിക്കും എന്നറിയാനുള്ള ചിന്തകാരണം മറ്റെല്ലാം മറന്നു. ഒടുവിൽ സന്ധ്യാനേരത്ത് മുറിയുടെ വാതിൽ അടച്ചശേഷം നോട്ട്‌ബുക്ക് തുറന്ന് ആ കവർ വെളിയിലെടുത്തു. ഒട്ടിച്ച നീലക്കവറിന് മുകളിൽ ഭംഗിയുള്ള കൈപ്പടയിൽ എഴുതിയത് വായിച്ചശേഷം ഒട്ടും വേദനിപ്പിക്കാതെ കവർതുറന്ന് അതിനുള്ളിൽ നിന്നും നാലയി മടക്കിയ വെള്ളക്കടലാസ് പുറത്തെടുത്ത് ആകാംക്ഷയോടെ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ ഇത്രയും കാലം കൊതിച്ചിരുന്നതും കാത്തിരുന്നതും ഇങ്ങനെനെയൊന്നാണല്ലൊ,

‘എന്റെ പ്രാണ പ്രീയേശ്വരിക്ക്,’ …. തുടക്കം മോശമില്ല, അമിതമായ ആവേശത്തോടെ ഞാൻ തുടർന്ന് വായിച്ചു,

‘നിന്നെ കാണുന്ന ഓരോ നിമിഷവും എന്റെ മനസ്സ് നിന്നിലേക്ക് അലിയാൻ കൊതിക്കുകയാണ്. നമ്മൾ ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കുന്ന മോഹനനിമിഷങ്ങൾക്കായി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്’ ….

ഹോ, എനിക്ക് നാണം വന്നിട്ട് വല്ലാതായി,,,

മനസ്സ് തുറന്ന് കടലാസിൽ കവിതയായി പെയ്തിറങ്ങിയ അക്ഷരങ്ങൾ ഓരോന്നായി വായിക്കുമ്പോൾ അവയെല്ലാം എന്റെ ആത്മാവിന് കുളിരേകി; ജീവിതത്തിന് പുത്തൻ താളം കൈവന്നതായി എനിക്ക് തോന്നാൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ വായിച്ച് വായിച്ച് അവസാനവരി എത്തിയപ്പോൾ? അയ്യോ, ഞാനൊന്ന് ഞെട്ടി…

വരികൾക്കൊടുവിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നു,

‘എന്ന്, എന്റെ സ്വന്തം രാധികക്കുട്ടിയുടെ കാമുകൻ രാജുമോൻ’

അപ്പോൾ ഇത്???

അത് എന്റെ ക്ലാസ്സിലെ രാധികക്ക് അവളുടെ കാമുകൻ രാജുമോൻ നൽകിയ പ്രേമലേഖനമാണ്, അല്ലാതെ എനിക്ക് വേണ്ടി എഴുതിയതും എനിക്ക് വായിക്കാനുള്ളതും അല്ല. റെക്കാർഡ് എഴുതുമ്പോൾ ഞാൻ ഇരുന്നത് രാധികയുടെ സീറ്റിന് സമീപമാണ്. രാധികയുടെ പുസ്തകങ്ങൾ വെക്കുന്ന സ്ഥാനത്ത് കാണപ്പെട്ട എന്റെ പുസ്തകം, അവളുടേതാണെന്ന് പാവം കാമുകൻ വിശ്വസിച്ചുപോയി!

ഒരു പ്രേമലേഖനം ലഭിച്ച ആവേശത്തിൽ ഞാൻ വായിച്ച് നെഞ്ചിലേറ്റിയത് മറ്റൊരാളുടേതായിപോയല്ലൊ,, എന്റെ കൃഷ്ണാ,, പതിനാറായിരത്തെട്ടിനെയും ഒന്നിച്ച് പ്രേമിച്ച നീതന്നെ എനിക്ക് ശരണം.

“നീ പോയിറ്റ് പിന്നെ ബാ”

2012-01-17T07:44:00.001+05:30

“എണെ മീനാച്ചി, നിന്നെയെത്രയായി കണ്ടിറ്റ്?”

“അതെന്താ ഏച്ചീ, അങ്ങനെ പറേന്നത്? മിനിയാന്ന് ഞാനീവീട്ടിന്റെ മുമ്പ്‌ന്നെല്ലെ ബയലിന്റെ കെളയെറങ്ങീറ്റ് ആണിച്ചാലിലൂട്ടെ നടന്ന് ഓലവെലിക്കാൻ പോയത്”

“നിന്റെ ബീട്ടില് ഗാസില്ലെ? പിന്നെന്തിനാ ഓലബെലിക്കാൻ പോയത്?”

“ബീട്ടില് ഗാസിണ്ടായിറ്റും പറമ്പില് ഓലേം മട്ടലും വീണിറ്റ്‌കാണുമ്പം അനക്ക് പണ്ടത്തെപോലെ, ബെലിച്ച് തരക്കികീറീട്ട് കത്തിക്കാഞ്ഞാൽ ഒരെന്തോപോലെ? ഞാനുള്ള കാലത്തോളം വയല്‌ന്ന് ഓലവലിച്ച് അടുപ്പില് തീകത്തിക്കും”

“കാലം‌പോയ പോക്ക്! ഈ ബയലിലെല്ലാം എത്ര ഞാറ്‌നടാനും നെല്ല്‌മൂരാനും ഞാമ്പോയതാ? അന്നെല്ലാം നാട്ടിപ്പണിക്കാറ് ഞാറ് നടുമ്പം പാട്ട് പാട്‌ന്നത് ഈടെയുള്ള നമ്മളെ പയേ ഓലപ്പൊരേലിര്‌ന്നിറ്റ് ഞാനെത്ര കേട്ടതാണ്?”

“ഇപ്പം എല്ലാടെം മാറുകയാ,, വയലെല്ലാം പോയി തെങ്ങ് നെറഞ്ഞില്ലെ?”

“എന്നാലും നീയെങ്ങനെയാ ഇക്കാലത്ത് അടുപ്പില് തീക്കത്തിക്കുന്നത്? നമ്മളെ മക്കക്ക് കൊറച്ചിലല്ലെ?”

“മക്കള് പറഞ്ഞാലും അനക്ക് കൈയ്യുന്ന കാലത്ത് ഞാൻ വെറക് കത്തിക്കും”

“മക്കളൊക്കെ ബല്‌തായാല് അവര് പറേന്നത് കേട്ട് നമ്മള് നടക്കണ്ടെ?”

“എന്ന്‌ബെച്ച് നമ്മള് പഠിച്ച ശീലങ്ങളെല്ലാം മാറ്റാമ്പറ്റുഓ?”

“ഏച്ചിക്കറിയോ,, കയ്‌ഞ്ഞേസം അന്റെ മോളെ മോള്, കമ്പ്യൂട്ടറിലൂടെ ബർത്താനം പറിന്ന്,,, അരോടാന്നാറിയോ?”

“ആരോടാ? ഓള് മംഗലം കയ്ക്കാനായില്ലെ?”

“ഓള് അമേരിക്കേലുള്ള ഏതോ ഒരുത്തനോട് വർത്താനം പറേന്നത് ഞാങ്കാണ്വേം കേക്ക്വേം ചെയ്തു”

“ഇതെന്നാ ഞാനീ കേക്ക്ന്നത്? ബാലിയക്കാരത്തിയായ പെണ്ണ് ഏതോനാട്ടിലെ കണ്ട ആണുങ്ങളുമായി ബർത്താനം പറയാനോ? ഒരുത്തന്റൊപ്പം പോണ്ട പെണ്ണാണ്,, ഓളെ അമ്മെനോട് നിനക്ക് പറഞ്ഞൂടായിരുന്നൊ?”

“ഓളോട് പറഞ്ഞാ കണക്കായിപ്പോയി,, ഒരന്തോം കുന്തോം ഇല്ലാത്ത ഓള് ആകെയൊരു മോളുള്ളേനെ തലേലും നെലത്തും വെക്കാണ്ടാ പോറ്റുന്നത്. ഞാമ്പറഞ്ഞാല് എന്നെയാ കുറ്റം പറയ,,, ‘അമ്മക്കൊരു വിവരോമില്ല, ഇന്നത്തെ പിള്ളേരൊക്കെ അങ്ങനെയാ വളരേണ്ടന്ന്”

“അന്റെ മോനാ ആദ്യായിട്ടീനാട്ടില് കമ്പ്യൂട്ടറ് കൊണ്ട്‌വന്നത്; ഇപ്പം നാട്ടിലെല്ലാടത്തും ടീബീം കമ്പ്യൂട്ടറും ആയിന്. പിന്നെ നീയാ ഏറ്റ്‌കാരൻ ചന്ദ്രന്റെ പുതിയബീട് കണ്ടിനോ?”

“അതെന്റെ ഏച്ചീ കാണെണ്ട കായ്ച്ചയായിരുന്നു,, രണ്ട്‌നെലേല് കൊട്ടാരം പോലത്തെ വീട്! ഈ നാട്ടിലൊന്നും അത്രക്ക് വെലിയ വീട് കാണൂല്ല. ഞാനാ വീട്ട്ക്കൂടിയേന്റെ പിറ്റേന്ന് കേരികീഞ്ഞതാ,, ഓന്റെ ഓളക്കണ്ടാല് എന്തൊര് രസാണ്? വീട്ടിലിരിക്കുമ്പോം പൊന്നോണ്ട് മൂടിറ്റാ നടക്കുന്നത്. ഓളെ അമ്മ നമ്മളെ മുമ്പിലൂടെ പണ്ട് തെണ്ടി നടന്നതല്ലെ?”

“അതാരാപ്പാ അയിലെ പോന്നത്?”

“അത് നമ്മളെ പോസ്റ്റ്‌മാൻ രമേശനാ, ഓനിങ്ങോട്ടാണല്ലൊ ബര്‌ന്നത്”

“അത് ഫോൺ‌ബില്ല് തരാനാഉം, അല്ലാതെ ഇപ്പാരാ കത്തൊക്കെ അയക്കുന്നത്?”

“യശോദേടത്തി, ഇത് വീട്ടിലെ ടെലിഫോൺ ബില്ലാണ്?”

“മോനിങ്ങ് ചാടിക്കൊ, ഞാമ്പിടിച്ചോളും”

“ഇതാ ബില്ല്,,, അല്ലാ, ഇതാരൊക്കെയാ? രണ്ടാൾക്കും ഓരോ കുട്ടികളെയും കിട്ടിയിട്ടുണ്ടല്ലൊ?”

“ഇത് അന്റെ മൂത്ത മോളെ, മോള മോള്, പിന്നെ മീനാച്ചീന്റെ മടീലുള്ളത് അന്റെ എളേ മോന്റെ മോൻ”

“അത് നന്നായി, ഈ വയസുകാലത്ത് കുട്ടികളെയും കളിപ്പിച്ച് ഇരിക്കാലോ?”

“മോളിന്ന് രാവിലെ ഓള വീട്ടിന്ന് വന്നതാ, ഇനീപ്പം വയീറ്റ് പോകും”

“എന്നാൽ ഞാനിപ്പം പോട്ടെ, ബില്ലങ്ങ് മോന്റെ കൈയിൽ കൊടുത്തേക്കണം”

“മോൻ പോയ്‌ക്കൊ”

“ഏച്ചിക്കറിയോ, ഇവനടുത്ത ആയ്ച്ച ദുബായീപോകും, വിസ ശരിയായിട്ട്‌ണ്ട് പോലും”

“അപ്പൊ പോസ്റ്റാപ്പീസില് ആളെ ബേണ്ടെ?”

“പോസ്റ്റാപ്പീസില് പുതിയാള് വരുമായിരിക്കും. പിന്നെ അന്റെ മോള് ലച്ചീന്റെ പുരുവൻ അടുത്ത മാസം ദുബായീന്ന് വരുന്നുണ്ട്”

“നിനിക്ക് കോളായല്ലൊ,, നാട്ടിലെല്ലാറും ദുബായീ പോയിറ്റും പണിയെട്‌ത്തിട്ടും നന്നായി, അന്റെ ബീട്ടില്‌മാത്രം പണ്ടത്തെപ്പോലെ”

“അതെന്താ ഏച്ചി അങ്ങനെ പറേന്നത്? ഈടയിപ്പം എല്ലാർക്കും സർക്കാറ് ജോലി കിട്ടി ശമ്പളം വാങ്ങ്‌ന്നില്ലെ?”

“ഓറെല്ലാം ശമ്പളം വാങ്ങിട്ട് അനക്കെന്നാ കൊണം? അടുക്കളപ്പണിയെടുത്ത് നേരാം‌വണ്ണം വെച്ച്‌വെളമ്പാൻ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ?”

“അയിന് നിങ്ങളെന്തിനാ ആണ്മക്കൾക്ക് ഉദ്യോഗം ഉള്ളോളെതന്നെ കല്ല്യാണം കയ്യിപ്പിച്ച്‌കൊടുത്തത്?”

“അത് ഞാമ്പറഞ്ഞിട്ടാണോ? ഓറെ പെങ്ങമ്മാര് ടീച്ചറ്‌മാറായതുകൊണ്ട് ഈടെ വരുന്ന പെണ്ണിനും ജോലി ബേണം‌ന്നാ ആണ്മക്കള് പറഞ്ഞത്”

“എന്നാപ്പിന്നെ പാഞ്ഞിട്ടെന്താ കാര്യം? എന്റെ മക്കൾക്കൊന്നും സർക്കാർ ജോലി ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് എന്റെ വീട്ടില് വന്ന പെണ്ണിനൊന്നും ജോലിയില്ല. അതുകൊണ്ട് എന്റെ മോന്റോള് സീന അടുക്കളേൽ‌തന്ന്യാ എപ്പഴും”

“നീയിപ്പം അടുക്കളേൽ കേരാതെ ഇങ്ങനെ നടക്ക്വാ? നല്ല സുകം”

“അതെങ്ങനെയാ ഏച്ചീ മോൻ മംഗലം കയ്ച്ചിറ്റ് ഒരുത്തി ബന്ന് കേരിയാലും അടുക്കളേല് ഞാനില്ലാതെ ഓക്കാകെ ബെഷമാഉല്ലെ? ഓളൊപ്പരം ഞാനും ഒണ്ടാവും”

“ഈട ബന്ന്‌കേരിയവള് ഏത്‌നേരത്തും പടിത്തോം ബായനയുമാണ്. ഓനുള്ളപ്പം രണ്ടാളും മുറിപൂട്ടി ആത്തിരിക്കും”

“അത്‌പിന്നെ അവര് ടീച്ചറ്‌മാരാവുമ്പം കൊറേ വായിക്കണ്ടെ? ഏച്ചീന്റെ മോളും അടുക്കളപ്പണിയൊക്കെ എടുക്കാതെ എപ്പോം വായനയല്ലെ?”

“എന്നാലും ആരാന്റെ ബീട്ടിന്ന് ബന്ന്‌കേരിയപെണ്ണ് നേരത്തും കാലത്തും അടുക്കളപ്പണിയെട്‌ക്കാതെ ആത്തിരിക്കണോ?”

“അതോണ്ടാ ഞാമ്പറഞ്ഞത് പണിയില്ലാത്ത പെണ്ണിനെ ആണ്മക്കള് മംഗലം കയിക്കണം‌ന്ന്. അന്റെ മോന്റോള് സീന എത്ര പണക്കാരത്ത്യാ? എന്നിട്ടും അന്നോട് പറഞ്ഞത് അടുക്കളേലെ ഒരു പണിയും അമ്മ എട്‌ക്കണ്ടാന്നാ”

“അതെല്ലം നിന്റെ മക്കള്, അന്റെ മക്കളെല്ലാം ബീയേം എമ്മേം പടിച്ചവരല്ലെ?”

“അതിപ്പം പഠിക്കുന്നതല്ലെ ഏച്ചി ബെല്ല്യകാര്യം?”

“അന്നാലും എല്ലാരും പണിക്കുപോയാൽ‌പിന്നെ ഒറ്റക്കിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു ബെശമം. ഇന്നാളൊരു ദിവസം അന്റെ തുച്ചീന്റെ ബീട്ടിലെക്കാര്യം നിനക്കറിയോ?”

“തുച്ചീന്റെ വീട്ടിലൊ? എന്നാ കാര്യം?”

“ഓള് ഒറ്റക്കുള്ളേരം ഒരു ബാലിയക്കാരൻ കാർഡുമായിറ്റ് പൈശക്ക് എരക്കാൻ ബന്ന്. ഈടെ ആളില്ലാന്ന് എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും ഓൻ പോന്നില്ല. അവസാനം ഓൻ മിറ്റത്ത്‌ന്ന് ചേദിക്ക് കേരിബന്നേരം തുച്ചി പറഞ്ഞ്, ‘അന്റെ ആങ്ങള പോലീസാണ്, ഓനെയിപ്പം ബിളിക്കൂന്ന്’. അന്നേരം ഓങ്കീഞ്ഞി പാഞ്ഞൂട്ടും”

“അതാ ഇപ്ലത്തെ കാലം. ഏച്ചി ഒറ്റക്ക് വീട്ടിലിരിക്കുമ്പം വാതിലെല്ലാം അടച്ചിട്ടേക്കണം. ആര് വിളിച്ചാലും ആളെ നോക്കാതെ തൊറക്കര്‌ത്”

“ഞാനൊറ്റക്കുള്ളേരം പൈശ കൊടുക്ക്വേ ഇല്ല. പിന്നെ കെളവന്മാരാന്ന് കണ്ടാല് ജനലിന്റുള്ളൂട്ടെ ഒരുറുപ്പ്യമാത്രം കൊടുക്കും. അതൊന്നും മക്കളോട് പറീല്ല”

“ഓ, പള്ളീന്ന് മാപ്പിള ബൈരം‌കൊടുക്കാൻ‌ തൊടങ്ങി. കൊറേ നേരായല്ലൊ ഞാനീടെ ഇരിക്കുന്നത്,,, ഞാമ്പോയിട്ട് നാളെബെരാം”

“അല്ല മീനാച്ചി അനക്കൊരു തം‌ശ്യം”

“എന്നാ ഏച്ചീ?”

“ഈ പള്ളീന്ന് മാപ്പിളാറ് ഒച്ചയാക്കുമ്പം,,,”

“ഒച്ചയാക്കുമ്പം,,,”

“ഓ, ഒന്നൂല്ല; അ‌‌യ് പിന്നെപ്പറിയാം”

“എന്നാ ഞാമ്പോട്ടെ, മോനേ ഈട നിർത്ത്ന്ന്; ഞാമ്പോട്ടെ മോനെ, മോളെ”

“നീ പോയിറ്റ് നാളെ ബാ”

വലിയ അടുക്കളയും ചെറിയ ഞാനും

2011-12-18T07:30:00.002+05:30

വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്,,,

പത്താം‌തരം വരെയുള്ള കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കാൻ യോഗ്യതയുള്ള അദ്ധ്യാപികയായി പരിശീലനം ലഭിച്ച ഞാൻ, സ്വന്തം വീടിനടുത്ത് മാനേജർ നിയമനം‌നടത്തുന്ന, എയിഡഡ് എൽ. പി. സ്ക്കൂളിൽ അദ്ധ്യാപികയായി ചേർന്ന്, ഒന്ന് മുതൽ അഞ്ച് വരെയുള്ള പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളെ മാത്രം പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലത്താണ്, നമ്മുടെ സർക്കാറിന്റെ സ്വന്തം ‘പി.എസ്.സി.’ എന്നെ ഒരു ‘സർക്കാർ ഹൈസ്ക്കൂൾ അദ്ധ്യാപികയായിട്ട്’, കനിഞ്ഞനുഗ്രഹിച്ചത്. കണ്ണുർ ജില്ലയിലാണെങ്കിലും വളരെ അകലെയുള്ള ഒരു വിദ്യാലയത്തിലേക്ക് നിയമന ഉത്തരവായിട്ടാണ് അനുഗ്രഹം ചൊരിഞ്ഞത്.

നിയമന ഉത്തരവ് പോസ്റ്റലായി ഏറ്റുവാങ്ങിയതു മുതൽ വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും സ്വന്തക്കാരും ബന്ധക്കാരും സഹപ്രവർത്തകരും പാരകളായി എന്റെ മുന്നിൽ അണിനിരന്നു,

പാരയുടെ രൂപത്തിൽ ആദ്യം വന്നത് അമ്മ, അതായത് എന്റെ സ്വന്തം പെറ്റമ്മ:

“മോളേ ഇത്ര ദൂരെ നീ ഒറ്റക്ക് താമസിച്ച് സ്ക്കൂളിലൊക്കെ എങ്ങനെയാ പോകുന്നത്? ഒരു ചായ വെക്കാനോ, ഒരു നേരത്തെ വെള്ളം ചൂടാക്കാനോ അറിയാത്ത നീയെങ്ങനെയാ ചോറും കറിയും വെച്ച് തിന്നുകയും തുണിയലക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്?”

ഈ വക കാര്യങ്ങളൊന്നും ഇതുവരെ അമ്മ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല, ഞാനൊട്ടു പഠിച്ചിട്ടുമില്ല. അപ്പോൾ ഞാനൊരു യുവതിയായെങ്കിലും വീട്ടിൽ‌തന്നെ കുടിയിരുത്താനുള്ള സൂത്രം തന്നെയാവണം,,

അടുത്തത് വരുന്നു, അച്ഛൻ പാര:

“നിനക്കിപ്പോൾ‌ത്തന്നെ കിട്ടുന്ന പണം മതിയല്ലൊ ഇവിടത്തെ ചെലവ് കഴിയാൻ,, നീയിവിടെ ഇല്ലാതായാൽ നിന്റെ ഇളയവരെയൊക്കെ മര്യാദക്ക് പഠിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമോ? ശമ്പളം കൂടിയാലും ചെലവ് അധികമാവില്ലെ?”

അതും ഒരു സൂത്രം തന്നെ; ഇളയ മക്കൾ നാലെണ്ണത്തിനെയും നോക്കേണ്ട ചുമതല മൂത്ത മകൾക്കാണോ? അതോ തന്തപ്പടിക്കാണോ? എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചതേയില്ല.

അടുത്തതായി വരുന്നു, ഇളയമ്മ പാര:

“അല്ല, നീയിങ്ങനെ ദൂരെയൊക്കെ പോയാൽ,,, അവിടെയൊക്കെ കൊറേ ആണുങ്ങളൊക്കെയുള്ള സ്ക്കൂളായിരിക്കുമല്ലൊ. അപ്പോഴ് ആ നാട്ടിലുള്ള ഏതെങ്കിലും ഒരുത്തനെ കല്ല്യാണം കഴിച്ചാൽ പിന്നെ സ്വന്തം വീട്ടുകാരെയൊക്കെ നീ മറക്കൂല്ലെ?”

ഇത് വെറും അസൂയയാണ്,, ഹൈസ്ക്കൂൾ അദ്ധ്യാപികയാവുമ്പോൾ നല്ല വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള, കഴിവുള്ള പുരുഷനെ ഞാൻ കെട്ടുന്നത് സഹിക്കാനും ചിന്തിക്കാനും ആവാത്ത അസൂയ തന്നെ.

ഇത് അമ്മാവൻ പാര:

“എടി പെണ്ണെ, നീയങ്ങോട്ട് പോയാൽ അഞ്ചോ പത്തോ ചോദിക്കാൻ ബസ്സിന് പൈസ ചെലവാക്കിയിട്ട് എനിക്കങ്ങോട്ടൊക്കെ വരാൻ പറ്റുമോ?”

ഇത് വെറും സാമ്പത്തികം പാര.

അതാ വരുന്നു, അയൽ‌വാസികൾ പാര:

“അല്ല ടീച്ചറെ, നിങ്ങൾക്ക് ഇത്ര അടുത്തുള്ള സ്ക്കൂളിൽ പഠിപ്പിച്ചാൽ പോരെ? നമ്മളെ നാട്ടിലെ, നമ്മളെ സ്ക്കൂളിലെ, നമ്മളെ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിച്ച് വീട്ടിലിരുന്നാൽ പോരെ?”

അവരുടെ മക്കളെ മാത്രം പഠിപ്പിച്ചാൽ മതിയെന്ന്, പാരകൾ പോയ് തുലയട്ടെ!

ഇനി സുഹൃത്തുക്കൾ പാര:

“ഇപ്പം കിട്ടുന്ന ശമ്പളം കുറവാണെങ്കിലും ഹൈസ്ക്കൂളാണെന്ന്‌വെച്ച് ഇത്ര ദൂരെ പോയിട്ട് പഠിപ്പിക്കണോ? അടുത്തുള്ള ഏതെങ്കിലും സ്ക്കൂളിൽ നിയമനം കിട്ടിയിട്ട് പോയാൽ പോരെ?”

പിന്നെ,,, വീട്ടിനടുത്തെ ഹൈസ്ക്കൂളിൽ നിയമനം കിട്ടാൻ പി.എസ്.സി. എന്നത്, ഈ പറയുന്നവളുടെ അമ്മാവവന്റെ ചായക്കടയാണെന്നാ വിചാരം,,,

പിറ്റേദിവസം അതിരാവിലെ ഞാനെന്റെ സ്ക്കൂളിൽ എത്തി, ഹൈസ്ക്കൂൾ അദ്ധ്യാപികയായി നിയമനം കിട്ടിയ കാര്യം സഹപ്രവർത്തകരെ അറിയിച്ചു. അപ്പോൾ,

അതാ വരുന്നു ഒരു സഹപ്രവർത്തകയുടെ പാര:

“അല്ല ടീച്ചറെ, നിങ്ങളൊക്കെ നന്നായി പഠിപ്പിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടല്ലെ നാട്ടുകാരൊക്കെ കുട്ടികളെ ഇവിടെ ചേർക്കുന്നത്? അപ്പോഴ് അതെങ്ങനെയാ ശരിയാവുക?”

സർവ്വീസ്‌കാലം മൊത്തത്തിൽ ‘തറ,പറ’ പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട ഒന്നാം‌തരത്തിലെ ടീച്ചർക്ക് പത്താം‌തരത്തിൽ പഠിപ്പിക്കാൻ പോകുന്ന എന്നോടുള്ള അസൂയ തന്നെ,,

ഒടുവിൽ ആ വിവരം ഹെഡ്‌മാസ്റ്ററെ അറിയിച്ചപ്പോൾ അതാ വരുന്നു, സൂപ്പർ പാര:

“ടീച്ചറെന്തിനാ ഇവിടെന്ന് പോകുന്നത്? മറ്റുള്ളവരെല്ലാം ‘ടീ.ടീ.സി.’ ക്കാരായതുകൊണ്ട് ഞാൻ റിട്ടയർ ചെയ്താൽ ‘ബി.എഡ്.’ കഴിഞ്ഞ ടീച്ചറായിരിക്കും ഇവിടത്തെ ‘എച്ച്.എം.’,,,, അതല്ലെ നല്ലത്? പിന്നെ സർക്കാർ സർവ്വീസിൽ ഹൈസ്ക്കൂൾ ടീച്ചറായാൽ പ്രമോഷൻ ലഭിച്ച് ‘ഏ.ഇ.ഒ.’, ‘ഡി.ഒ.’, ഒക്കെയായി മാറിയാൽ ഞങ്ങളെപ്പോലുള്ള പാവങ്ങളുടെ സ്ക്കൂളിൽ വന്ന് പരിശോധിക്കാമെന്നൊരു നേട്ടമുണ്ട്”

ഇത് പാര മാത്രമല്ല, അസ്സൽ കോം‌പ്ലക്സ് കൂടിയാണ്.

… സർക്കാർ ഹൈസ്ക്കൂൾ അദ്ധ്യാപികയായി മാറിയ ഞാൻ, വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പ്രമോഷൻ ലഭിച്ച് ഒരു ഓഫീസറായി മാറിയിട്ട് ഇതേ പ്രൈമറി സ്ക്കൂൾ പരിശോധിക്കാൻ വരുമ്പോൾ ഇതേ ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർ എന്നെക്കാണുമ്പോൾ ‘മാഡം ഇവിടെയിരിക്കു’ എന്ന് പറഞ്ഞ്, എഴുന്നേറ്റ് ബഹുമാനിക്കുന്നതും പരക്കം പായുന്നതും മനസ്സിലോർത്തുകൊണ്ട് ഞാൻ മനസ്സിൽ ചിരിച്ചു.

എല്ലാം കേട്ടപ്പോഴും ചിന്തിച്ചപ്പോഴും എനിക്ക് തോന്നി, ഇനി പിന്നോട്ടില്ല,,, മുന്നോട്ട് തന്നെ,,

ഒരു ഹൈസ്ക്കൂൾ ടീച്ചറാവുക,, അതും ഒരു സർക്കാർ സ്ക്കൂളിലെ ടീച്ചറാവുക തന്നെ.

അങ്ങനെ ഒരു വ്യാഴാഴ്ച സ്വന്തം നാട്ടിലെ വീട്ടിനടുത്തുള്ള എൽ.പി. സ്ക്കൂളിൽ നിന്ന് ഞാൻ ‘വിടുതൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റ്’ വാങ്ങിയിട്ട് പ്രൈമറി സ്ക്കൂൾ അദ്ധ്യാപനജോലി ഒഴിവാക്കി. ആ നേരത്ത് എന്റെ നാട്ടുകാരനായ ഒരാൾ‌മാത്രം വളരെ,, വളരെ,,, സന്തോഷിച്ചു.
ആരാണെന്നോ?

എന്റെ സ്ക്കൂൾ മാനേജർ,,,

അവർ എന്നെനോക്കി, എന്നിട്ട് ഒരു ചോദ്യം,

“നീയെന്തിനാ,,, ഇവിടെന്ന് പോകുന്നത്? ഇനി നിന്നെപ്പോലെ നന്നായി പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരാളെ എവിടെന്ന് കിട്ടാനാണ്?”

… എന്റെ ഒഴിവിലേക്ക് ചേർക്കാനായി പുതിയ ഇരയിൽ നിന്നും പണം വാങ്ങിയിട്ട്, സ്വന്തം വീടിന്റെ രണ്ടാം നില ഉയർത്താനായി സാധനങ്ങൾ ഇറക്കുന്നതിനിടയിലാണ് വെറുതെയൊരു ഡയലോഗ് പാര.

പിറ്റേന്ന് വെള്ളിയാഴ്ച കൃത്യം പതിമൂന്നാം തീയതി രാവിലെ ഞാനും എന്റെ പിതാശ്രിയും പുതിയ താവളം തേടി യാത്രയായി. പുതിയ വിദ്യാലയത്തിൽ ജോയിൻ ചെയ്യുമ്പോൾ അല്പം വൈകിയാലും പ്രശ്നമുണ്ടാവില്ലല്ലൊ? വീട്ടിൽ നിന്നും അര മണിക്കൂർ നടന്ന് ബസ്‌സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തിയിട്ട്, ബസ്സിൽ കയറി, വീണ്ടും വീണ്ടും കയറി ഇറങ്ങി. അങ്ങനെ മൂന്നാമത്തെ ബസ്സിൽ നിന്നിറങ്ങി അല്പം നടന്ന് സ്ക്കൂളിലെത്തി.

ഹോ,,, സന്തോഷം വന്നിട്ടെനിക്ക് ഇരിക്കാൻ വയ്യ,, നടക്കാൻ വയ്യ,,,

പിന്നെയോ?

എന്റെ ലക്ഷ്യമായ ഹൈസ്ക്കൂളിനെ മതിവരാതെ നോക്കി ഞാനങ്ങനെ നിന്നു,,,

സ്ക്കൂളിൽ ചേർന്ന് ഹാജർ പട്ടികയിൽ ഒപ്പ് വെച്ചപ്പോഴാണ് അടുത്ത പ്രശ്നം?

എവിടെ താമസിക്കും?

ഇതുവരെ വീട്ടിൽ‌നിന്ന് വിട്ടു നിന്നിട്ടില്ലെങ്കിലും ഓരോ ദിവസവും ആറ് ബസ്സുകളിൽ മാറിമാറി കയറിയിട്ട് 100 കിലോമീറ്ററിലധികം യാത്ര ചെയ്യുന്നത് പ്രയാസമാണെന്ന് ആ നേരത്ത് എനിക്ക് തോന്നി. മുതിർന്ന കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കാനായി ഞാൻ ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോയനേരത്ത് എനിക്ക് താമസസൌകര്യം അന്വേഷിക്കാനായി എന്റെ അച്ഛൻ വെളിയിലേക്കിറങ്ങി. അതിന്റെ ഫലമായി അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ തൊട്ടടുത്ത പട്ടണത്തിനടുത്ത്, ഓടിട്ട രണ്ടുനില മാളികയിൽ വാടകക്കാരിയായി താമസിക്കാൻ ഏർപ്പാടാക്കിയശേഷം ഞങ്ങൾ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.

പിറ്റേന്ന് ശനി, പിന്നെ ഞായർ; അപ്പോൾ ഇനി തിങ്കളാഴ്ച നല്ല ദിവസം വന്നാൽ മതിയല്ലൊ.

എന്നാൽ ഞായറാഴ്ച ഉച്ചക്കുശേഷം പുതിയ താവളത്തിലേക്ക് താമസം മാറ്റാൻ തീരുമാനമായി; പുതിയ താമസസ്ഥലവുമായി ഒരു പൊരുത്തം വരണ്ടെ? പെട്ടിയും ബാഗും പുസ്തകക്കെട്ടുമായി തൊട്ടടുത്ത ടൌണിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോഴാണ് അച്ഛൻ പറയുന്നത്,

“മോളെ അവിടെ താമസിക്കണമെങ്കിൽ മറ്റൊന്നും വാങ്ങിയില്ലെങ്കിലും ഒരു കൊതുവല വേണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു”

“കൊതുവലയോ?”

“അതെ, സന്ധ്യയായാൽ കൂട്ടത്തോടെ കൊതുകുകൾ വീട്ടിനകത്ത് വന്ന് ചോരയെല്ലാം ഊറ്റിയെടുക്കുമെന്ന് ‘അവർ’ പറഞ്ഞു”

‘അവർ’ എന്ന്‌വെച്ചാൽ എനിക്ക് മുൻപെ അവിടെ താമസിക്കുന്നവർ,,,

നാലാം തരത്തിൽ കൊതുകുകളെക്കുറിച്ചുള്ള പാഠം ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ കുട്ടികൾക്ക് കാണിച്ചുകൊടുക്കാനായി ഒരു കൊതുകിനെപോലും, എന്റെ ഗ്രാമീണഭവനം മൊത്തമായി വലവീശിയിട്ടും പിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ശുദ്ധജലമൊഴുകുന്ന തോട്ടിലും വയലിലും വസിക്കുന്ന തവളകളും മത്സ്യങ്ങളും ഒത്ത്‌ചേർന്ന്‌ കൊതുകുകളെ നശിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കൊതുക്‌രഹിതമായ ഗ്രാമമായിരുന്നൂ,, അക്കാലത്ത് എന്റേത്.

അപ്പോൾ ചോരയൂറ്റുന്ന കൊതുകൾക്കിടയിലാണ് ഇനിമുതൽ എന്റെ ഉറക്കം,,, അയ്യോ,,

ആ ദിവസം, ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു കൊതുകുവല എനിക്ക് സ്വന്തമായി വാങ്ങി, പിന്നെ രണ്ട് ബെഡ്‌ഷീറ്റും. വെറും നിലത്ത് എങ്ങനെയാ ഉറങ്ങുക? ബെഡ്‌ഷീറ്റ് വിരിച്ചാൽ മതി.

ഏതാനും മാസം‌മാത്രം ഇതെല്ലാം സഹിച്ചാൽ മതിയെന്ന് അച്ഛൻ ഇടയ്ക്കിടെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“നാല് മാസം കഴിഞ്ഞാൽ സ്ക്കൂൾ അടക്കും, പിന്നെ ജൂണിൽ സ്ക്കൂൾ തുറക്കുമ്പോഴേക്കും വീട്ടിനടുത്തേക്ക് ട്രാൻസ്‌ഫർ കിട്ടും”

പിന്നെന്ത് വിഷമം; എന്നെയവിടെ തനിച്ചാക്കിയിട്ട് അച്ഛൻ നേരത്തെ കാലത്തെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.

എന്റെ ഇരുനില കൊട്ടാരത്തിൽ എനിക്കുമുൻ‌പെ, ഉദ്യോഗസ്ഥികളായ പതിനാല് പേരുണ്ട്, ഇപ്പോൾ ഞാനടക്കം പതിനഞ്ച്. വീട്ടുവാടക പങ്ക് വെക്കും,, പിന്നെ പൊതുപാചകമായതിനാൽ എല്ലാവരും ചേർന്ന് അരിയും പച്ചക്കറികളും പലവ്യഞ്ജനങ്ങളും വാങ്ങിയിട്ട് മാസാവസാനം ചെലവിന്റെ കണക്കെഴുതിയിട്ട് തുല്ല്യമായി വീതിക്കും. ഞായറാഴച മാത്രം മത്സ്യം, അതാണ് പതിവ്,,

അപ്പോൾ പാചകം ചെയ്യുന്നതോ? അതും എല്ലാവരും ചേർന്ന് തന്നെ,,,

അപ്പോൾ പതിനഞ്ച് പേരും ഒന്നിച്ച് അടുക്കളയിൽ കയറിയാലോ? അടുക്കള കൊളമായി മാറും,,, കൊക്കൊളമാവും,,

അതിനൊരു പരിഹാരം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, ഒരു ദിവസം അടുക്കളയിൽ രണ്ടാൾ മാത്രം,, അങ്ങനെ ആഴ്ചയിൽ ഒരു ദിവസം അടുക്കളപ്പണി, ബാക്കി ആറ് ദിവസം വല്ലവരും വെച്ചത് തിന്നുന്ന പണി,,
ആനന്ദലബ്ദിക്ക് പെണ്ണുങ്ങൾക്കിനിയെന്ത് വേണം?

രണ്ട്‌പേർ വീതം ആഴ്ചയിൽ ഏഴ് ദിവസം ജോലി ചെയ്യാൻ പതിനാല് സ്ത്രീരത്നങ്ങൾ മതിയാവും. അപ്പോൾ പതിനഞ്ചാം കാരിയോ? പതിനഞ്ചാമത് വന്നത് ഞാനാണെങ്കിലും എനിക്കും ഡ്യൂട്ടി കിട്ടി, വെള്ളിയാഴ്ച. അതോടെ ക്യാഷറും അക്കൌണ്ടന്റും ക്ലാർക്കും ആയി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ‘സീനിയർ’ അടുക്കളഡ്യൂട്ടിയിൽ നിന്ന് സ്വയം ഒഴിവായി.

ആദ്യം ദിവസം അവസാനിക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം എനിക്ക് മനസ്സിലായി, ‘അവിടെയുള്ളവരെല്ലാം ചുറ്റുപാടുമുള്ള സർക്കാർ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥികൾ ആണെങ്കിലും കൂട്ടത്തിൽ ഒരേ ഒരു ടീച്ചർ ഞാനാണെന്ന്’. അതുകൊണ്ട് വന്നനാൾ തൊട്ട് എല്ലാവരും എന്നെ ‘ടീച്ചറെ’ എന്ന് വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. കണ്ണൂർ ജില്ലയുടെ പലയിടങ്ങളിൽ നിന്നും വന്ന, പലജാതിയിലും മതത്തിലും വിശ്വസിക്കുന്ന ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും അന്യോന്യം പരിചയപ്പെട്ടു. വൈകുന്നേരം പല നേരത്തായി കടന്നുവരുന്നവർ പിന്നീട് തിരക്കിട്ട് കുളിക്കുകയും അലക്കുകയും തിന്നുകയും കൊതുകുവലക്കുള്ളിൽ നുഴഞ്ഞുകയറിയിട്ട് ഉറങ്ങുകയും ചെയ്ത് നേരം പുലർത്തുന്നു. നേരം പുലർന്നാൽ തിരക്കിട്ട് സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ നോക്കിയിട്ട് ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ഉച്ചഭക്ഷണം നിറച്ച ലഞ്ച്‌ബോക്സ് ബാഗിലാക്കിയിട്ട് അവരവരുടെ സ്ഥാപനത്തിലേക്ക് യാത്രയാവുന്നു. ഒടുവിൽ പോകുന്നയാൾ വീട് പൂട്ടിയിട്ട് താക്കോൽ തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ താമസിക്കുന്ന വീട്ടുടമസ്ഥയെ ഏല്പിക്കുന്നു.

ഞാൻ വന്നതിന്റെ പിറ്റേദിവസം,,,

പുതിയ താമസക്കാരിയായ ഞാൻ മറ്റുള്ളവരെ കാണാനും പരിചയപ്പെടാനുമായി ഓരോ മുറികളിലും കയറി ഇറങ്ങുന്ന നേരം. സന്ധ്യയായാൽ അടുക്കള ഡ്യൂട്ടി ഉള്ളവർക്കൊഴികെ മറ്റുള്ളവർക്ക് വലിയ ജോലിയൊന്നും ഇല്ല, കൂടാതെ ഉദ്യോഗം ലഭിച്ചനാൾ തൊട്ട് എല്ലാവരുടെയും പഠനം നിലച്ചതുകൊണ്ട് വീട്ടുകാര്യങ്ങളും ഓഫീസ്‌കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞ് നേരം പോക്കുന്ന നേരത്താണ് തൊട്ടടുത്ത മുറിയിലേക്ക് ഞാൻ കടന്നെത്തിയത്. അവിടെയിരിക്കുന്ന നാലുപേരുമായി പരിചയപ്പെട്ട ശേഷം അഞ്ചാമതായി അല്പം മാറി, സാരിയുടെ അറ്റം‌കൊണ്ട് തലമൂടിയിട്ട് നിലത്ത് കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരുത്തിയെ പിടിച്ചുവലിച്ചു,

“ഈയാളെന്താ ഒന്നും പറയാതെ ഇവിടെ കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്?”

അവൾ അനങ്ങിയില്ല, മിണ്ടാട്ടമില്ല. അതോടെ അവളെ ഉരുട്ടിയിട്ടു. ഉരുണ്ടുവീണവൾ എന്നെയൊന്ന് നോക്കുകപോലും ചെയ്യാതെ പൂർവ്വസ്ഥാനത്ത് കുനിഞ്ഞിരുന്ന് അതേനില തുടരുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് മറ്റുള്ളവരിൽ ഒരാൾ എന്റെ കൈ ബലമായിപിടിച്ച് വെളിയിലേക്ക് ആനയിച്ചശേഷം പറഞ്ഞുതന്നു,

“എന്തൊരു ദ്രോഹമാ ചെയ്തത്? അവർ നിസ്ക്കരിക്കുകയാ,, ശല്യം ചെയ്യേണ്ട”

ഇങ്ങനെയൊരു സംഭവം ആദ്യമായി കാണുന്ന ഞാൻ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു,

“അയ്യോ, ഞാനറിഞ്ഞില്ല, അവർക്ക് വിഷമമായിട്ടുണ്ടാവും”

“അതൊന്നും സാരമില്ല, ദൈവത്തെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നനേരത്ത് എല്ലാവരോടും അവർ പൊറുക്കും”

“അറിയാതെ പിടിച്ചുവലിച്ചതാണെന്ന് അവരുടെ നിസ്ക്കാരം കഴിഞ്ഞാൽ പറയണം”

“അതൊന്നും അവർ ഓർക്കില്ല, ഇനി ഇങ്ങനെയൊരു മണ്ടത്തരം കാണിക്കരുത്”

“ശരി”

ഒരുവിധത്തിൽ ഞാനവിടെനിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു. പിന്നെ അവിടത്തെ താമസം മാറുന്നതുവരെ ആ മുറിയിൽ കാല്‌കുത്തിയിട്ടില്ല.

അങ്ങനെ നാല് ദിവസം കഴിയാറായി, വ്യാഴാഴ്ച രാത്രി; പിറ്റേദിവസം എന്റെയും സഹ പാചകക്കാരിയായ രാഗിണിയുടെയും ഊഴമാണ്. രാത്രിതന്നെ രാവിലെ ചെയ്യേണ്ട ഡ്യൂട്ടികളെല്ലാം തീരുമാനിച്ച് പാചകം ചെയ്യേണ്ട ഐറ്റങ്ങളെല്ലാം എടുത്ത് വെക്കണം. പിറ്റേദിവസം പതിനഞ്ച് വനിതകൾക്ക് കഴിക്കേണ്ട ചപ്പാത്തിക്ക് വേണ്ട മാവും, ചോറിന് വേണ്ട അരിയും, കറിവെക്കാൻ വേണ്ട പച്ചക്കറികളും എല്ലാം എടുത്തുവെച്ച് പാത്രങ്ങളൊക്കെ നിരത്തിയിട്ട് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു.

ഉറങ്ങാൻ കിടന്നെങ്കിലും എനിക്ക് ഉറക്കം വന്നതേയില്ല, ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായാണ് അടുക്കളപ്പണി ചെയ്യുന്നത്. അതുവരെ ‘അച്ഛൻ കൊണ്ടുവരും, അമ്മ വെച്ച്‌വിളമ്പിത്തരും, ഞാൻ തിന്നും’ എന്ന ശീലമായിരുന്നു. ഇപ്പോഴിതാ പതിനഞ്ച്‌പേർക്ക് ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കാനായി എന്റെ മുന്നിലിപ്പോൾ കാണാൻ ചെറുതെങ്കിലും വലിയൊരു അടുക്കള തുറന്ന്‌വന്നിരിക്കുന്നു. ‘അരി കഴുകിയിട്ടുണ്ട്, പച്ചക്കറി മുറിച്ചിട്ടുണ്ട്, ചപ്പാത്തി തിന്നിട്ടുണ്ട്’, തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ മാത്രം അറിയാവുന്ന ഞാനാണ് ഒരു വലിയ ഊരാക്കുടുക്കിൽ പെട്ടത്. എന്ത് ചെയ്യാം? അമ്മ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് അപ്പോൾ ശരിക്കും തോന്നി. ‘ചോറും കറിയും വെക്കാനറിയാത്ത നീയെന്തിനാ മോളെ ദൂരെ ഒറ്റക്ക് പോയി താമസിക്കുന്നത്?’

ഇതുവരെ വെള്ളത്തിലിറങ്ങാത്ത ഞാൻ ഏതായാലും കുളത്തിലിറങ്ങി, ഇനി കൈയും കാലുമിട്ടടിച്ച് നീന്താൻ പഠിക്കുക തന്നെ,,,

അതിരാവിലെ ഉണർന്നെഴുന്നേറ്റ്, തലേദിവസം അളന്നുവെച്ച ചപ്പാത്തിയുടെ മാവിൽ ഉപ്പ്‌ചേർത്ത് കുഴക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. എത്ര വെള്ളം ചേർത്തിട്ടും മാവ് കുഴയുന്നില്ല, എന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ രാഗിണിയോട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു,

“എന്റെ ചപ്പാത്തി ഒരിക്കലും വട്ടത്തിലാവാറില്ല, അതുകൊണ്ട് അക്കാര്യം രാഗിണി ചെയ്യുമെങ്കിൽ ഞാൻ ചപ്പാത്തി ചുട്ടെടുക്കാം”

“അത് ടീച്ചറെ ചപ്പാത്തി പരത്തുന്നവർ തന്നെ അത് ചുടുന്നതാണ് എളുപ്പം, നിങ്ങൾക്കത് വയ്യെങ്കിൽ ചോറിന് വെള്ളം അടുപ്പത്ത് വെച്ച് അരി കഴുകിയിട്ടശേഷം പച്ചക്കറി നുറുക്കിയാട്ടെ”

പത്താം തരത്തിലെ പിള്ളേരെ പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അടുക്കളക്കാര്യത്തിൽ എന്നെ മറ്റുള്ളവർ പഠിപ്പിക്കേണ്ടി വരുന്നതോർത്ത് അല്പം അസ്വസ്ഥത തോന്നാതിരുന്നില്ല, എന്ത് ചെയ്യാം?

അരി കഴുകിയിട്ട് വലിയ അലൂമിനിയപാത്രത്തിലെ വെള്ളത്തിലിട്ടശേഷം അടുപ്പത്ത്‌വെച്ച് വിറക് നന്നായി കത്തിച്ചു. പിന്നീട് വെണ്ട, വെള്ളരി, മത്തൻ, പാവക്ക, തുടങ്ങിയവ ഒരു കൂട്ടമായെടുത്ത് ഓരോന്നും തൊലികളഞ്ഞ് മുറിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. ആദ്യമായി തൊലികളഞ്ഞ ഐറ്റം കണ്ണൂരിലുള്ളവർ കൈപ്പക്ക എന്ന് വിളിക്കുന്ന പാവക്കയായിരുന്നു. ‘പാവക്കയുടെ തൊലി’, നല്ല കട്ടിയിൽ ചെത്തിമാറ്റിയത് കണ്ടപ്പോൾ രാഗിണിവന്ന് എന്റെ കൈ പിടിച്ചു,

“ടിച്ചറേ പാവക്കയുടെ തൊലി കളയേണ്ടതില്ല; നിങ്ങൾ തൽക്കാലം തോരൻ വെക്കാനായി ചീര കൊത്തിയരിഞ്ഞാൽ മതി”

തൊലിയുരിഞ്ഞതുപൊലെ തോന്നിയെങ്കിലും തൊലിക്കട്ടിയുള്ള ഞാൻ ഒരുകെട്ട് ചീര ചേർത്ത്‌വെച്ച് മുറിക്കുന്നതിനിടയിൽ കൈ മുറിഞ്ഞ് ചോരയൊഴുകിയ കാര്യം അവളെ അറിയിച്ചില്ല. അവളടക്കം അവിടെയുള്ള നാല് വനിതകൾ ശുദ്ധ വെജിറ്റേറിയനാണല്ലൊ,,,

ഏല്പിച്ച ജോലികളൊന്നും ശരിയാവുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ രാഗിണിക്ക് എന്ത് തോന്നിയോ, ആവോ? ഈ ടീച്ചർമാർക്കൊന്നും വിവരമില്ലെന്ന് പറയുമായിരിക്കും; വലിയൊരു അടുക്കളയിൽ ഞാൻ ചെറുതാവുകയാണ്. ഒടുവിൽ പപ്പടം കാച്ചുന്ന ജോലി ഏറ്റെടുത്തു. ചീനച്ചട്ടിയിൽ അമ്മ പപ്പടം കാച്ചുന്നത് എത്രയോതവണ കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലൊ,,

പപ്പടം കാച്ചാനായി ചീനച്ചട്ടി അടുപ്പത്ത് വെച്ച് ഏതാണ്ട് അരഗ്ലാസ്സ് വെള്ളം അതിലൊഴിച്ചു. വെള്ളം തിളക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആദ്യ പപ്പടം അതിൽ നിവർത്തിയിട്ടശേഷം പൊങ്ങിവരുമ്പോൾ കുത്തിയെടുക്കാനായി ഈർക്കിലുമായി ഞാൻ കാത്തിരുന്നു. പപ്പടം പൊങ്ങിയില്ല താഴുകയാണ്, ഞാൻ അടുത്ത പപ്പടവും ചീനച്ചട്ടിയിലിട്ടു, അതും അപ്രത്യക്ഷമായി. ഈ പപ്പടത്തിനെന്തെങ്കിലും തകരാറുണ്ടായിരിക്കും അങ്ങനെ കാച്ചിയെടുക്കാനായി നിക്ഷേപിച്ച പതിനഞ്ച് പപ്പടത്തിൽ ഒന്ന്‌പോലും പൊങ്ങിവന്നില്ല.

കുമുകുമാ പൊങ്ങിവന്ന് കറുമുറാ പൊട്ടുന്ന പപ്പടത്തിന് പകരം ചീനച്ചട്ടിയിൽ ഉണ്ടായത് പുത്തൽ ഐറ്റമാണ്,,,

‘പപ്പടപായസം’

നിത്യഗർഭിണി

2011-11-20T07:39:00.002+05:30

നാട്ടിലെ സീനിയർ‌മോസ്റ്റ് പൌരി ആയ മാധവിയമ്മ ഇന്ന് പുലർച്ചെ അന്തരിച്ചു. മരിക്കാൻ നേരത്ത് അവർക്ക് പ്രായം നൂറാണെന്നും നൂറ്റിഒന്നാണെന്നും പൊതുജനങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള തർക്കം രണ്ട് മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞിട്ടും കഴിഞ്ഞില്ല. മൂന്ന് മക്കൾ ഉള്ളവരിൽ രണ്ട് ആൺ‌മക്കളും പറഞ്ഞു, അമ്മക്ക് നൂറ് തികഞ്ഞെന്ന്. എന്നാൽ ഒരേഒരു പെൺ‌മണി കൺ‌മണി പറയുന്നു, അമ്മക്ക് നൂറ്റിഒന്ന് തികഞ്ഞെന്ന്. ഏതായാലും സെഞ്ച്വറി തികച്ചു എന്ന കാര്യം ഉറപ്പാണ്.

മരിക്കുന്നതിന് ഏതാനും ദിവസം മുൻപ്‌വരെ മാധവിയമ്മ അയൽ‌പക്കത്ത് പോയി വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചതും പറഞ്ഞതുമാണ്. കൂലിപ്പണിയെടുത്ത് മക്കളെ വളർത്തി ഉന്നതനിലയിലെത്തിച്ച അവർക്ക് പറയാനുള്ളത് രസമുള്ള കാര്യങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു. അദ്ധ്വാനിച്ച് ജീവിക്കുമ്പോഴുള്ള പീഡനത്തിന്റെതും വേദനകളുടെതുമായ കഥകളൊന്നും അവർ പറയാറില്ല; മറിച്ച് തൊഴിലിടങ്ങളിൽ വീണുകിട്ടുന്ന ഇടവേളകളിലെ തമാശകളായിരുന്നു പറഞ്ഞത്. എന്നും പുഞ്ചിരിക്കുകയും പൊട്ടിച്ചിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മാധവിയമ്മയോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ സമയം പോകുന്നത് നമ്മൾ അറിയാറേ ഇല്ല. ഒരിക്കൽ നമ്മുടെ കടൽ‌തീരഗ്രാമത്തിൽ പുതിയതായി വന്ന പൊസ്റ്റ്‌മാൻ മാധവിയമ്മയോട് സംശയം ചോദിച്ചു,

“മാധവിയമ്മെ, നിങ്ങളെ ഈ നാട്ടിൽ ഒരുപാട് വയസ്സന്മാരും വയസ്സികളും ഉണ്ടല്ലൊ; ഇവിടെയുള്ളവരുടെ ദീർഘായുസിന്റെ രഹസ്യമൊന്ന് പറയാമോ?”

മാധവിയമ്മ പെട്ടെന്ന് ഉത്തരം നൽകി,

“അത്‌മോനേ ഈ നാട്ടിന്റെ തൊട്ടപ്പുറത്ത് പടിഞ്ഞാറ് അറബിക്കടലാണ്. അതുകൊണ്ട് മണ്ണിലും മരത്തിലും കാറ്റിലും വെള്ളത്തിലും ഒക്കെ ഉപ്പാണ്. അങ്ങനെ ഉപ്പിലിട്ട മനുഷ്യന്മാരാണ് ഈ നാട്ടില്, കേടാവാതെ കൊറേക്കാലം ജീവിക്കുന്നത്”

രാവിലെ മുതൽ മാധവിയമ്മയുടെ അന്ത്യയാത്രയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അനേകം ആളുകൾ വരികയും പോവുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. എന്നും വെള്ളവസ്ത്രം മാത്രം അണിയുന്ന മാധവിയമ്മയെ ബന്ധുക്കൾ ചേർന്ന് കുളിപ്പിച്ചശേഷം വെള്ളവസ്ത്രംതന്നെ അണിയിച്ച് വീടിന്റെ നടുമുറിയിൽ കിടത്തിയിരിക്കയാണ്. അവരെ അവസാനമായി ഒരു നോക്ക് കാണാനായി എത്തിച്ചേർന്ന ബന്ധുക്കളും നാട്ടുകാരും മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞിരിക്കയാണ്.

ആ നേരത്താണ് എന്റെ ഇളയമ്മയുടെ മൂത്തസന്താനം; രണ്ട് മക്കളെ പ്രസവിച്ചശേഷം നാല്പത്തിഅഞ്ച് കഴിഞ്ഞിട്ടും ‘നിത്യഗർഭിണി’ ആയ ‘ലച്ചി’ ശരീരഭാരവുമായി ആ മുറിയിലെക്ക് കടന്നുവന്നത്. അവൾ‌വന്ന് മാധവിയമ്മയെ ഒരു തവണനോക്കിയതേയുള്ളു; കരയാൻ തുടങ്ങി. കോമഡിഷോകൾ കണ്ടാൽ‌പോലും കരയുന്ന സ്വഭാവം അവൾക്ക് പണ്ടേയുള്ളതാണ്. അപ്പോൾ‌പിന്നെ അയൽ‌വാസിയായ അകന്നബന്ധുവിന്റെ (അ)കാല ചരമത്തിൽ കരയാതിരിക്കുമോ?

ഒഴുകിവന്ന കണ്ണുനീർ തുവാലയിൽ ഒതുക്കിയിട്ട് അവൾ ഏതാനും സ്ത്രീകൾ ഇരിക്കുന്ന ഇടത്തേക്ക് പോയി. അവിടെ പഴയ മരം‌കൊണ്ടുള്ള ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുന്ന പരിചയമില്ലാത്ത സ്ത്രീകളുടെ സമീപം നിന്നപ്പോൾ കൂട്ടത്തിൽ പ്രായം‌ചെന്ന സ്ത്രീ അവളെ തൊട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു,

“മോളേ, നീയിവിടെ ഇരുന്നോ?”

അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ ആ സ്ത്രീ വീണ്ടും പറയാൻ തുടങ്ങി,

“മാസം തികഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിനക്ക്, അധികനേരം നിന്നിട്ട് ക്ഷീണം വന്നാലോ?”

അവർ എഴുന്നേറ്റശേഷം ലച്ചിയെ മരബെഞ്ചിൽ ‘സഹതടിച്ചികളുടെ’ കൂട്ടത്തിൽ പിടിച്ചിരുത്തി.

ഒരുനിമിഷം,,

ബെഞ്ചൊന്ന് ഇളകി,

“ഠിം, ഠ്രിട്രിഡ്രിം, ഢിം”

പിന്നെ പൊട്ടിവീണു,,,

ഒപ്പം അതിലിരുന്ന അഞ്ച്‌പേരും,,

ഇരിക്കുന്നു, കിടക്കുന്നു,, തറയിൽ,,,

ഇതെല്ലാം കണ്ടും കേട്ടും നിൽക്കുന്നവർ മരണവീടാണെന്നോർക്കാതെ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. കൂട്ടത്തിൽ ഒരാളുടെ പൊട്ടിച്ചിരി ഉച്ചത്തിൽകേട്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും അങ്ങോട്ട് നോക്കി.

അപ്പോൾ അതാ,,,

മാധവിയമ്മയും പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു,,,

കുളിപ്പിച്ച് കിടത്തിയ മാധവിയമ്മ തന്നെ പുതപ്പിച്ച തുണിമാറ്റി എഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു. ആരോ മൂക്കി‌ൽ തിരുകികയറ്റിയ പഞ്ഞികൾ എടുത്തുമാറ്റിയശേഷം പരിസരം മറന്ന് അവർ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അതിനുശേഷം ഇരുകൈയിലും‌ ഉള്ള പഞ്ഞി അതേമൂക്കിൽ‌തന്നെ തിരുകിയിട്ട്, അതേസ്ഥാനത്ത് കിടന്ന് അവർ കണ്ണടച്ചു!!!

പിൻ‌കുറിപ്പ്:
എന്റെ നാട്ടിൽ നടന്ന സംഭവം, ‘ലച്ചി’ തന്നെയാണ് എന്നോട് പറഞ്ഞത്, ലച്ചി കഥാപാത്രമായ ഒറിജിനൽ അനുഭവം കാണാൻ തുറക്കുക,
എട്ട് സുന്ദരികളും ഒരു സിനിമയും

മരുമകൻ ചന്തു

2011-10-27T07:17:00.002+05:30

കോമപ്പൻ കാരണവരുടെയും രതി അമ്മായിയുടെയും ഒരേഒരു മരുമകനാണ് ചന്തു. നോക്കെത്താ ദൂരത്തോളം പരന്നുകിടക്കുന്ന പുരയിടവും നടന്നെത്താ ദൂരത്തോളം വളർന്നിരിക്കുന്ന നാലുകെട്ടും മാനേജ് ചെയ്യാൻ കാരണവർക്ക് സ്വന്തമായുള്ള രണ്ട് കണ്ണുകളും ഒരു തലയും പോരാതെ വന്നപ്പോൾ ചന്തുവിന്റെ തലയും കണ്ണുകളും സഹായത്തിന് എത്തി. അതായത് കാരണവർക്ക് എല്ലാകാര്യത്തിനും ഒരു അസിസ്റ്റന്റായി ചന്തു വേണം.
അതുപോലെ രതി അമ്മായിക്കും ചന്തുമോൻ വേണം; കുളിക്കുമ്പോൾ പുറത്ത് സോപ്പിടാൻ, മുടിയിൽ ഇഞ്ചയും താളിയും തേക്കാൻ, ഇടയ്ക്കിടെ പേനുണ്ടെന്ന വ്യാജേന തലയിൽ തപ്പാൻ, സ്വന്തം മേനിയഴകിലെ കൈയെത്താദൂരത്ത് ചൊറിയാൻ, അങ്ങനെയങ്ങനെ,,,അങ്ങിനെ,,

ചന്തുമോനാണെങ്കിൽ നാട്ടിലുള്ള എല്ലാ പെണ്ണിനെയും ഇഷ്ടമാണ്; എന്നാൽ ഇമ്മിണി ബല്യഇഷ്ടം അമ്മായിയോട് മാത്രം.

കാരണവർ പടക്കുറുപ്പായി മാറി, പടക്കും പടയോട്ടത്തിനും ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുമ്പോൾ വീട്ടിന് കാവലായി അമ്മായിക്ക് കാവലാളായി ചന്തുമോനെയാണ് പോസ്റ്റ് ചെയ്യാറുള്ളത്. കാരണവർ പട്ടുപുടവ നൽകി രതി അമ്മായിയെ നാലുകെട്ടിലേക്ക് ആനയിച്ചതിന്റെ നാലാം‌നാൾ തൊട്ട് ഈ പതിവ് തുടങ്ങിയതാണ്. അവരുടെ മേനിയഴക്, കാരണവരെക്കാൾ രോമാഞ്ചമണിയിച്ചത് മരുമകൻ ചന്തുവിന്റെ മനസ്സിലാണ്. മുല്ലപ്പൂമൊട്ട് പോലുള്ള പല്ലുകൾ ഇത്തിരി വെളിയിലാക്കിക്കൊണ്ടുള്ള ചിരിയും നൃത്തം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മയിൽ‌പീലിക്കണ്ണുകളും ആ വെളുത്ത മേനിയിലെ പ്രത്യേക അലങ്കാരങ്ങളാണ്. ആ കണ്ണുകളിൽ നോക്കിയിരിക്കെ പലപ്പോഴും നേരം ഇരുട്ടിയതും കാരണവർ പടകഴിഞ്ഞ് വന്നതും അറിയാറില്ല. അമ്മായിയെയും അമ്മാവനെയും ഒന്നിച്ച് കാണുമ്പോൾ ചന്തുമോൻ മനസ്സിൽ പറയും, ‘അസ്സൽ ആഫ്രിക്കൻ ഗോറില്ലയുടെ കൈയിൽ പൂമാല കിട്ടിയതുപോലെ’.

ദിവസങ്ങൾ, മാസങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി കഴിഞ്ഞു; രതിഅമ്മായിയും ഗോറില്ല അമ്മാവനും ഒന്നിച്ച്, ഇരു മെയ്യും ഒരു മനസ്സുമായി കഴിഞ്ഞിട്ടും അവരുടെ ഇടയിൽ ഒരു സന്താനവല്ലി വന്നില്ല. അക്കാര്യത്തിൽ അമ്മാവന് ഒരു പ്രശ്നവും ഇല്ലെങ്കിലും അമ്മായിക്ക് അതൊരു വലിയ പ്രശ്നം തന്നെയായിരുന്നു. ഒരു കുഞ്ഞിക്കാല് കാണാനുള്ള കൊതി, അവർ ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും മറ്റുള്ളവരോട് പറയാൻ തുടങ്ങി. നാട്ടിലുള്ള ചെറുപ്പക്കാരുടെ രോമാഞ്ചമായ അവരെ, ഈ വാർത്ത അറിഞ്ഞവർ ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞു ഒളിക്യാമറവെച്ചും നോക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇക്കാര്യം അറിഞ്ഞ കാരണവർ ചന്തുവിനെ അദ്ദേഹത്തിന് സ്വന്തമായ തറവാട് വീട്ടിലേക്ക് ഫുൾ‌ടൈം പോസ്റ്റ് ചെയ്തു. ഒളിഞ്ഞുനോക്കുന്നവരെ, നേരെനോക്കിനിന്ന് രണ്ട് വാക്ക് പറയാൻ മരുമകൻ കൂടിയേ കഴിയൂ,,,

എന്നും സന്തോഷകുമാരിയായ അമ്മായി ആവശ്യത്തിനും അനാവശ്യത്തിനും ചന്തുവിനെ വിളിക്കുന്നത് ഒരു പതിവാക്കി. അവരുടെ നിത്യക്രീയകൾ നടക്കാൻ ചന്തു കൂടിയേ കഴിയൂ എന്ന അവസ്ഥയാണ്.

അതായത് നീരാട്ട്കുളിയുടെ ആദ്യകർമ്മമായ എണ്ണതേക്കാൻ നേരത്ത് ചന്തുവിനെ അമ്മായി വിളിക്കും,

“ചന്തു ഒന്നിങ്ങ് വാ”

കുളി തുടങ്ങി സോപ്പിടാൻ നേരത്ത് അടുത്ത വിളിവരും,

“ചന്തു ഒന്നിങ്ങ് വാ”

കച്ച മുറുക്കുമ്പോൾ മുടിച്ചുരുളിനടിയിൽ കൈയ്യെത്താ ദൂരത്ത് കൊളുത്തിടാൻ നേരത്ത് വീണ്ടും വരും വിളി,

“ചന്തു ഒന്നിങ്ങ് വാ”

അമ്മിയിൽ മുളകരച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ തലയിൽ പേൻ‌കടിയേറ്റാൽ പെട്ടെന്ന് വിളിക്കും,

“ചന്തു ഒന്നിങ്ങ് വാ”

തയ്യൽ മെഷിനിൽ പാവാട തയ്ച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ കാലിൽ കൊതുകുകടിച്ചാൽ ഉടനെ വിളിക്കും,

“ചന്തു ഒന്നിങ്ങ് വാ”

സാരിയുടുക്കുമ്പോൾ ചുളിവ് നിവർത്താൻ അവർ ഉച്ചത്തിൽ വിളിക്കും,

“ചന്തു ഒന്നിങ്ങ് വാ”

സുന്ദരിയും സുശീലയും സുഭാഷിണിയും ആയ അമ്മായി നാലുകെട്ടിൽ ഉണ്ടെങ്കിലും, കാരണവർ പുതിയ മേച്ചിൽ‌പ്പുറങ്ങൾ തേടി കുടിലുകൾ‌തോറും കയറിയിറങ്ങാറുണ്ടെന്നത് പരസ്യമായ രഹസ്യമാണ്. അദ്ദേഹം പള്ളിനായാട്ടിന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ നാട്ടുകാർ രഹസ്യമായി പറയും,

“വീട്ടിൽ സുന്ദരിയെ വെച്ചിട്ടെന്തിന്???

നാട്ടിൽ തേടി നടപ്പൂ,,,,”

ആ നേരത്തെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്ടിലും മണിയറയിലും മേഞ്ഞുനടന്നത് മരുമകൻ ചന്തു ആയിരുന്നു. മച്ചിനിയൻ ചന്തു ചതിയൻ ചന്തു ആണെങ്കിലും മരുമകൻ ചന്തു ചതിയൻ ആയിരുന്നില്ല. ചന്തുമോന് അമ്മായിയെ ഇഷ്ടമാണ്,, അമ്മായിക്ക് ചന്തുമോനെയും ഇഷ്ടമാണ്.

അങ്ങനെ ദിനങ്ങളോരോന്നായി കടന്നുപോയ്‌ക്കൊണ്ടിരിക്കെ, ഒരു ഞായറാഴ്ച, നല്ല ദിവസം… അവൾ വന്നു,,,

‘ചക്കി’

കാരണവരുടെ ഒരേഒരു ഭാര്യയായ രതിയുടെ ഒരേഒരു പൊന്നനുജത്തി, ചക്കി. ചന്ദന നിറമാർന്ന അമ്മായിയുടെ കരിവീട്ടി നിറമാർന്ന പൊന്നനുജത്തി.

ചക്കിയുടെ വരവ് ചന്തുവിന് തീരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.

കാരണം അമ്മായി ചന്തുവിനെ വിളിച്ചാൽ അവനെ ഓവർ‌ടെയ്ക്ക് ചെയ്ത് ഓടിയെത്തും,,, ചക്കി.

ചന്തു അമ്മായിയെ സോപ്പിടാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും ചക്കി സ്വന്തം ചേച്ചിയെ സോപ്പിട്ട് കൈകൾ കഴുകിയിരിക്കും.

അമ്മായിക്ക് ചൊറിച്ചിൽ വരുന്നതിന് മുൻപ് ചക്കി ചൊറിഞ്ഞിരിക്കും.

ഇക്കാര്യത്തിലെല്ലാം അമ്മായിക്കും മരുമകനും ഇത്തിരി ചൊറിച്ചിൽ ഉണ്ടായെങ്കിലും അവർ അതെല്ലാം അമർത്തപ്പെട്ട വേദനകളാക്കി മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ അടക്കിവെക്കും. എന്നിട്ടോ?,,,
‘അമ്മാവൻ പടക്ക് പോകുന്ന രാത്രികളിൽ അമ്മായിയുടെ മാറിൽ തലചായ്ച്ച് ഉറങ്ങുമ്പോൾ ചന്തു പലതും പറഞ്ഞ് പൊട്ടിക്കരയും’. ആ നേരത്തെല്ലാം അമ്മായി ഒരു കാര്യം അവനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും,,, തറവാട്ടിലെ അളവറ്റ സ്വത്തിന് അവകാശി ആയി ഒരു കുഞ്ഞിക്കാല് കാണാനുള്ള മോഹം.

ദിനങ്ങൾ ഓരോന്നായി കടന്നുപോകവേ ചക്കിക്ക് ഒരു ഏനക്കേട്. അവൾ ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ കാലെടുത്ത് കുത്തിയ നിമിഷം‌തന്നെ ചന്തുവിനെ വളച്ചൊടിക്കാനുള്ള തീവ്രയത്ന പദ്ധതികൾ ആസൂത്രണം ചെയ്തിരുന്നു.
പുളിയിലക്കര മുണ്ടും നേര്യതും അണിഞ്ഞ ചക്കി, അരമണിയും പാദസരവും കിലുക്കിയിട്ട് പലവട്ടം ചന്തുവിന്റെ മുന്നിലൂടെ പോയി; അവന്റെ മനസ്സ് ഇളകിയില്ല.
പാടിപ്പതിഞ്ഞ പാട്ടുകൾ പൊടിതട്ടിയെടുത്ത് കണ്ഠനാളം ഉരച്ച് പതം വരുത്തിയിട്ട് ചന്തുകേൾക്കെ പലവട്ടം അവൾ പാടി; അവന്റെ മനസ്സ് ഇളകിയില്ല.
കുളപ്പുരയുടെ വാതിൽ മലർക്കെ തുറന്ന് പലതവണ അവൾ കുളിച്ചു നോക്കി,,, ജലദോഷം വന്നത് മിച്ചം.
നിരാശയിൽ മുങ്ങിയ ചക്കി നാളുകളോളം ചിന്താമഗ്നയായി.

ഒരു ദിവസം’

കാരണവർ പടക്കുറുപ്പായി മാറിയിട്ട് സന്ധ്യക്ക് മുൻപ് കാടൻ‌മലയിലേക്ക് പടനയിക്കാൻ പോകുന്ന വിവരം നാലുകെട്ടിൽ ചെണ്ടകൊട്ടി അറിയിച്ചതോടെ അമ്മായിയുടെയും ചന്തുവിന്റെയും മനസ്സിൽ മഴക്കാർ കണ്ട മയിലുകൾ രാപ്പാർക്കാൻ തുടങ്ങി. ഈ സൂര്യനൊന്ന് വേഗം കടലിൽ മുങ്ങിയെങ്കിൽ!!!

അന്ന് രാത്രി,

നാടും നാട്ടാരും ഉറങ്ങിയ നേരത്ത് കാരണവരുടെ മണിയറയിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന ചന്തു, അമ്മായിയുടെ ‘ബി’ നിലവറ തുറന്നതിനുശേഷം ‘ഏ’ നിലവറ തുറക്കാനുള്ള തീവ്രയത്ന പരിശ്രമത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന നേരത്ത്,,,

“ഠ്ണിം, ഠ്ണിം, ഠ്ണിം”

ഉറക്കറവാതിലിൽ പള്ളിവാൾകൊണ്ട് താളം പിടിക്കുന്ന മണിമുഴക്കം,,,

ചന്തു ഞെട്ടി,,, അമ്മായി ഞെട്ടി,,,

വാതിൽ തുറന്ന രതിഅമ്മായിയുടെ മുന്നിൽ പടക്കുറുപ്പ് ആയ സ്വന്തം ഭർത്താവ് പള്ളിവാളുയർത്തി നിൽക്കുന്നു!!! പിന്നിലൊരു നിഴലായി ചക്കിയും;

അമ്മായി രണ്ടാമത് ഞെട്ടാനൊരുങ്ങിയില്ല. പകരം അവരുടെ പിന്നിൽ പനങ്കുല പോലുള്ള തിരുമുടിക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന ചന്തുവിനെ കഴുത്ത് പിടിച്ച് മുന്നിൽ നിർത്തിയിട്ട് നാലുകെട്ട് ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് അലറി,

“ദുഷ്ടൻ,,, ഈ അറയിൽ ചക്കിയാണെന്ന് വിചാരിച്ചതു കൊണ്ടായിരിക്കും കടന്നുവന്നത് ,,, എടാ ദുഷ്ടാ,,, സ്വന്തം ഭർത്താവിന്റെ നാമം ജപിച്ച് ഉറങ്ങുന്ന എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നോ? ചക്കി ഇവിടെ വന്നതുമുതൽ നീ അവളെ നോക്കുന്നത് ഞാൻ കാണാറുണ്ട്. എന്നെയും ചക്കിയെയും തിരിച്ചറിയാത്ത നീചൻ,,,”

അമ്മായി നെഞ്ഞത്തടിച്ച് നിലവിളിക്കുകയാണ്,

“ഇനി ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കില്ല, എനിക്കൊന്നും കാണാൻ വയ്യേ”

രതി അമ്മായി കരച്ചിലിന്റെ വോളിയം കൂട്ടുകയാണ്; ഒപ്പം മരുമകൻ ചന്തുവിന് അടിയും ഇടിയും തൊഴിയും. എല്ലാം നോക്കിയും കണ്ടും നിന്ന അമ്മാവൻ, പള്ളിവാൾ ഉറയിൽ താഴ്ത്തിയിട്ട്, സ്വന്തം ഉത്തരീയം എടുത്ത് മരുമകന് നൽകിയിട്ട് കല്പിച്ചു,

“ചന്തുമോനേ ഈ പുടവ ചക്കിക്ക് കൊട്”

പുടമുറി കഴിഞ്ഞ ചക്കിയുടെ വലതുകൈ പിടിച്ച് അവർക്കായി അഡ്‌ജസ്റ്റ് ചെയ്ത മണിയറയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മരുമകൻ ചന്തു ചിന്തിക്കുകയാണ്,

‘തന്നെ ചതിച്ചതാരാണ്? അമ്മാവനാണോ?

തഞ്ചത്തിൽ കാലുമാറിയ അമ്മായിയാണോ?

കരക്റ്റ് ടൈമിൽ കരക്റ്റ് സ്പോട്ടിൽ കാരണവരെ അവിടെ എത്തിച്ച ചക്കിയാണോ?’

കുട്ടിയമ്മയുടെ സ്വർഗ്ഗം

2011-10-03T07:33:00.001+05:30

ദേഹമാസകലം പലവിധ രോഗങ്ങൾ കയറിയിറങ്ങിയിട്ട്, അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ; അനങ്ങാതെ മാസങ്ങളോളം കിടപ്പിലായിരുന്ന കുട്ടിയമ്മക്ക്, പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം എഴുന്നേറ്റ് നടക്കാൻ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വളരെയധികം ആശ്ചര്യം തോന്നി. ഇപ്പോൾ കൈകാലുകൾ അനായാസം ചലിപ്പിച്ച് സഞ്ചരിക്കാം, ശരീരത്തിന്റെ ഉള്ളിലും പുറത്തുമായി ഒരു വേദനയും തോന്നുന്നില്ല. എന്തൊരു സന്തോഷം!!!!

എന്തൊരു സന്തോഷം!!!!

കൺ‌പോളകൾ ഉയർത്തിയിട്ട്, ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കിയപ്പോൾ അവർക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി; താൻ സ്വയം ചലിക്കുന്നതല്ല, തന്നെയാരോ ചലിപ്പിക്കുകയാണ്. ആരോ ഒരാൾ കുട്ടിയമ്മയെ അദൃശ്യമായ കയറുകൊണ്ട് കെട്ടിയിരിക്കയാണ്; അതിന്റെ അറ്റം ആ ആളുടെ കൈയിലാണ്!!
അപ്പോൾ അതാണ് കാര്യം,,,,

അയാൾ കെട്ടിയ കയറിന്റെ താളത്തിനനുസരിച്ച് കുട്ടിയമ്മ മുന്നോട്ടുള്ള ഗമനം തുടരുകയാണ്. മാസങ്ങളും വർഷങ്ങളുമായി അനുഭവിച്ച വേദനകളും യാതനകളും മാറിയിട്ട് അവർക്കിപ്പോൾ നടക്കാം, ഓടാം, ചാടാം, പറക്കാം,,, എന്തൊരു സുഖം,

എന്തൊരു സുഖം,

അവർ നടക്കുകയല്ല ഒഴുകുകയാണ്.

അങ്ങനെ യാത്ര തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ കുട്ടിയമ്മക്ക് എന്തോ ഒരു പന്തികേട് മണത്തു; ഇങ്ങനെ പോയാലെങ്ങനെയാ? അവർ മുന്നിൽ നടക്കുന്ന ആളെ വിളിച്ചു,

“ഹോയ്, ഒന്നവിടെ നിൽക്ക്, എന്നെയും കെട്ടിവലിച്ച് ഇയാളെങ്ങോട്ടാ പോകുന്നത്?”

മുന്നിൽ പോകുന്ന ആൾ കേൾക്കാത്ത മട്ടിൽ യാത്ര തുടരുകയാണ്, കുട്ടിയമ്മ വീണ്ടും വിളിച്ചു,

“ഇയാള് ആരാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് നടന്നാൽ മതി; അല്ലെങ്കിൽ ഞാനീ കയറ് പൊട്ടിക്കും”

“ഹ ഹ, ഹ ഹ ഹ, ഹ ഹ ഹ ഹ,”

ഉത്തരമായി കേട്ടത് ഉഗ്രൻ പൊട്ടിച്ചിരി ആയിരുന്നു, ചിരിയുടെ ഒടുവിൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ തന്നെ അയാൾ പറഞ്ഞു,

“ഹേ സ്ത്രീയേ, അതൊന്നും അങ്ങനെ പൊട്ടുന്നതല്ല, കർമ്മബന്ധങ്ങളുടെ ബന്ധനമായ പാശമാണത്”

“എന്നാല് ഇയ്യാള് ആരാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് നടന്നൂടെ?”

“ഞാൻ കാലൻ,, കുട്ടിയമ്മ എന്ന സ്ത്രീ അല്പസമയം മുൻപ് മരിച്ചു കഴിഞ്ഞു, ഇപ്പോഴുള്ളത് വെറും ആത്മാവാണ്. ആ ആത്മാവിനെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തിക്കേണ്ട ഡ്യൂട്ടി എനിക്കാണ്”

“എന്റെ കാലാ ഞാനെത്ര കാലമായി മരിക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന്; ഇപ്പഴെങ്കിലും നീ വന്നല്ലൊ മോനേ”

കുട്ടിയമ്മക്ക് സന്തോഷംകൊണ്ടങ്ങിരിക്കാൻ വയ്യാതായി; ഇപ്പോൾ‌തന്നെ വേദനകളെല്ലാം പമ്പയും മുല്ലപ്പെരിയാറും കടന്നിരിക്കയാണ്. ഇനി എങ്ങനെയെങ്കിലും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തിയാൽ മതിയായിരുന്നു. സ്വർഗ്ഗമല്ലെ മുന്നിൽ!!! ഹൊ, എന്തൊക്കെ സുഖങ്ങളായിരിക്കും അവിടെ തന്നെ തന്നെയും കാത്തിരിക്കുന്നത്?

‘ദിവസേന ചിക്കൻ ബിരിയാണി തിന്നാം,

പാല് കുടിക്കാം,

ഐസ്‌ക്രീം നുണയാം,

മസാല ദോശ തിന്നാം,

അങ്ങനെയങ്ങനെ,,,,’

നടന്ന് നടന്ന് അവർ ഭൂമിയുടെ അറ്റത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ഒരു വലിയ മതിൽ. അപ്പുറം പ്രവേശിക്കാനായി ആകെയുള്ള ഒരു ഇരുമ്പ്‌വാതിൽ അവരെ കണ്ടപ്പോൾ തനിയെ തുറന്നു.

അപ്പോൾ കുട്ടിയമ്മ മുന്നിലുള്ള ബോർഡ് വായിച്ചു,

“സ്വർഗ്ഗം”

വാതിലിന്റെ ഇടത്തും വലത്തുമായി അനേകം അറിയിപ്പുകൾ, ഒപ്പം ചിലരുടെ പേരുകളും ഉണ്ട്. അതെല്ലാം ഓരോന്നായി കുട്ടിയമ്മ വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ കാലൻ അവരെ അകത്തേക്ക് വലിച്ചു.

എന്നാൽ,

എത്രതന്നെ ബലം പ്രയോഗിച്ച് വലിച്ചിട്ടും കുട്ടിയമ്മ ഒരിഞ്ച്‌പോലും അകത്തേക്ക് കടന്നില്ല. കാലൻ അകത്തേക്ക് വലിക്കുമ്പോൾ കുട്ടിയമ്മ പുറത്തേക്ക് വലിക്കുന്നു.

അകത്തേക്ക് വലി,,,, പുറത്തേക്ക് വലി,,,

ഒടുവിൽ,,,

ദേഷ്യം‌കൊണ്ട് കണ്ണ് കാണാതായ കാലൻ കാര്യമറിയാനായി വാതിലിനടുത്ത് വന്ന് കുട്ടിയമ്മയോട് പറഞ്ഞു,

“അല്ല തള്ളെ,, നാട്ടിലെല്ലാരും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ കടക്കാനായിട്ട് കൈക്കൂലിപോലും തരാൻ തയ്യാറാണ്. ഈ തള്ളക്ക് ഫ്രീആയി സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ഒരു വിസ തന്നിട്ടും അകത്ത് കടക്കാതെ എന്നെയും‌കൂടി പൊറത്തേക്ക് വലിക്കുന്നോ?”

“ഏത് സ്വർഗ്ഗമായാലും ഞാനങ്ങോട്ടേക്കില്ല”

“അതെന്താ? തള്ളക്ക് നരകത്തിലെ എരിതീയിൽ കിടന്ന് ഫ്രൈ ആവണോ? ”

“താനെന്നെ ഏത് നരകത്തിലാക്കിയാലും, ഞാനിതിനകത്തേക്കില്ല”

“കാരണം?”

“എന്റെ കാലാ നീയൊന്ന് നോക്കിയാട്ടെ, ഇവിടെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പ്രവേശനം ലഭിച്ചവരുടെ ലീസ്റ്റ് കാണുന്നില്ലെ?”

“ഉണ്ടല്ലൊ”

“അതിൽ അറുപത്തി ഏഴായിരത്തി മുന്നൂറ്റി എൺപത്തി ഒന്നാമതായി എഴുതിയ പേര് കണ്ടോ?”

“കണ്ടു”

“അതൊന്ന് വായിച്ചെ?”

“സോമശേഖരരാമവർമ്മകുഞ്ഞുമോൻചെട്ടിയാർ,,,”

“അതിയാനെ അറിയുമോ? എന്റെ കെട്ടിയോനാണ്; അഞ്ച് കൊല്ലം മുൻപ് മരിച്ച ആ മനുഷ്യൻ… അയാളിവിടെയുണ്ടെങ്കിൽ ഏത് നരകത്തിൽ പോയാലും ഈ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ഞാനില്ലേ”

സീനിയർമോസ്റ്റ് സിറ്റിസൻ

2011-09-18T06:54:00.001+05:30

ബസ്‌യാത്ര ഒരു ദുരിതമായി മറ്റുള്ളവർക്ക് തോന്നാറുണ്ടെങ്കിലും, എന്റെ ബസ് യാത്രകളെല്ലാം എനിക്ക് സന്തോഷകരങ്ങളായ നിമിഷങ്ങളാണ്. ‘ഇരുന്നാലും നിന്നാലും’ ബസ്സിന്റെ അകത്തും പുറത്തുമുള്ള ചുറ്റുപാടുകൾ നിരീക്ഷിച്ച്, മറ്റുള്ളവരുടെ നുണപറച്ചിലിൽ ശ്രദ്ധിച്ച് കൊണ്ട് സമയം പോക്കുന്നതിനാൽ, ‘കീയേണ്ടിടത്ത് എത്തിയിട്ട് കീയാൻ’ മറന്നുപോകുന്ന എന്നോട് ‘ഈട കീഞ്ഞോളീ’ എന്ന് കണ്ടക്റ്റർ പറയുന്നത് കേട്ടാണ് പലപ്പോഴും ഞാൻ കരക്റ്റ് സ്പോട്ടിൽ എത്തിച്ചേരാറുള്ളത്.

പിന്നെ ഒരു പ്രധാന കാര്യം, ബസ്സിൽ കയറിയാൽ മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളിൽ ഇരിക്കാനുള്ള ഇരിപ്പിടം എനിക്ക് കിട്ടും,

അതെങ്ങനെയെന്നോ?

ബസ്സിൽ കേരിയ ഉടനെ ‘ഏതെങ്കിലും സീറ്റ് ഒഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ’ എന്ന് നോക്കും. അങ്ങനെ ഒഴിഞ്ഞ സീറ്റ്‌കണ്ടാൽ ‘ഏടിയായാലും ഞാങ്കേരി’ ഇരിക്കും.

എന്നാൽ,

ഡ്രൈവറുടെ സീറ്റ് ഒഴിഞ്ഞ്‌, ഇരുന്നാലും, കിടന്നാലും ഞാനൊരിക്കലും അവിടെ കേരിയിരിക്കില്ല. അവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ‘ബസ്സ്’ ഓടിക്കാൻ തോന്നിയാലോ? ലൈസൻസ് ഇല്ലാത്ത ഞാൻ ബസ്സോടിച്ചാൽ റോഡിലൂടെ ഓടുന്നതിനു പകരം, ബസ് പറമ്പിലൂടെ ഓടിയാലോ?,

പിന്നെ,

വനിതാസംവരണ സീറ്റിലിരിക്കുന്നവരെല്ലാം ‘ശരിക്കും വനിത’ തന്നെയാണോ എന്ന് നോക്കും.

അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ,

അവിടെ ഇരിക്കുന്നവരിൽ ഏതെങ്കിലും പുരുഷന്റെ തല ഉണ്ടെങ്കിൽ ‘ആ തലയുടെ ഉടമയെ ബോഡീസഹിതം’ ഒഴിപ്പിച്ച് ആ സീറ്റിൽ ഞാങ്കേരിയിരിക്കും.

എന്നാൽ,

അടുത്ത കാലത്തായി ഞാനൊരു മുതിർന്ന പൌരി ആയി മാറിയതോടെ എനിക്ക് സംവരണസീറ്റുകൾ രണ്ടെണ്ണം വർദ്ധിച്ചു,

അതാണ് ‘സീനിയർ സിറ്റിസൺ സീറ്റ് അഥവാ മുതിർന്ന പൌരർക്കുള്ള ഇരിപ്പിടം’.

സ്ത്രീസംവരണ ഇരിപ്പിടങ്ങൾക്ക് തൊട്ടുപിറകിലായ ഈ ഇരിപ്പിടം കിഴവന്മാർ ആരും ചോദിച്ചില്ലെങ്കിലും കിഴവി ആയഞാൻ ചോദിച്ച് വാങ്ങും.

പലപ്പോഴും,

മൂന്ന് കാലിൽ നടക്കുന്ന പടുകിഴവന്മാർ വനിതാസംവരണ സീറ്റിന് സമീപം വന്ന് മുന്നിലിരിക്കുന്ന അവളുമാരെ നോക്കി നിൽക്കുകയല്ലാതെ തൊട്ടു പിന്നിലുള്ള അവർക്ക് അവകാശപ്പെട്ട സീറ്റിലിരിക്കുന്ന പഞ്ചാരപയ്യന്മാരെ കുടിയൊഴിപ്പിച്ച് അവിടെ കേരിയിരിക്കാൻ ഒരിക്കലും മെനക്കെടാറില്ല.

എന്നാൽ ഞാനെന്റെ ‘ശതമാനം’ ചോദിച്ച് വാങ്ങും.

പക്ഷെ ഒരു കുഴപ്പം ഉണ്ട്, എന്നെക്കണ്ടാൽ ഒരു മുതിർന്ന പൌരി ആയി ആർക്കും തോന്നുകയില്ല. അതുകൊണ്ട് സ്വന്തം ഐഡന്റിറ്റി കാർഡ് എപ്പോഴും ഞാനെന്റെ,,, കൈയിൽ കരുതും.

ഒരു ദിവസം,

കണ്ണൂരിലേക്ക് പോകാനായി ഞാൻ കണ്ണൂരിലേക്ക് പോന്ന ബസ്സിൽ കേരി.

നോക്കിയപ്പോൾ,

ഭാഗ്യം, ബസ്സിൽ ആകെ ഒരു സീറ്റ് മാത്രം ഒഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതാവട്ടെ മുതിർന്ന പൌരന്മാരുടേത്; പെട്ടെന്ന് ഞാനതിൽ ഇരുന്നു.

ഇരുന്നപ്പോൾ,

ഞാനെന്റെ അടുത്തിരിക്കുന്ന ആളെ നോക്കി, ചെക്ക് യൂനിഫോം ധരിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടി, +2 ആയിരിക്കണം. ബസ്സിൽ എല്ലാവരും ഇരിക്കുന്നതിനാലും മുതിർന്ന പൌരന്മാർ ആരും മൂന്ന് കാലിൽ നിൽക്കാഞ്ഞതുകൊണ്ടും, ഈ പെൺകുട്ടി ഈ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരിക്കുന്നതിൽ ഒരു തെറ്റും ഇല്ലല്ലൊ.

എന്നാൽ,

ഏതെങ്കിലും സീനിയർ സിറ്റിസൺ ബസ്സിൽ കേരിവന്നാൽ എഴുന്നേൽക്കണമെന്ന് ഈ പെൺകുട്ടിക്ക് അറിയോ?

അതെന്താ?

മുകളിൽ പച്ചമലയാളത്തിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ടല്ലൊ; ‘മുതിർന്ന പൌരന്മാരുടെ ഇരിപ്പിടം’.

എങ്കിലും,

അല്പം ഉച്ചത്തിൽ ഞാനൊരു ആത്മഗതം ചെയ്തു, “ഓ, ഇത് സീനിയർ സിറ്റിസണിന്റെ സീറ്റാണല്ലൊ”

എന്നിട്ട്,

അവളെയൊന്ന് ഒളികണ്ണാൽ നോക്കി,

കേട്ടഭാവമില്ല.

അതിനിടയിൽ,

ബസ് ഓടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു, ആളുകൾ കേരുകയും കീയുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

അങ്ങനെ,

ബസ്സ് നിറഞ്ഞ് കവിയാൻ തുടങ്ങി. ഇടക്ക് ബസ് നിർത്തിയപ്പോഴതാ,

തലയിൽ വെള്ളിക്കമ്പികൾ പാവിയ ഒരു വലിയമ്മൂമ്മ പതുക്കെ ആളുകൾക്കിടയിലൂടെ നുഴഞ്ഞുകയറി ഞാനിരിക്കുന്നതിന് സമീപം മന്ദംമന്ദം വന്ന്‌കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്;…

പാവം,

എന്റെ സമീപം വന്നണഞ്ഞപ്പോൾ അവരുടെ നുഴഞ്ഞുകയറ്റം പൂർത്തിയാക്കിയതിനാൽ, മുൻസീറ്റിലെ കമ്പിയിൽ പിടിച്ച് സ്ട്രെയിറ്റ് ഫോർവേഡായി മാറിയിട്ട്, ചുറ്റും വിഹഗവീക്ഷണം നടത്തുകയാണ്.

ഇത് തന്നെ അവസരം,

ഞാനെന്റെ സഹയാത്രികയെ നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു,

“ഇത് സീനിയർ സിറ്റിസണിന് റിസേർവ്വ് ചെയ്ത സീറ്റാണ്. പ്രായമുള്ള ആ സ്ത്രീ നിൽക്കുന്നത് നോക്കിയാട്ടെ, കുട്ടി എഴുന്നേറ്റ് അവർക്ക് ഇരിപ്പിടം കൊടുക്ക്”

അവൾ എന്നെ മൈന്റ് ചെയ്തില്ല. ഞാൻ വീണ്ടും ഉച്ചതിൽ പറഞ്ഞു,

“നിനക്ക് ചെവി കേൾക്കില്ലെ? പ്രായമായ മുത്തശ്ശിക്ക് ഇരിക്കാൻ സീറ്റ് ഒഴിവാക്കിക്കൊടുക്ക്”

അവൾ,

മുഖം ചീനച്ചട്ടിപോലെ കറുപ്പിച്ച്, കണ്ണ് പഴുത്ത കാന്താരിമുളക് പോലെ ചുവപ്പിച്ച്, സിമന്റ്ചാക്ക് പോലുള്ള ബാഗ് നെഞ്ചോടമർത്തി, പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.

“ങുഹും”,

അവൾ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് അവശേഷിച്ച അർദ്ധാസനത്തിൽ ഉപവിഷ്ടയാകാൻ ആ വലിയമ്മൂമ്മയെ ഞാൻ ക്ഷണിച്ചു.

അന്നേരം,

ബസ്സിന്റെ ചാഞ്ചാട്ടത്തിനൊത്ത് ആടിയാടി ഇളകുന്ന ആ ‘സീനിയർമോസ്റ്റ്’ പൌരി എന്നെ മൈന്റ് ചെയ്യാതെ വിളികേൾക്കാത്തമട്ടിൽ അതേ നില തുടരുകയാണ്.

ഞാനവരെ വിളിച്ചു;

അവരെ ഞാൻ തോണ്ടി, തോണ്ടി,,

പിന്നെയും തോണ്ടി,,, വിളിച്ചു,

“ഹെയ്, ഇത് പ്രായമായവർക്ക് ഇരിക്കാനുള്ള സീറ്റാണ്, ഇവിടെയിരിക്ക്”

അവർ എന്നെയൊന്ന് നോക്കിയശേഷം മുഖം തിരിച്ചു, പിന്നെ മൊത്തം യാത്രക്കാർക്ക് കേൾക്കാനായി മൂക്ക് വിടർത്തി പറഞ്ഞു,

“ശ്ശുശ്ഹും,,,, ആര് പറഞ്ഞു എനിക്ക് പ്രായമായെന്ന്? പണ്ടൊക്കെ കണ്ണൂര്‌വരെ ഞാനൊറ്റക്ക് നടന്ന്‌പോയതാ, വേണേങ്കിൽ ഇനിയും ഞാൻ നടക്കും. ബസ്സിൽ പിടിച്ച്‌ ഈടെ നിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അനക്ക് കാല്‌കടച്ചലും കൂച്ചലുമൊന്നും ബരൂല്ല, കേട്ടോ,,,”

പിന്നീട്,

ഏതാനും നിമിഷം‌മുൻപ് കുടിയൊഴിപ്പിക്കപ്പെട്ടവളുടെ നോട്ടം കണ്ട് പേടിച്ച്, ഞാനെന്റെ തല,,,

സീറ്റിനടിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു.

പാട്ടിന്റെ പാലാഴി ഒഴുകിയപ്പോൾ

2011-08-20T06:56:00.001+05:30

പാട്ട് പാടാൻ എനിക്ക് തീരെ അറിയില്ലെങ്കിലും പാട്ട് കേൾക്കാൻ ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണ്. നല്ല നല്ല പാട്ടുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആവേശം‌മൂത്തപ്പോൾ,,, പാട്ട് പാടാനായി, ഒരിക്കൽ ഞാനൊരു ശ്രമം നടത്തിയിരുന്നതാണ്.

അതൊരു സംഭവം തന്നെ ആയിരുന്നു,,,,,

ടീവിയിലെ റിയാലിറ്റി ഷോകൾ ജനിക്കുന്നതിനു മുൻപ്,,,,,

നമ്മുടെ വിദ്യാലയങ്ങളിൽ ‘യുവജനോത്സവം’ (ഇപ്പൊഴെത്തെ പോലെ കലോത്സവമല്ല, ശരിക്കും ‘യുവജന ഉത്സവം’) നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലം. വിദ്യാർത്ഥികൾ സ്റ്റേജിൽ കയറിയിട്ട് പാടാനും ആടാനും സമ്മാനം വാങ്ങാനും പ്രാപ്തരാക്കുന്നത് ആ വക കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച്, ‘ഒരു വിവരവും ഇല്ലാത്ത’ ടീച്ചറായ, ഞാനും കൂടിയാണ്. പലപ്പോഴായി കുട്ടികളുടെ ആട്ടവും പാട്ടും, കണ്ടും കേട്ടും ഇരിക്കെ, എന്റെ മനസ്സിൽ പലതരം മോഹങ്ങൾ വളർന്നു. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം,,,

ഞാനൊരു പാട്ട് പാടാൻ തുടങ്ങി.

ഒരു ഞായറാഴ്ച……….

വീട്ടിലെ മറ്റുള്ളവരെല്ലാം അകലെയുള്ള ഒരു ബന്ധുവിന്റെ വിവാഹത്തിന് പോയിരിക്കുന്ന നേരം;

വീട്ടിനകത്ത് ഞാൻ മാത്രം;

ഇത്‌തന്നെ പറ്റിയ സമയം;

അകത്ത് കടന്ന ഞാൻ, ജനാലകളും വാതിലുകളും നന്നായി അടച്ചുപൂട്ടി… പിന്നീട്, കട്ടിലിൽ‌നിന്നും ഒരു കിടക്കയെടുത്ത് നിലത്ത് വിരിച്ച്, അതിൽ കയറിയിരുന്ന്, കിഴക്കോട്ട് നോക്കി, ഇരു കൈകളും കൂപ്പി,,,

എന്നിട്ട് ഉച്ചത്തിൽ പാടാൻ തുടങ്ങി,

‘പ്രവാഹമേ,,,,,,,, ,,,, ,,, ,, , ഗംഗാ പ്രവാഹമേ,,,,,,,,,,,,,,,’

അവിടെ അല്പനേരം നിർത്തി,,, അടുത്ത വരി ഒഴുകാനായി വായ തുറക്കുമ്പോഴേക്കും വീടിനു വെളിയിൽ എന്തൊക്കെയോ ശബ്ദം,,,

ഞാൻ പാട്ട് നിർത്തിയിട്ട് ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി,

ശബ്ദം കൂടി വരികയാണ്,,, മുറ്റത്തുകൂടി ആരൊക്കെയോ ഓടുന്ന ശബ്ദം,

തൽക്കാലം പ്രവാഹം അവിടെ നിർത്തിയിട്ട്, വീട്ടിനകത്ത് ചുറ്റിനടന്ന്, ജനാലയുടെ ഒരു പാളി തുറന്ന് വെളിയിലേക്ക് നോക്കി. ശബ്ദം ഉണ്ടെങ്കിലും പരിസരത്തൊന്നും ആരും ഇല്ലാത്തതിനാൽ ജനാല നന്നായി അടച്ചിട്ട് തിരികെ നടന്നു.

വീണ്ടും പ്രവാഹം ഒഴുകിവരാനായി കിടക്കയിൽ ഇരുന്ന്, കൈ രണ്ടും കൂപ്പിയിട്ട് വായ തുറന്നു,

“ഠക്ക്, ഠക്ക്,,, ഠക്ക്, ഠക്ക്, ഠക്ക്,,,,,, ”

വാതിലിൽ ആരൊ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം,

പേടിച്ചു വിറച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റ ഞാൻ, മുൻ‌വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു,

അപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച!!!!!!!! ,,,

ചുവന്ന്‌പഴുത്ത കാന്താരിമുളക് പോലുള്ള കണ്ണുകളുമായി, ഒരു കൈയിൽ പൊട്ടിയ കയർ ഉയർത്തിപിടിച്ച്‌കൊണ്ട്, അതാ,,, അയൽ‌പക്കത്തെ ഭാർഗ്ഗവിയമ്മ; അസ്സൽ ഭദ്രകാളിയുടെ പോസിൽ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു.

??????

അവർ സ്വന്തം വായ തുറന്ന്, നാക്ക് വെളിയിലേക്ക് നീട്ടി, എനിക്കുനേരെ വെടിവെച്ചു,

“ടീച്ചറെ,,, നിർത്തണം”

“എന്ത്?”

“പാട്ട് നിർത്തണം”

“അത് ഞാൻ,,,”

“ഒന്നും പറയണ്ട, ഈ നിമിഷം മുതൽ നിങ്ങൾ പാട്ട് നിർത്തണം. ഇപ്പോൾ എന്റെ പശു മാത്രമെ കയറ് പൊട്ടിച്ച് ഓടിയിട്ടുള്ളു. പശുക്കളെ വളർത്തുന്ന അനേകം ആളുകൾ നമ്മുടെ നാട്ടിലുണ്ട്”

“അതിന്?”

“അതിനൊന്നും പറയണ്ട, അവരുടെയെല്ലാം പശുക്കൾ കയറു പൊട്ടിച്ചാൽ??? എല്ലാവരുടെയും സ്വഭാവം എന്നെപ്പോലെ നല്ലതായിരിക്കില്ല,,, കേട്ടോ”

പൊട്ടിയ കയറുമായി, അവർ തിരിച്ചു പോയ നിമിഷം‌മുതൽ ഞാനെന്റെ പാട്ട്,,,, നിർത്തി.

മച്ചുനൻ

2011-07-31T07:33:00.001+05:30

കല്ല്യാണനേരത്ത് കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തിയശേഷം പേരിനൊരു സദ്യയും കഴിച്ച്, അതുവരെ വളർത്തി വലുതാക്കിയ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പൂങ്കണ്ണീര് പൊഴിച്ച്‌കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പെണ്ണിന്റെ കൈയുംപിടിച്ച്, മുറ്റത്ത്‌നിന്നും ഇടവഴിയിലേക്ക് കാലെടുത്ത് കുത്തുന്ന നിമിഷം കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം അവൻ വരും;

‘മച്ചുനൻ’.

പിന്നെ അവകാശം ചോദിക്കലാണ്,

“എവിടെ, മച്ചുനൻ പണം?”

പെണ്ണിന്റെ കൈയിൽ നിന്നും പിടിവിട്ട വരൻ, പോക്കറ്റ് തപ്പിയിട്ട് ആദ്യമെ കരുതിവെച്ച ഓഹരി അവന് നൽകും. തുടർന്ന് അവർ കൈ പിടിച്ച് കുലുക്കി, നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായിട്ട് ‘മച്ചുനിച്ചിയെ’ നന്നായി നോക്കാമെന്നേറ്റ് യാത്രയാവും. ഇങ്ങനെ കൊടുക്കുന്ന പണം, പണ്ട് കാലത്ത് ഒറ്റ നാണയമാണെങ്കിൽ; ഈ ആചാരം ഇന്നും അവശേഷിക്കുന്ന ഇടങ്ങളിൽ നൂറിനു മുകളിൽ കടന്നിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ വിവാഹനേരത്ത് ഇത്തരം ആചാരങ്ങളും പണമിടപാടുകളും വേണ്ടായെന്ന് മുൻ‌കൂട്ടി തീരുമാനിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും അവരുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ച് ചില വ്യാജ മച്ചുനന്മാർ വന്ന് ചെക്കനെയും പെണ്ണിനെയും തടഞ്ഞുനിർത്തിയിട്ട് ഇന്നും അവകാശം ചോദിക്കാറുണ്ട്.

നമ്മുടെ കണ്ണൂരിലും പരിസരത്തും വിവാഹസമയത്ത് വധുവിന്റെ അവകാശവും പറഞ്ഞ് വരുന്ന മച്ചുനൻ (മച്ചിനിയൻ എന്നും പറയാറുണ്ട്) ഒരുകാലത്ത് വിവാഹത്തിന് ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത ഘടകമായിരുന്നു.

ആരാണ് മച്ചുനൻ?

ഒരു വ്യക്തിക്ക് അയാളുടെ അമ്മയുടെ സഹോദരന്റെ സന്താനങ്ങളെല്ലാം മച്ചുനനും മച്ചുനത്തിയുമാണ് (മച്ചിനിയൻ, മച്ചിനിച്ചി). അതുപോലെ അച്ഛന്റെ സഹോദരി സന്താനങ്ങളും അയാൾക്ക് മച്ചുനനും മച്ചുനത്തിയും ആണ്;

അതായത് മുറപ്പെണ്ണും മുറചെക്കനും തന്നെ.

കണ്ണൂരിൽ അവരെല്ലാം മച്ചുനന്മാർ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു. നാട്ടിൻ‌പുറത്തെ ചെറുപ്പക്കാർ തമ്മിൽ ‘മച്ചുനാ’ എന്ന് അന്യോന്യം വിളിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും ആ വിളിയുടെ പേരിൽ, ‘നിന്റച്ചന്റെ പെങ്ങളാണോ എന്റെ അമ്മ’ എന്നും, എന്റെ പെങ്ങളെ നിനക്ക് കെട്ടിച്ചു തരണോ?’ എന്നും ചോദിച്ച് തല്ലുകൂടാറില്ല.

അതുപോലെ ‘അളിയാ’ എന്ന് വിളിച്ചാലും പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടാവാറില്ല. (അളിയൻ=Brother-in-Law)

***ഉണ്ണിയാർച്ചയെ അറിയുമോ? നമ്മുടെ ആദ്യത്തെ ഫെമിനിസ്റ്റ്;

സ്വന്തം മച്ചുനൻ ചന്തുവിന്റെ കൂടെ അങ്കംവെട്ടി കളിച്ചിട്ട്, ഒടുവിൽ പണക്കാരനായ കുഞ്ഞിരാമനെ കണ്ടപ്പോൾ കാലുമാറിയ മൂപ്പത്തിയാര്;

കുഞ്ഞിരാമൻ ഉണ്ണിയാർച്ചക്ക് പുടവ കൊടുത്തശേഷം ചുരികത്തഴമ്പാർന്ന ഉണ്ണിക്കൈ പിടിച്ച് വെളിയിലിറങ്ങാൻ നേരത്ത് മച്ചുനന്റെ അവകാശവും ചോദിച്ച് ചന്തു അങ്കം വെട്ടാൻ വന്നു.

‘അവൾ ചന്തുവിന് ഉള്ളതാണ്’ പോലും;

അപ്പോഴേക്കും കുഞ്ഞിരാമൻ എറിഞ്ഞുകൊടുത്ത പണക്കിഴി, രണ്ട് കൈയുംനീട്ടി വാങ്ങിയ ചന്തു,,,, ചതിയൻ ചന്തു ആയി. കിട്ടിയ പണം എണ്ണിനോക്കാതെ ചന്തു തിരിഞ്ഞൊരു നടത്തം,

‘പൊ പുല്ലെ, ഇതുപോലെ എത്രയെണ്ണത്തിനെ പണം കൊടുത്താൽ എനിക്ക് കിട്ടും’

അതായിരിക്കണം മച്ചുനൻ പണത്തിന്റെ ആരംഭം.

പിന്നെ വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പാതിരാത്രിയിൽ പുഴ നീന്തിക്കടന്ന ചന്തു, കുഞ്ഞിരാമനില്ലാത്ത നേരത്ത് ഉണ്ണിയാർച്ചയുടെ ഉറക്കറയിൽ കടന്നുവന്ന് അവളെ പീഡിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതായുള്ള കഥയും പാണന്മാർചേർന്ന്, ബ്ലോഗിലൂടെയും ട്വിറ്ററിലൂടെയും ഫെയ്സ്‌ബുക്കിലൂടെയും പാടി അനൌൺസ് ചെയ്യാറുണ്ട്.

അത്‌, കേട്ടും കണ്ടും കൊണ്ടും കൊടുത്തും വളരുന്ന കണ്ണുർക്കാർക്കിടയിൽ മച്ചുനന്മാർ, ‘ചതിയൻ ചന്തു’ ആയി ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും വാഴുന്നു.

***ഇനി നമുക്ക് സംഭവത്തിലേക്ക് കടക്കാം…

ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാന സംഭവമാണ് വിവാഹം. അതുവരെ ഒരു പെണ്ണിന്റെയും മുഖത്ത് നോക്കാതെ നാണിച്ച് തലതാഴ്ത്തി നടക്കുന്നവൻ പിന്നീടങ്ങോട്ട് പെണ്ണിനെ മാത്രം നോക്കിയിട്ട് രൂപവും ഭാവവും മാറുന്നത് വിവാഹശേഷമാണല്ലൊ. നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിൽ അങ്ങനെയുള്ള ഒരേഒരു നാണം‌കുണുങ്ങി പയ്യനാണ് ‘കുഞ്ചു’. അച്ചനും അമ്മയും ചേർന്ന് ഇരുപത്തെട്ടാം നാൾ സ്വർണ്ണനൂൽ അരയിൽ‌കെട്ടി അവനെ വിളിച്ച ഒറിജിനൽ പേര് റേഷൻ കാർഡിലും വോട്ടിംഗ് കാർഡിലും പാസ്‌പോർട്ടിലും ആയി പതിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടെങ്കിലും പത്താം തരം പാസ്സാവാത്ത അവൻ മാത്രമല്ല, നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും അവന്റെ പേര് മറന്നുപോയി. നാട്ടുകാർക്ക് അവൻ പഞ്ചാരക്കുഞ്ചുവാണ്; അത് ചുരുങ്ങിയിട്ട് ഇപ്പോൾ വെറും ‘കുഞ്ചു’.

കുഞ്ചു, നാണിയാണെങ്കിലും ഗൾഫിൽ പോയി പത്ത് പുത്തൻ പണവും ഇത്തിരിപൊന്നും ആയതോടെ അവനോടൊപ്പം അവന്റെ വീടും പച്ചപിടിച്ചു. പുരനിറഞ്ഞ പെങ്ങമ്മാരെയെല്ലാം പുര പൊളിച്ച് പുറത്താക്കിയശേഷം അതേ പുര പുതുക്കിപണിതു. നാടൻ കള്ളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിക്കൂടിയ പിതാശ്രി വീര്യം കൂട്ടാനായി ബിവറേജസിനു മുന്നിൽ ക്യൂ നിന്ന് നേരം‌കൊല്ലാൻ തുടങ്ങി. മുഷിഞ്ഞ സാരിയും എക്സ്ട്രാസും അണിഞ്ഞ് ഏത്‌നേരത്തും വീട്ടിനകത്ത് ചടഞ്ഞ്‌കൂടിയിരിക്കാറുള്ള മാതാജി പട്ട്സാരിയണിഞ്ഞ് വെളിയിലിറങ്ങി നടക്കാൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ ഇനിയങ്ങോട്ട് പച്ചപിടിക്കാനായി ഒന്നും ബാക്കിയില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ കുഞ്ചുവിന്റെ അമ്മയും അച്ഛനും അനിയനും അനിയത്തികൾസും അളിയൻന്മാർസും ചേർന്ന് മൂത്തവനെ കല്ല്യാണം കഴിപ്പിച്ചാലോ എന്ന് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.

അങ്ങനെ ഗൾഫിൽനിന്നും കുഞ്ചുവിന്റെ മഹത്തായ നാലാം വരവിൽ വിവാഹാലോചനകൾക്ക് തുടക്കമിട്ടു. എയർ‌പോർട്ടിൽ നിന്ന് മണ്ണിലേക്ക് കാലെടുത്ത് കുത്തിയ നിമിഷം കുഞ്ചുവിന്റെ മാതാജി പ്രഖ്യാപനം നടത്തി,

“ഇനി പെണ്ണ്‌കെട്ടിയിട്ട് മാത്രം തിരിച്ചു പോയാൽ മതി”

വീട്ടിലെത്തിയതിന്റെ മൂന്നാം നാൾ കുഞ്ചു പെണ്ണ്‌കാണൽ യാത്ര ആരംഭിച്ചു. അച്ഛനും അമ്മയും‌ചേർന്ന് ആദ്യമേ കണ്ടുവെച്ച പെണ്ണിൽ പലതിനെയും അവൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. ചിലത് അവന് നന്നായി ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിലും ആ പെണ്ണിനൊന്നും അവനെ പിടിച്ചില്ല. പലപല പെണ്ണ്‌കാണൽ ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കൂടെ പോയവരുടെ ആരോഗ്യം വർദ്ധിച്ച് കൊണ്ടേയിരുന്നതല്ലാതെ പെണ്ണിന്റെ കാര്യത്തിൽ തീരുമാനമൊന്നും ആയില്ല.

പിന്നീടങ്ങോട്ട് കുഞ്ചു കാണുന്ന പെണ്ണിൽ ചിലരെ അവൻ ഇഷ്ടപ്പെടും, എന്നാലോ? പെങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടില്ല. അടുത്തത് പെങ്ങൾ ഇഷ്ടപ്പെടും; എന്നാൽ ആ പെണ്ണിനെ അനുജൻ ഇഷ്ടപ്പെടില്ല. പിന്നെ അനിയനും പെങ്ങളും ഇഷ്ടപ്പെട്ട പെണ്ണായിരിക്കും; അപ്പോൾ അളിയൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെന്ന് വരാം. അങ്ങനെ കുഞ്ചു പെണ്ണ് കെട്ടാൻ കൊതിച്ചുകൊണ്ട്, വധുവിനു വേണ്ടിയുള്ള അന്വേഷണം തുടർന്നു. ബ്യൂറോയും ബ്രോക്കറും ഒത്ത്‌വന്നാലും ആരെങ്കിലും തരികിട ആവും. ഒടുവിൽ ബന്ധുക്കളെയും കൂട്ടി പെണ്ണിനെ കാണാൻ പോയാൽ തനിക്ക് വിലകൂടിയ കെട്ടാചരക്കായി ജീവിതം തള്ളിനീക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതോടെ പെണ്ണുകാണാൻ പോകുമ്പോൾ ബന്ധുക്കളെ ഒഴിവാക്കാൻ തുടങ്ങി. പകരം സുഹൃത്തുക്കളെ റിക്രൂട്ട് ചെയ്തു.

ഒരു ഞായറാഴ്ച,

കുഞ്ചുവും നാല് സുഹൃത്തുക്കളും അല്പം അകലെയുള്ള ഗ്രാമപ്രദേശത്ത് കൂട്ടത്തിൽ ഒരാളായ അജിത്തിന്റെ സ്വന്തം ടാക്സിയിൽ പെണ്ണ് കാണാൻ യാത്ര ആരംഭിച്ചു. പാസ്‌പോർട്ട് എടുത്ത് വെച്ച് വിസ വരാനായി കാത്തിരിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരുടെ കുത്തകയാണ് ഇത്തരം പെണ്ണ് കാണൽ യാത്രകൾ. പഠിപ്പും ഉദ്യോഗവും നിർബന്ധം ഇല്ലെങ്കിലും സുന്ദരിയായ സുശീലയായ പണക്കാരിയായ ഒരു പെണ്ണിനെ കണ്ടുപിടിക്കുന്നത് വരെ അവരുടെ പെണ്ണ്‌കാണൽ യാത്രകൾ തുടരും. അതുപോലുള്ള ഇത്തിരി ആഗ്രഹങ്ങൾ മനസ്സിലൊളിപ്പിച്ചാണ് നമ്മുടെ കുഞ്ചു വിവാഹത്തെപറ്റി ചിന്തിച്ചത്. കല്ല്യാണപ്രായമായ യുവതികളുടെ അഡ്രസ് കണ്ടെത്തിയിട്ടാണ് യാത്രകൾ.

അങ്ങനെയാണ് അവർ അഞ്ചംഗസംഘം ഒരു വീട്ടിൽ കയറിയത്; അവിടെ ആരുടെയോ വധു ആവേണ്ട ഒരുത്തി ഉണ്ട്. ഗൃഹനാഥൻ അവരെ സ്വീകരിച്ചിരുത്തിയിട്ട് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ച് പരിചയപ്പെട്ടശേഷം അകത്തേക്ക് ഒറ്റ പോക്ക്. ഇതുകണ്ട് കൂടെയുള്ള പാച്ചുവിന് ഒരു സംശയം,

“എടാ അയാളുടെ പോക്കത്ര ശരിയല്ലല്ലൊ,,, തോക്കെടുക്കാൻ ഓടിയതാണോ?”

“മിണ്ടാതിരിയെടാ, അതാ പെണ്ണ് ചായയും കൊണ്ട് വരുന്നുണ്ട്”

അപ്പൊഴെക്കും പൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച് ഒരു ട്രെയിൽ ചായ നിറച്ച ഗ്ലാസ്സ് അടുക്കിവെച്ച് ഒരു സർക്കസ് കാരിയെപോലെ അവൾ മന്ദംമന്ദം നടന്ന് വരാന്തയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. പത്ത് കണ്ണുകൾ തന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും അവൾ ആരെയും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച ട്രെയിൽ നിന്നും ഒരു ഗ്ലാസ് ചായ വലതുകൈകൊണ്ട് എടുത്ത്, അഞ്ചുപേരുടെ ഇടയിൽ ഇരിക്കുന്ന ‘രണ്ട് മക്കളുടെ തന്തയാണെങ്കിലും’ കൂട്ടത്തിൽ സുന്ദരനും ചെറുപ്പക്കാരനും ആയ, ഡ്രൈവർ അജിത്തിന് നൽകിയപ്പോൾ എല്ലാവരും ഞെട്ടി. ആ ഞെട്ടൽ വിട്ടുമാറുന്നതിന്‌മുൻപ് അവൾ അപ്രത്യക്ഷമായി.

മകൾ അകത്ത് പോയനിമിഷം വെളിയിൽ വന്ന അച്ഛനെ, ചായഗ്ലാസ്‌ഏന്തിയ അജിത്ത് ദയനീയമായി ഒന്ന് നോക്കി. അപ്പോൾ അച്ഛന്റെ ചോദ്യം,

“എന്റെ മകളെങ്ങനെയുണ്ട്? നിങ്ങളെന്താ അവളോടൊന്നും പറയാഞ്ഞത്?”

“അത് കല്ല്യാണം വേണ്ടത് എനിക്കല്ല, ഈ ഇരിക്കുന്ന കുഞ്ചുവിനാണ്”

കുഞ്ചുവിനെ ചൂണ്ടിയിട്ട് അജിത്ത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖം അസ്സൽ ഇഞ്ചി കടിച്ചതുപോലായി,

“നിങ്ങൾ കുറേപ്പേര് ഒരുമിച്ച് ഇവിടെ വന്നാൽ എന്റെ മോൾക്ക് ആകെ സംശയമാവില്ലെ? ആർക്കാണ് വിവാഹം വേണ്ടതെന്ന് ആദ്യമേ പറയണ്ടെ?”

മകൾക്ക് മാത്രമല്ല, മകളുടെ അച്ഛനും സംശയം തീർന്നിട്ടില്ല. എല്ലാവരെയും പരിചയപ്പെട്ടു എന്നല്ലാതെ ആർക്കാണ് കല്ല്യാണം എന്ന് ചോദിക്കാൻ വിട്ടുപോയി.

“അതിന് പറഞ്ഞുകൊടുക്കാൻ അവളെ നേരാംവണ്ണം ഒന്ന് കാണണ്ടെ?”

പാച്ചുവിന്റെ പരാതി കേട്ട പിതാവ് മകളെ വിളിച്ചെങ്കിലും പിന്നീട് അവൾ വെളിയിലേക്ക് വന്നില്ല. ആദ്യം അമളി പറ്റി, ഇനിയങ്ങോട്ട് അമളി പിണയാതിരിക്കാനായി അവൾ തല വെളിയിൽ കാണിച്ചില്ല.

ചായകുടിച്ച് ജാതക കുറിപ്പിന്റെ ഫോട്ടൊസ്റ്റാറ്റും വാങ്ങിയിയിട്ട് ‘പിന്നെ കാണാം’ എന്ന് ഒഴുക്കൻ മട്ടിൽ പറഞ്ഞ് തിരിച്ച് കാറിൽ കയറിയപ്പോൾ കുഞ്ചു പ്രഖ്യാപിച്ചു,

“ഇനി പെണ്ണ്‌കാണാൻ പോകുന്ന വീട്ടിൽ അജിത്തിനെ കയറ്റില്ല, കാറിൽ ഇരുന്നാൽ മതി”

പിന്നിട് പോയത് അമ്മയും രണ്ട് മക്കളും മാത്രമുള്ള ഒരു വീട്ടിലാണ്, ചെറിയ കുടുംബം സന്തുഷ്ട കുടുംബം. ഭർത്താവിന്റെ മരണത്തോടെ ഗൃഹഭരണം പൂർണ്ണമായി ഏറ്റെടുത്ത ആ അമ്മയുടെ മൂത്തമകളെയാണ് കുഞ്ചു രണ്ടാമതായി കാണാൻ പോയത്. കൊച്ചുവീടാണെങ്കിലും അതിന്റെ അടുക്കും ചിട്ടയും വൃത്തിയും വെടിപ്പും ചേർന്ന്, പെണ്ണ് കാണാൻ വന്നവരെ ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തി. അവർ പതുക്കെ വരാന്തയിൽ കയറിയിട്ട് കോളിംഗ് ബെൽ ക്ലിക്ക് ചെയ്തപ്പോൾ ഉള്ളിലെവിടെയോ നിന്ന് ഒരു കിളി ചിലച്ചു. ഒപ്പം പ്രായമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ വെളിയിൽ വന്ന് അവരോട് ചോദിച്ചു, “നിങ്ങൾ ആ രാഗിണിയമ്മ പറഞ്ഞ ആളാണോ?”

“രാഗിണിയമ്മയോ? അതാരാ?”

“അത് ഇന്നൊരു കൂട്ടർ മോളെ കാണാൻ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പോൾ നിങ്ങൾ?”

“ഞങ്ങൾ വന്നത് ഈ കുഞ്ചുവിന്‌വേണ്ടി പെണ്ണ് കാണാനാണ്. ഇവിടെ ഒരു കുട്ടിയുണ്ടെന്ന് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞു, മകളിവിടെ ഇല്ലെ?”

പെണ്ണിന്റെ അഡ്രസ്സ് പറഞ്ഞത് ആരാണെന്ന്, അവരോട് പറഞ്ഞില്ല.

“ഒരു മാസം‌മുൻപ് അവൾക്ക് വില്ലേജാപ്പീസിൽ ക്ലാർക്കായി ജോലികിട്ടി, ഇന്ന് ഞായറാഴ്ച ആയതുകൊണ്ട് ഇവിടെയുണ്ട്. ഞാൻ വിളിക്കാം”

അവർ മകളെ വിളിക്കാൻ അകത്തേക്ക് പോയി. അഞ്ചാമൻ അജിത്തിനെ വണ്ടിയിൽ തന്നെ ഇരുത്തിയതിനാൽ കുഞ്ചു ഒഴികെയുള്ള മൂന്ന്‌പേർ പരിസരനിരീക്ഷണത്തിനായി മുറ്റത്തും തൊട്ടടുത്ത കിണറ്റിൻ കരയിലും കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഭാവിയിൽ ഈ വീടും വീട്ടുകാരും തന്റെ ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ വരുമല്ലൊ എന്നോർത്ത് പെണ്ണിനെ കാണേണ്ടവൻ വരാന്തയിൽ തന്നെ ഇരിപ്പാണ്. അകത്ത് തട്ടലും മുട്ടലും കേൾക്കാം, പെട്ടെന്ന് ചായ ഉണ്ടാക്കിയിട്ട് അണിഞ്ഞൊരുങ്ങാൻസമയം വേണമല്ലൊ.

അപ്പോൾ ഉള്ളിൽ നിന്നൊരു കിളിമൊഴി,

“അമ്മെ ആരാണ്? ആരായാലും ഈ വേഷത്തിൽതന്നെ ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങും”

പെണ്ണിന്റെ ശബ്ദമാവാം. അപ്പോൾ അമ്മയുടെ ഡയലോഗ്,

“നീ മാക്സിയിൽ‌തന്നെ വെളിയിലിറങ്ങിയാലും എനിക്കൊന്നുമില്ല, ഇത്രേം കാലം ഇവനൊക്കെ എവിടായിരുന്നു? ഇപ്പം ഒരു ജോലിയായി ശമ്പളം വാങ്ങുന്നു എന്നറിയുമ്പോൾ എത്രയെണ്ണത്തിനെയാ കെട്ടിയെടുക്കുന്നത്”

കൂടുതൽ കേൾക്കുന്നതിന് മുൻപ് കുഞ്ചു ഇറങ്ങി നടക്കുന്നത് കണ്ട് പിന്നാലെ മറ്റുള്ളവരും ഒപ്പമെത്തി,

“അല്ല നീയെങ്ങോട്ടാ? പെണ്ണിനെ കാണണ്ടെ?”

“ഇതൊന്നും ശരിയാവില്ല, കല്ല്യാണം കഴിക്കുന്നതിന് മുൻപെ ഈ ഭദ്രകാളിത്തള്ള ഇങ്ങനെയാണെങ്കിൽ കഴിഞ്ഞാൽ എങ്ങനെയായിരിക്കും? നിങ്ങള് വാടാ”

ഇടവഴിയിൽ നിർത്തിയ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോഴും ആ വീട്ടിനകത്തുനിന്ന് ആ‍രും വെളിയിൽ വന്നില്ല.

നേരെ പോയത് അല്പം അകലെയുള്ള മൂന്നാമത്തെ വീട്ടിൽ.

വണ്ടി തുറന്ന ഗെയ്റ്റ്‌കടന്ന് വീട്ടുമുറ്റത്ത് എത്തിയപ്പോൾ കണ്ടു, വരാന്തയിലിരുന്ന് ഒരു പത്താം ക്ലാസ്സുകാരൻ പയ്യൻ പത്രം വായിക്കുന്നു. നാല് യുവാക്കൾ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവരെ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു,

“അങ്കിളും മാമിയും ഇവിടെയില്ല, ഞാൻ ചേച്ചീനെ വിളിക്കാം”

വീടും അന്തരീക്ഷവും കണ്ടപ്പോൾ കുഞ്ചുവിന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു, വലിയ ബിസിനസ് കാരാണെന്ന് പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടുണ്ട്.

നിമിഷങ്ങൾ ഓരോന്നായി കഴിഞ്ഞു. ചേച്ചിയും ഇല്ല, വിളിക്കാൻ പോയവനെയും കാണാനില്ല. അങ്ങനെ ചിന്തിച്ച് നിൽക്കെ അകത്തുനിന്നും ഒരു ചൂരീദാർ അണിഞ്ഞ സുന്ദരിയായ പെൺ‌കുട്ടി രംഗപ്രവേശനം ചെയ്തു, ഒപ്പം ആ പയ്യനും ഉണ്ട്.

“അച്ഛനും അമ്മയും ഇവിടെയില്ല”

“അതൊന്നും സാരമില്ല, നമ്മൾ കുസുമശ്രീയെ പെണ്ണ്‌കാണാൻ വന്നതാണ്; ഇയാളാണ് വരൻ”

“കുസുമശ്രീ ഞാൻ തന്നെയാ, എല്ലാവരും ഇരിക്ക്, കാപ്പി എടുക്കട്ടെ”

അവൾ അകത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ കൂടെയുള്ള പയ്യൻ എല്ലാവരെയും സ്വീകരണമുറിയിലേക്ക് ആനയിച്ചു. വളരെ നല്ല വലിയൊരു വീട്, നല്ല ചുറ്റുപാടുകൾ; ഇതോടുകൂടി കുഞ്ചുവിന്റെ പെണ്ണന്വേഷണം ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിയതായി എല്ലാവർക്കും തോന്നി. മുറിയിലെ അലങ്കാരങ്ങൾ ഓരോന്നായി നോക്കിയിരിക്കെ കൂടെയുള്ളവനോട് വീട്ടുകാര്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി. അമ്മാവനെ കാണാനായി അവൻ രാവിലെതന്നെ വന്നപ്പോഴേക്കും അവർ ബാങ്കിലേക്ക് പോയതുകൊണ്ട് ഇവിടെയിരിക്കുകയാണ്. വീട്ടിലെ രഹസ്യങ്ങൾ പരമാവധി ചോർത്തിയെടുക്കാൻ പരിശ്രമിച്ചെങ്കിലും കുഞ്ചുവിന് കാര്യമായി ഒന്നും ലഭിച്ചില്ല.

പെണ്ണ് ചായയുമായി എത്തിചേർന്നപ്പോൾ മറ്റുള്ളവർ ചായകുടിച്ച് വെളിയിലേക്കിറങ്ങി. ആ നേരത്ത് കുഞ്ചുവിന് പലതും സംസാരിക്കാൻ കാണുമല്ലൊ; അങ്ങനെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം പറഞ്ഞ്, തിരിച്ചുപോകാൻ നേരത്താണ് പെണ്ണിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും കാറിൽ വന്നിറങ്ങിയത്. അതോടെ അവരുമായി പരിചയപ്പെട്ട് ജാതകക്കുറിപ്പുകളൊക്കെ വാങ്ങി, ‘ഇനിയും വിളിക്കാം കാണാം’ എന്ന് ഉറപ്പ് നൽകിയിട്ട് പിരിഞ്ഞു.

തിരികെ കാറിൽ കയറിയപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും പതിവിൽ കവിഞ്ഞ ആഹ്ലാദം; ഇത് ഏതാണ്ട് ഉറച്ച മട്ടാണ്. കുഞ്ചുവിന് പെണ്ണിനെയും പെണ്ണിന് കുഞ്ചുവിനെയും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ വീട്ടിലേക്ക യാത്ര ചെയ്യവെ പെട്ടെന്ന് അവൻ പറയാൻ തുടങ്ങി,

“നിർത്ത്, നിർത്ത്; ഇത് ശരിയാവില്ല, ഈ പെണ്ണ് വേണ്ട”

“മിണ്ടാതിരുന്നോളണം, അവിടെപോയി അവർക്ക് ഉറപ്പും കൊടുത്തിട്ട്; നീയെന്നാടാ കുറ്റം കണ്ടുപിടിച്ചത്?”

“അത് ആ പയ്യനില്ലെ അവളുടെ മച്ചുനൻ,,,”

“നമ്മൾ ആ വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ ആ മച്ചുനനും പെണ്ണും മാത്രമല്ലെ ആ വീട്ടിലുണ്ടായത്”

“അവൻ പത്താം‌തരം പഠിക്കുന്നവനല്ലെ?”

“എന്നാലും അവൾ അവന്റെ മുറപ്പെണ്ണല്ലെ?”

“എന്റെ ദൈവമേ,,, നീയെന്താടാ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?

“ഈ പെണ്ണിനെ എനിക്ക് വേണ്ട, പകലാണെങ്കിലും മച്ചുനന്റെ കൂടെ വീട്ടിൽ ഒറ്റക്ക് ഒരു പെണ്ണ്”

“അത്,,,,,”

കുഞ്ചുവിനെ വീട്ടിലിറക്കി തിരിച്ചുപോരുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവർ പറഞ്ഞു,

“എടാ നീ ഒരു കാലത്തും പെണ്ണ് കെട്ടില്ല; അതുകൊണ്ട്, ഇനി പെണ്ണ് കാണാൻ പോകണ്ട”

ഗർഭ…ശ്രീമാൻ

2011-07-06T07:53:00.002+05:30

ഏറെ നേരത്തെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ ഒടുവിൽ പേര് വിളിച്ചപ്പോൾ, ആദ്യം ഭർത്താവും പിന്നാലെ അവളും പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. ആലസ്യത്താൽ അമർന്നിരിക്കുന്ന ഗർഭിണികളെയും, അവരുടെ വയറ്റിലുറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെയും ശല്യപ്പെടുത്താതെ, അവളെ മുന്നിൽ നടത്തിക്കൊണ്ട്, തൊട്ട് പിന്നിലായി ആയാളും കൺസൽട്ടിംഗ് റൂമിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അകത്തിരുന്ന് എന്തോ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റ്, ‘ഡോ. സുമംഗലി BSc, MBBS, DGO’ തലയുയർത്താതെ പറഞ്ഞു,

“അപർണ്ണ വിശ്വനാഥൻ 19 വയസ്സ്,,,”

“അതെ”

കേട്ടത് ആണിന്റെ ശബ്ദമായതിനാലാവണം ഡോക്റ്റർ തലയുയർത്തി നോക്കി, പിന്നെ തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കാനായി അവൾക്ക് സൂചനനൽകി. അപർണ്ണ ഡോക്റ്ററുടെ സമീപത്ത് ഇരുന്നപ്പോൾ എതിർ‌വശത്തുള്ള കസേരയിൽ, ഭരണകക്ഷിയിലെ നേതാവിനെപ്പോലെ ഇരുന്നുകൊണ്ട് വിശ്വനാഥൻ പറഞ്ഞു,

“ഞാൻ വിശ്വനാഥൻ, ഇത് എന്റെ വൈഫ് അപർണ്ണ”

അവളെ മൊത്തമായി നിരീക്ഷച്ചതിനുശേഷം ഡോക്റ്റർ ചോദിച്ചു,

“ലാസ്റ്റ് പിരീഡ് എപ്പോഴായിരുന്നു?”

“അത്,,”

ഭാര്യ കൂടുതൽ പറയുന്നതിന് മുൻപ് ഭർത്താവ് പറയാൻ തുടങ്ങി,

“അത്, ലാസ്റ്റ് പിരീഡ് എല്ലാദിവസവും 3.25 മുതൽ 4മണി വരെയാണ്; പിന്നെ വെള്ളിയാഴ്ചമാത്രം,,,

ഡോക്റ്റർ അത് ചോദിക്കുന്നത്?,,,”

ഉള്ളിൽ‌നിന്നും പൊങ്ങിവരുന്ന ചിരിയമർത്തിക്കൊണ്ട് ഡോക്റ്റർ പറഞ്ഞു,

“താങ്കൾ ഒരു സ്ക്കൂൾ മാഷായിരിക്കും, അല്ലെ? ഞാൻ ചോദിച്ചത് മെൻസസ് പിരീഡിനെക്കുറിച്ചാണ്. അപർണ്ണയുടെ ലാസ്റ്റ് മെൻസസ് ഡെയ്റ്റ്?”

“മാർച്ച്”

അവൾ പറയുന്നതിനു മുൻപ് ആയാൾ ബാക്കി പൂരിപ്പിച്ചു,

“11. 3. 2011ന് വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രി 11 മണിക്ക്,,,, പിന്നെ ഞാൻ വിചാരിച്ചു,,,”

“അതുവരെ നോർമലാണോ?”

“ഇതുവരെയും ഇവൾ നോർമൽ തന്നെയാ ഡോക്റ്ററെ”

“ഞാൻ പറഞ്ഞത് പിരീഡ്സ് നോർമലാണോ എന്നാണ്”

“കല്ല്യാണത്തിനുശേഷം കഴിഞ്ഞ മാർച്ച്‌വരെ അതെല്ലാം വളരെ നോർമൽ തന്നെയാണ് ഡോക്റ്റർ, അതിന് മുൻപത്തെക്കാര്യം എനിക്കറിയില്ല”

“അപ്പോൾ മൂന്ന് മാസമായല്ലൊ?”

“ആയിരിക്കണമല്ലൊ”

ഡോക്റ്ററുടെ ചോദ്യത്തിന് അയാൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.

“അപർണ്ണക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ എന്തെങ്കിലും പ്രയാസം?”

ഡോക്റ്റർ അപർണ്ണയെ നോക്കി ചോദ്യം തുടർന്നു.

“അത് ഡോക്റ്റർ എനിക്ക് ചർദ്ദി…”

ബാക്കി പറഞ്ഞത് അയാളാണ്,

“എന്റെ ഡോക്റ്ററെ ചർദ്ദി എന്ന്‌വെച്ചാൽ,,, ഇങ്ങനെയൊരു വാള് എന്റെ ജീവിതത്തിലിതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല. ചോറ് അടുപ്പത്ത്‌നിന്ന് തിളക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ തുടങ്ങും ഇവളുടെയൊരു ഒടുക്കത്തെ ചർദ്ദി, പിന്നെ സാമ്പാറ് വെച്ചാലുള്ള കാര്യം പറയാത്തതാ നല്ലത്. മനുഷ്യനെ മെനക്കെടുത്തുന്ന ഈ വക കാര്യങ്ങളൊന്നും മറ്റാർക്കും ഉണ്ടായിട്ടില്ലെന്നാ എന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞത്”

“എന്തൊക്കെയാ ഡയറ്റ്?”

“ഈ ഡയറ്റിനെക്കൊണ്ട് ടീച്ചേർസിന് ദോഷമല്ലാതെ, ഒരു ഗുണവും ഉണ്ടായിട്ടില്ല; പിന്നെ ‘ടി.എ’ പണമായിട്ട് കൈയിൽ കിട്ടുന്നതുകൊണ്ട് ക്ലാസ്സിൽ പങ്കെടുക്കുന്നു, എന്ന്‌മാത്രം”

“എന്തൊക്കെയാ പറയുന്നത്? അപർണ്ണയുടെ ഭക്ഷണക്കാര്യമാണ് ചോദിച്ചത്”

“ഓ അതാണോ? പച്ചമാങ്ങയും ചിക്കൻ ഫ്രൈയും വേണമെന്ന് എപ്പോഴും പറയും”

“എന്നിട്ട് അതൊക്കെ കഴിക്കാറുണ്ടോ?”

“അതൊക്കെ എങ്ങിനെ കഴിക്കാനാണ്? പച്ചമാങ്ങ വീട്ടിലെ മാവ്‌നിറയെ ഉള്ളത് കൊതിയോടെ നോക്കാറുണ്ടെങ്കിലും, മാവിൽ കയറാൻ ആളില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഇതുവരെ കിട്ടിയിട്ടില്ല. പിന്നെ എന്റെ അമ്മക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ചിക്കൻ പോയിട്ട്, നമ്മുടെ നാടൻമത്തിപോലും വീട്ടിനകത്ത് കടത്തിയിട്ടില്ല”

“അപ്പോൾ ഇങ്ങനെയുള്ള നേരത്ത് അമ്മയുടെ ഇഷ്ടമാണോ നോക്കേണ്ടത്?”

“മക്കൾ, അമ്മപറയുന്നത് അനുസരിച്ചല്ലെ ജീവിക്കേണ്ടത്. എന്റെ അമ്മ എട്ട് പെറ്റതാ, അവർക്കൊന്നും ഒരു പ്രയാസവും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഇവൾക്കാണെങ്കിൽ തുടക്കത്തിലെ ഓരോ പ്രശ്നങ്ങളാണ്”

“എന്നാൽ‌പിന്നെ ഒൻപതാമതായി ഇതും പ്രസവിക്കാൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞുകൂടായിരുന്നോ?”

ഡോക്റ്റർ പറഞ്ഞത് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും മനസ്സിലായി.

“അപർണ്ണക്ക് എന്തെങ്കിലും പ്രയാസം ഉണ്ടായൊ?”

“അവൾക്കെന്ത് പ്രയാസം? പ്രയാസമൊക്കെ എനിക്കല്ലെ; കാല് വേദന, കൈ വേദന, പുറം വേദന എന്നൊക്കെ പറയുന്നതുകൊണ്ട് സമയത്ത് ഭക്ഷണംതരുന്നില്ല, വസ്ത്രങ്ങൾ അലക്കി ഇസ്ത്രി വെക്കുന്നില്ല,,, പിന്നെ,, എന്റെ കാര്യങ്ങളിലൊന്നും ഒരു ശ്രദ്ധയുമില്ല. ഞാനൊരാണല്ലെ ഡോക്റ്റർ?”

“ആണാല്ലൊ, അതുകൊണ്ട് അപർണ്ണക്ക് ശാരീരികവിഷമങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും?”

“അത് അവളുടെ ഇടത്തെകാലിൽ അല്പം നീര് വന്നിട്ടുണ്ട്, നടക്കുമ്പോൾ വലതുകാൽമുട്ട് വേദനയും ഉണ്ട്”

അയാൾ സ്വന്തം കാൽമുട്ട് കാണിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“അനക്കം തോന്നാറുണ്ടോ?”

“രാത്രിനേരത്ത് വെളിയിലെന്തെങ്കിലും അനക്കമുണ്ടായാൽ ഉടനെ എഴുന്നേറ്റ് ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്യുന്ന സ്വഭാവം ഇവൾക്ക് പണ്ടേയുണ്ട്”

“ഞാൻ ചോദിച്ചത് വയറ്റിൽ കുട്ടിയുടെ ചലനം ഉണ്ടോ, എന്നാണ്”

“ഓ അതാണോ?”

അയാൾ ഇടതുകൈകൊണ്ട് സ്വന്തം വയർ തടവിയിട്ട് പറയാൻ തുടങ്ങി,

“രാത്രിയിൽ കിടന്നിട്ട്, ഉറക്കം വരാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അടിവയറ്റിന്റെ വലതുവശത്ത് നേരിയ അനക്കം ഉണ്ടാവും. പിന്നെയത് ഇടതുവശത്തേക്ക് പതുക്കെ സഞ്ചരിക്കും, അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടുമായി മൂന്ന് തവണ. പിന്നെ താഴോട്ട് ചെറിയ മുഴപോലെ ഇടയ്ക്കിടെ, ദെ,, ഇങ്ങനെ പൊങ്ങും. മൂന്ന് മാസമായപ്പോഴെ പയ്യൻ ഫുഡ്‌ബോൾകളി പരിശീലിക്കുകയാ,,, ഡോക്റ്റർ ഇങ്ങനെ എല്ലാവർക്കും ഉണ്ടാവുമോ?”

“ഉണ്ടാവണമല്ലോ,,, അതെല്ലാം നല്ല ലക്ഷണങ്ങളാണ്. ഇനി ഞാനൊന്ന് പരിശോധിക്കട്ടെ,”

ഡോക്റ്റർ എഴുന്നേറ്റ് കൈകഴുകി; പിന്നീട് ഒരു പുതുപുത്തൻ കൈയ്യുറ പുറത്തെടുത്തിട്ട് വലതുകൈ ആ ഉറക്കുള്ളിൽ കടത്തിയശേഷം ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു,

“അപർണ്ണ അല്പസമയം വെളിയിൽ നിൽക്ക്,,, വിശ്വനാഥൻ ഈ ടേബിളിൽ കിടന്നാട്ടെ, ”

“അത്,,, ഞാനെന്തിനാ ഡോക്റ്ററെ?”

അയാൾക്ക് സംശയമായി.

“ആദ്യം കുഞ്ഞിന്റെ കിടപ്പ് ശരിയാണോ എന്ന് നോക്കട്ടെ, സ്കാൻ ചെയ്യുന്നതൊക്കെ പിന്നീടാവാം”

എരുമകളെ കറക്കാം

2011-06-19T07:19:00.003+05:30

അനിക്കുട്ടന്റെ ഒരേഒരു അച്ഛൻ... കുട്ടന്, സ്വന്തമായി അനേകം പശുക്കൾ മാത്രമല്ല; അനേകം എരുമകളും ഏതാനും കാളകളും പിന്നെ രണ്ട് അസ്സൽ പോത്തുകളും ഉണ്ട്. കുട്ടന്റെ സ്വന്തമായ വയലിൽ കൃഷിചെയ്യുന്ന നെല്ല് റിമൂവ്‌ചെയ്താൽ അവശേഷിക്കുന്ന വൈക്കോൽ, അവരെല്ലാം ചേർന്ന് മൊത്തമായി ‘അപ്പ്‌ലോഡ്’ ചെയ്യുന്നതും പകരം പാല് ചാണകം മൂത്രം ആദിയായവ മൊത്തമായും ചില്ലറയായും ‘ഡൌൺ‌ലോഡ്’ ചെയ്യുന്നതും അവിടെയൊരു പതിവ് കാഴ്ച,, ആയിരുന്നു. ഇതിൽ പ്രധാന ഐറ്റം പാലായതിനാൽ കുട്ടന്റെ വീട്ടുകാർ എന്നും കാച്ചിയപാല് കുടിച്ചിരുന്നു. പാല് കാച്ചുന്നത് അനിക്കുട്ടന്റെ ഒറിജിനൽ അമ്മ അമ്മിണിയമ്മ ആണെങ്കിലും, പശുക്കളെയും എരുമയെയും കറക്കിയിട്ട്, അകിട്ടിൽ‌നിന്നും പാല്‌ ഡൌൺ‌ലോഡ് ചെയ്യുന്നത് അനിക്കുട്ടന്റെ അച്ഛൻകുട്ടൻ തന്നെ ആയിരിക്കും.

അങ്ങനെയിരിക്കെ കുട്ടന് പ്രായം ഏറിയപ്പോൾ, പശുക്കളെ കറക്കാമെങ്കിലും കുട്ടിയാന കണക്ക് വളർന്ന എരുമകളെ കറക്കാൻ വയ്യാതായി. എട്ടാം‌തരം തോറ്റതുമുതൽ തേരാപാര തെക്ക് വടക്കായി നടക്കുന്ന അനിക്കുട്ടന് മുന്നിൽ പ്രശ്നം അവതരിപ്പിച്ചു,

“മോനേ അനിക്കുട്ടാ ഈ പശുക്കളെയൊക്കെ എനിക്ക് കറക്കാനാവും; എന്നാൽ നാളെമുതൽ എരുമകളെ കറക്കുന്നത് നീയായിരിക്കണം”

“അയ്യോ അച്ഛാ ചതിക്കല്ലെ, എരുമകൾസിനെ കറക്കാനായി ഞാനൊരു സൂത്രം കണ്ടെത്താം”

“എന്ത് സൂത്രം?”

“നമുക്ക്,,, എരുമകളെ കറന്ന് മുൻ‌പരിചയമുള്ള ഒരാളെ ശമ്പളം കൊടുത്ത് നിർത്താം”

“അതിനിപ്പോൾ അങ്ങനെയൊരാളെ എവിടെനിന്ന് കിട്ടും?”

“നമ്മൾ പത്രത്തിൽ പരസ്യം കൊടുത്താൽ മതി, അത്‌വായിച്ചിട്ട് ഇവിടെ വരുന്നവരിൽ ഒരാളേ ഇന്റർവ്യൂ നടത്തി, കറവക്കാരനായി നിയമിക്കാം”

“ശരി, ഇന്ന് തന്നെ പരസ്യം കൊടുത്ത് നാളെതന്നെ ഇന്റർവ്യൂ നടത്തണം”

അച്ഛന്റെ പെർമിഷൻ ലഭിച്ച അനിക്കുട്ടൻ, സ്വന്തമായി എഴുതി തയ്യാറാക്കിയ പരസ്യം പത്രാപ്പീസിൽ പരസ്യക്കൂലിസഹിതം കൊടുത്തു.

പിറ്റേദിവസം നേരം പുലർന്ന് പത്ത്‌മണി ആയതോടെ അനിക്കുട്ടന്റെ വീട്ടിനുമുന്നിൽ വലിയ ആൾക്കൂട്ടം. സ്വദേശത്തും വിദേശത്തുമുള്ള അനേകം ചെറുപ്പക്കാരും വലുപ്പക്കാരും ആയ ആണുങ്ങൾ പലതരം വണ്ടിയിൽനിന്നും വീട്ടിനു മുന്നിൽ വന്നിറങ്ങുന്ന നയനമനോഹരമായ കാഴ്ച, കുട്ടൻസ് ഫേമലി കൺ‌കുളുർക്കെ കണ്ടു. വന്നവരുടെയെല്ലാം കൈയിൽ കറവക്കാരനായി പരിശീലനം ലഭിച്ച അനേകം സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളും, പഞ്ചായത്ത് മെമ്പർ മുതൽ പാർലിമെന്റ് മെമ്പർ വരെയുള്ളവരുടെ റക്കമന്റേഷൻസും ഉണ്ട്. ഇന്റർവ്യൂവിന് പങ്കെടുക്കാൻ വന്നവരുടെ അതിക്രമങ്ങൾ കാരണം കേരളാപോലീസിന്റെ വക ഫ്രീ ആയിട്ട് ലാത്തിച്ചാർജ്ജും അറസ്റ്റും നടന്ന്, കുട്ടന്റെ വീട്ടുമുറ്റം ഒരു സമരക്കളമായി മാറി.

ഇന്റർവ്യൂ നടക്കുന്നതിന് മുൻപ് അച്ഛൻകുട്ടൻ പുറത്തിറങ്ങി ഉദ്യോഗാർത്ഥികളോട് ചോദിച്ചു,

“ഒരാൾക്കുള്ള ഒഴിവ് മാത്രമേ ഇവിടെയുള്ളു, നിങ്ങൾ ഇത്രയധികം ആളുകൾ വരാൻ കാരണം?”

“നമ്മളെല്ലാം ഇന്ന് രാവിലെത്തെ പത്രത്തിലെ പരസ്യം കണ്ട് വന്നതാണ്”

അപ്പോഴെക്കും അനിക്കുട്ടൻ പത്രവുമായി വന്നു,

“അച്ഛാ, നമ്മള് കൊടുത്ത പരസ്യം ഇന്നത്തെ പത്രത്തിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്, ഞാനെഴുതിക്കൊടുത്തതു പോലെത്തന്നെ,”

“അതെയോ? എന്നാലും ഇത്രയധികം ആളുകൾ?”

പത്രത്തിൽ വന്ന പരസ്യം അച്ഛൻ‌കുട്ടൻ വായിച്ചു,

….

“കറവക്കാരെ ആവശ്യമുണ്ട്,,,

മരുമകളെ കറക്കാനായി മുൻ‌പരിചയമുള്ള ഒരു കറവക്കാരനെ ആവശ്യമുണ്ട്;

ആകർഷകമായ ശമ്പളം.

താമസം ഭക്ഷണം എന്നിവ ഫ്രീ….”

കുട്ടിയമ്മയുടെ ചൊറിച്ചിൽ

2011-05-23T15:32:00.003+05:30

അന്ന് പതിവിലും നേരത്തെയാണ് കുട്ടിയമ്മ സ്ക്കൂളിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടത്…

സ്വർണ്ണക്കസവ് ബോർഡറുള്ള നീല സാരിയാൽ ശരീരം പരമാവധി ആവരണം ചെയ്ത്, സ്റ്റെപ്പ് ബൈ സ്റ്റെപ്പ് നടന്ന് പഞ്ചായത്ത് ബസ്‌സ്റ്റോപ്പിലെ ‘ഏ.കെ.ജി. മെമ്മോറിയൽ ബസ് വെയിറ്റിംഗ് ഷെൽട്ടറിൽ’ പ്രവേശിച്ചു. പരിചയക്കാർക്ക് ഒരു പുഞ്ചിരി കൈമാറിയിട്ട് അവരിൽ ഒരാളായി, വരാനുള്ള ബസ്സിനെയും പ്രതീക്ഷിച്ച് അവർ നിന്നു. എല്ലാവരും തെക്കോട്ട് പോകേണ്ടവരായതിനാൽ വടക്കുനിന്നും വരുന്ന ബസ്സിനെയും പ്രതീക്ഷിച്ച്, എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ വലത്തോട്ട് ചെരിഞ്ഞിരിക്കയാണ്. കുട്ടിയമ്മ അല്പം മാറിനിന്ന്, നിറഞ്ഞ ബാഗ് ഇടതുകൈയ്യാൽ മുറുകെപ്പിടിച്ച് ‘റ’ഷെയ്പ്പിൽ നല്ലപോലെ കുനിഞ്ഞ്, വലതുകൈകൊണ്ട് നീലസാരിയുടെ കസവ് നിലത്തുനിന്നും പതുക്കെഉയർത്തി വലതുകാൽ ചൊറിയാൻ തുടങ്ങി. കുട്ടിയമ്മയുടെ ചൊറിച്ചിൽ നോക്കിയിരിക്കുകയും നിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്ന യാത്രക്കാർ, രസം‌പിടിച്ച് വരുമ്പോഴാണ് അകലെനിന്നും പച്ചനിറമുള്ള ‘സാബിറ’ പതുക്കെ വന്നത്. യാത്രക്കാരെ ഒളികണ്ണാൽ നോക്കിയിരിക്കെ വലതുകാൽ ചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുട്ടിയമ്മയെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട്, അവരെല്ലാം ഒന്നിച്ച് ചാടിയിറങ്ങി, അവൾ സ്റ്റോപ്പിലെത്തി നിൽക്കുന്നതിന് മുൻപ് തിക്കിത്തിരക്കാൻ തുടങ്ങി.

എല്ലാവരും പോയപ്പോൾ ഏ.കെ.ജി. സെന്ററിൽ, ഒരു വശത്തെ സിമന്റ്‌ബെഞ്ചിൽ കുട്ടിയമ്മ തനിച്ചിരുന്ന് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.

‘ഈ മനുഷ്യർക്കൊക്കെ എന്തൊരു തിരക്കാണ്?’

സാബിറയുടെ പിന്നാലെ അർജ്ജുൻ വരുന്നുണ്ട്,,, അതാണ് കുട്ടിയമ്മയുടെ കുട്ടിബസ്സ്. മുന്നിലുള്ള ലിമിറ്റഡ്‌സ്റ്റോപ്പിനെ ഓവർ‌ടെയ്ക്ക് ചെയ്യാനായി സൂപ്പർഫാസ്റ്റ് സ്പീഡിൽ ഓടിവന്ന അർജ്ജുൻ കുട്ടിയമ്മയെ കണ്ടനിമിഷം സഡൻ‌ബ്രെയ്ക്കിട്ടു. തുറന്ന മുൻവാതിലിലൂടെ നാലുപേർ കീഞ്ഞപ്പോൾ ഉരിയാടാത്ത കിളി, കുട്ടിയമ്മ വലതുകാൽ വെച്ചനിമിഷം ‘പെട്ടെന്ന് കേര്’ എന്നും പറഞ്ഞ് ഡബ്‌ൾ ബെല്ലടിച്ചു. നിത്യാഭ്യാസം കൊണ്ട് വീഴാതെ കയറിയശേഷം ബസ്സിന്റെ കമ്പിയിൽ പിടിച്ച് വലതുവശത്തെ ‘പുരുഷസംവരണ’ സീറ്റിന്റെ പള്ളക്ക് ചാരിനിന്നു. ചുറ്റുപാടും കൊറെ ആളുകളെക്കണ്ടപ്പോൾ ചൊറിയണമെന്ന് അവർക്ക് തോന്നിയെങ്കിലും ബസ്സിൽ അങ്ങനെയൊരു ശ്രമം നടത്തിയാൽ ‘ഉടലോടെ സ്റ്റിയറിംഗിന് മുകളിൽ എത്തും’ എന്ന് തോന്നിയതിനാൽ അങ്ങനെയൊരു പരാക്രമത്തിന് തയ്യാറായില്ല. ഏതാനും മിനുട്ടുകൾ വലതുകൈ കൊണ്ട്, കമ്പിയിൽപിടിച്ച് തൂങ്ങിയാടിയുള്ള ആ നില്പ് തുടർന്നപ്പോൾ, സ്ക്കൂളിനു മുന്നിലെത്തിനിന്ന ആ ബസ്സിൽ‌നിന്നും മുൻ‌വാതിലിലൂടെ വെളിയിലേക്കിറങ്ങിയ കുട്ടിയമ്മയുടെ നേരെ മുന്നിൽ,,,

നമ്മുടെ പുതിയ ഇംഗ്ലീഷ് ടീച്ചർ,

“ഇന്ന് കുട്ടിയമ്മ വളരെ നേരത്തെ വന്നല്ലോ”

“അത്‌പിന്നെ ഇന്നുമുതൽ എന്റെ മകൻ ഉണ്ണിക്ക് അതിരാവിലെ അമ്പലത്തിൽ പോകണം, അവന് ജോലി കിട്ടി”

“അതേതായാലും നന്നായി, നമ്മുടെ സ്ക്കൂളിന്റെ ഭാഗ്യം”

“അതെന്താ ടീച്ചർ അങ്ങനെ പറേന്നത്?”

“എന്നും രാവിലെ ഉണ്ണി അമ്പലത്തിൽ പോകുന്നതുകൊണ്ട് കുട്ടിയമ്മ നേരത്തെ വന്ന് സ്ക്കൂളിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുമല്ലോ”

കുട്ടിയമ്മ പച്ചമലയാളത്തിൽ ചിരിച്ചപ്പോൾ ഇംഗ്ലീഷ് ടീച്ചർ, മഗ്ലീഷിൽ ചിരിച്ചു;

അങ്ങനെ ചിരിച്ചും മിണ്ടിയും അവർ വിദ്യാലയവരാന്തയിൽ പ്രവേശിച്ചു. അതോടെ വലിയ ബാഗ് നിലത്ത്‌വെച്ച് അതിന്റെ ഉള്ളറയിൽ നിന്നും താക്കോൽക്കൂട്ടമെടുത്ത്, അതിലൊന്ന് പൂട്ടിനകത്ത് കയറ്റി ബലം പ്രയോഗിച്ച് തുറന്ന് മാറ്റിയശേഷം ഓഫീസിന്റെ വാതിൽ വലിച്ചു തുറന്നു. എന്നാൽ അകത്ത് കാലെടുത്ത് കുത്തുന്നതിന് മുൻപ് വരാന്തയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് കുട്ടിയമ്മ കുനിഞ്ഞ് കാല് ചൊറിയാൻ തുടങ്ങി, ഇത്തവണ ഇടതുകാൽ ആയിരുന്നു. എന്നാൽ കുട്ടിയമ്മ ചൊറിയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ ‘ഇംഗ്ലീഷ്’ ഓഫീസിനകത്ത് കടന്ന് റജിസ്റ്ററിൽ ഒപ്പ് ചാർത്തിയശേഷം രണ്ട് പീസ് ചോക്കും ചൂരലുമെടുത്ത്, നേരെ കുട്ടികൾ കലപില കൂട്ടുന്ന ‘10B’ സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോയി.

കുട്ടിയമ്മ ചൊറിയുന്നത് ഇംഗ്ലീഷ് അവഗണിച്ചെങ്കിലും ഒരാൾ ഇതെല്ലാം സസൂക്ഷ്മം വീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു,, നമ്മുടെ ഓഫീസിലെ ഒരേയൊരു ക്ലാർക്ക്,

“ഓ രാവിലെതന്നെ ഇതിനെ കെട്ടിയെടുത്തത് ഇവിടെവന്ന് ചൊറിയാനാണോ? വീട്ടിന്ന് ചൊറിഞ്ഞതിന്റെ ബാക്കിയാണോ?”

ചൊറിച്ചിൽ നിർത്തി നിവർന്ന്‌നിന്ന കുട്ടിയമ്മ ക്ലാർക്കിനെ തുറിച്ചുനോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു,

“ഓ ഇന്ന് നേരത്തെതന്നെ വീട്ടിന്ന് അമ്മ ചവിട്ടിപൊറത്താക്കിയിരിക്കും; എങ്കിലി സ്ക്കൂളിന്റെ താക്കോലൊന്ന് എടുത്തുകൂടായിരുന്നോ?”

“എന്നിട്ട്‌വേണം കുട്ടിയമ്മക്ക് പത്തരക്ക് വരാൻ”

കുട്ടിയമ്മയുടെ മകളെക്കാൾ പ്രായം കുറഞ്ഞവനാണ് അവിവാഹിതനും സുന്ദരനുമായ ക്ലാർക്ക്,,, അത്‌കൊണ്ട്‌തന്നെ അന്യോന്യം എന്തും പറയാനുള്ള ലൈസൻസ് ആദ്യമേതന്നെ അവർ രണ്ട്‌പേരും നേടിയെടുത്തിട്ടുണ്ട്.

പിന്നെ പതിവുപോലെ മണികൾ ഓരോന്നായി അടിച്ച്‌കൊണ്ടിരിക്കെ, കൃത്യം പത്ത് മണിയായപ്പോൾ ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർ വന്നുചേർന്നു. അതിനു മുൻപ് തന്നെ ഓഫീസും പരിസരവും അടിച്ചുവാരിയ കുട്ടിയമ്മ ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർ‌റൂമിലെ ടേബിളും വി.ഐ.പി. ചെയറും വൃത്തിയാക്കി ഷീറ്റുകൾ വിരിച്ച്, കുടിക്കാനുള്ള വെള്ളം മൺപാത്രത്തിൽ നിറച്ചുവെച്ചിരുന്നു. അല്പസമയം കഴിഞ്ഞ് ഹെഡ്‌മാസ്റ്ററുടെ മുന്നിൽ അറ്റ‌ന്റൻസ് രജിസ്റ്ററുമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട അവർ, കുനിഞ്ഞ് കാല് ചൊറിയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും തൊട്ടടുത്ത് നിൽക്കുന്ന പ്യൂണിന്റെ ഷൂസിട്ട കാലുകൾ കണ്ടപ്പോൾ പരിസരബോധം വന്ന്, പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചു നടന്നു.

ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങി ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സീനിയർ അസിസ്റ്റന്റ് നൽകിയ എക്സ്ട്രാ വർക്കുമായി സ്റ്റാഫ്‌റൂമിന്റെ പടികൾ ആയാസപ്പെട്ട് കയറിവരുന്ന കുട്ടിയമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ അവിടെയിരുന്ന് നുണ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന നമ്മുടെ ഫിസിക്സ് ടീച്ചർ, ജൂനിയർ മലയാളത്തിന്റെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു,

“ഡ്യൂട്ടി എനിക്ക് തന്നെയായിരിക്കും, നമ്മളിവിടെ ഇരുന്ന് സംസാരിക്കുന്നത് ആ സീനിയറിന് അത്ര സഹിക്കില്ല”

പറഞ്ഞതുപോലെ അല്ലെങ്കിലും ഫസ്റ്റ് പിരീഡ് എക്സ്ട്രാവർക്ക് മലയാളത്തിന് കിട്ടി. അവരെ ബുക്കിൽ ഒപ്പിടീച്ച കുട്ടിയമ്മ, ഒഴിഞ്ഞ ഒരു കസേരയിൽ ഇരുന്നശേഷം, സ്റ്റാഫ്‌റൂമിൽ ഇരുന്ന് വായിക്കുന്നതും എഴുതുന്നതുമായ എല്ലാ ടീച്ചേഴ്‌സിനെയും ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് വിശാലമായി കാല് ചൊറിയാൻ തുടങ്ങി. സാരിയുടെ തുമ്പ് ഉയർത്തിയിട്ട് ആദ്യം ഇടതുകാൽ ചൊറിഞ്ഞു,,, തുടർന്ന് വലതുകാലും നന്നായി ചൊറിഞ്ഞു. എന്നാൽ എത്ര ചൊറിഞ്ഞിട്ടും അവിടെയിരുന്ന ആരും കുട്ടിയമ്മയെ ലേശം‌പോലും മൈന്റ് ചെയ്തില്ല.

പിന്നീട് കുട്ടിയമ്മ ചൊറിഞ്ഞത് ഇന്റർ‌വെൽ സമയത്തായിരുന്നു, മെമ്മോ ബുക്കുമായി ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോയി തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ സ്റ്റേയർ‌കെയ്സിനു താഴെ നിൽക്കുന്ന, ഒൻപതാം ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികളുടെ മുന്നിൽ‌വെച്ച്,,, അതുകണ്ടപ്പോൾ കൂട്ടത്തിൽ തലതിരിഞ്ഞ മൂന്നാം കൊല്ലക്കാരൻ അഖിൽ വിളിച്ചുകൂവി,
“കുട്ടിയമ്മ സാരി പൊക്കുന്നേ,,,”

പെട്ടെന്ന് സാരി നേരെയാക്കി നിവർന്ന്‌നിന്ന് നോക്കുമ്പോഴേക്കും അനൌൺസ് ചെയ്ത പയ്യൻ സ്ഥലം വിട്ടിരുന്നു. അതോടെ അവർ നേരെ ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നു.

സ്ക്കൂളിലെ ഉച്ചഭക്ഷണം ഒരു സമൂഹസദ്യയാണ്. പല നാട്ടിൽ നിന്നും പല വിട്ടിൽ നിന്നും വരുന്ന പത്ത്‌പതിനാറ് പേർ കൊണ്ടുവന്ന സാമ്പാറും ഓലനും കാളനും എരിശ്ശേരിയും പുളിശ്ശേരിയും മത്സ്യക്കറിയും ഉപ്പേരിയും അച്ചാറും കൈമാറ്റം ചെയ്യുന്ന സുവർണ്ണാവസരമാണ്. ആ, നല്ല നേരം‌നോക്കി കുട്ടിയമ്മ എന്നും സ്റ്റാഫ്‌റൂമിൽ വരും. മത്സ്യമാംസം സ്വന്തംവീട്ടിൽ പാകം ചെയ്യാറില്ലെങ്കിലും മറ്റുള്ളവർ പാകംചെയ്തത് കഴിക്കാൻ അവർക്ക് പെരുത്ത് ഇഷ്ടമാണ്. പതിവുപോലെ ചോറുണ്ണാൻ നേരത്ത് വന്ന കുട്ടിയമ്മ, ലഞ്ച്‌ബോക്സ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് സ്റ്റാഫ്‌റൂമിന്റെ നടുസെൻ‌ട്രൽ‌മധ്യത്തിൽ നിന്ന് കുനിഞ്ഞ്‌കൊണ്ട്, വലതുകാൽ ചൊറിയാൻ തുടങ്ങി.

ഇതുകണ്ടപ്പോൽ നമ്മുടെ കായിക അദ്ധ്യാപികക്ക് കലികയറി,

“ഹേയ്, ഇതെന്താ പരിസരബോധമൊന്നും ഇല്ലെ? മാഷന്മാരൊക്കെയിരുന്ന് ചോറുതിന്നാൻ നേരത്ത്‌വന്ന് സാരിപൊക്കി ചൊറിയുന്നത്?”

എരിതീയിൽ എണ്ണയിഴിച്ച് നമ്മുടെ സംഗീതം പിന്താങ്ങി,

“ഇന്ന് രാവിലെതന്നെ ഞാൻ കണ്ടതാ, ഉളുപ്പില്ലാതെ; ഇവൾക്കെന്തോ തകരാറുണ്ട്”

കുട്ടിയമ്മ ദയനീയമായി മറ്റുള്ളവരെ നോക്കിയിട്ട് പുറത്തിറങ്ങാൻ നേരത്ത് ഊർജ്ജതന്ത്രംമാസ്റ്റർ തന്ത്രത്തിൽ അവരെ വിളിച്ചു,

“കുട്ടിയമ്മെ, ഇന്ന് നല്ല ചെമ്മീൻ‌കറിയുണ്ട്; കൊറച്ച് എടുത്തൊ”

മാസ്റ്റർ നീട്ടിയ ബോട്ടിലിൽ നിന്ന് സ്വന്തം ലഞ്ച്‌ബോക്സിലെ ചോറിനകത്ത് കറി ഒഴിച്ചശേഷം കുട്ടിയമ്മ വെളിയിലേക്ക് നടന്നു. അപ്പോൾ തൊട്ടടുത്തിരുന്ന സാമൂഹ്യംമാസ്റ്റർ എല്ലാവരും കേൾക്കെ കമന്റിട്ടു,

“നല്ലൊരു കാഴ്ചയായിരുന്നു, ചൊറിയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ഓടിച്ചു, ഈ പെണ്ണുങ്ങളുടേ ഒരോ അസൂയ”

“എന്നാല് നമ്മൾക്കൊരു കാര്യം ചെയ്യാം; ചോറ് തിന്നുകഴിഞ്ഞാൽ അവരെ വിളിച്ച് വരുത്തി കൊറേനേരം ചൊറിയിക്കാം”

വിദ്യാർത്ഥികളെ അറ്റൻഷൻ പറഞ്ഞ്, വരച്ച വരയിൽ നിർത്തിക്കുന്ന കായികത്തിന്റെ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ മറ്റുള്ളവർ വായതുറക്കുന്നത് ഫുഡ് കഴിക്കാൻ മാത്രമായി മാറി.

ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനുശേഷം കുട്ടിയമ്മ നേരെ ഹയർ സെക്കന്ററി സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് പോയി. ഡൈവോഴ്സ് കേസ് കോടതിയിൽ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ ഒരേ കൂരക്ക് താഴെ ജീവിക്കുന്ന ഭാര്യാ ഭർത്താക്കന്മാരെ പോലെയാണ് നമ്മുടെ വിദ്യാലയത്തിലെ ‘ഹൈസ്ക്കൂൾ : ഹയർ സെക്കന്ററി’ അദ്ധ്യാപകർ. രണ്ട് വർഷം കൂടുതൽ പഠിച്ചതിന്റെ തണ്ടും കൊണ്ട് നടക്കുന്ന ഹയർ സെക്കന്ററിക്കാരുടെ അഹങ്കാരം ഒരിക്കലും വെച്ച്‌പൊറുപ്പിക്കാത്തവരാണ് സീനിയോറിറ്റിയിൽ മുതിർന്ന ഹൈസ്ക്കൂൾ അദ്ധ്യാപകർ. അവരുടെയിടയിൽ വാർത്താവിതരണവും ഒപ്പം പാരവിതരണവും സൈഡ്‌ബിസിനസ് ആയി ചെയ്യുന്നവളാണ് നമ്മുടെ കുട്ടിയമ്മ. ഉലയിൽവെച്ച് ചുട്ടുപഴുപ്പിച്ച പാരകൾ ചൂടാറും മുൻപെ രണ്ട് സ്റ്റാഫ് റൂമിലും അവർ വിതരണം ചെയ്യാറുണ്ട്.

ഹയർ‌സെക്കന്ററി സ്റ്റാഫ്‌റൂമിൽ കടന്ന ഉടനെ ഡോറിനു എതിർ‌വശത്തിരിക്കുന്ന ഗസ്റ്റ് അദ്ധ്യാപികയെ നോക്കി ‘ഒരു പുഞ്ചിരി’ നൽകിയശേഷം കുട്ടിയമ്മ ഒഴിഞ്ഞ കസേരയിൽ പോയിരുന്ന് എല്ലാവരെയും നോക്കി.

എന്നാൽ ആരും അവരെ നോക്കിയില്ല,,,

ആരും അവരോട് മിണ്ടിയില്ല.

അവരെല്ലാം തിരക്കിട്ട ജോലിയിലാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും, അവർ അതിലൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ സാരിയുടെ തുമ്പ് പൊക്കി സ്വയം‌മറന്നുകൊണ്ട് ചൊറിയാൻ തുടങ്ങി. ഇടതുകാൽ ചൊറിഞ്ഞ് മടുത്തശേഷം അദ്ധ്യാപകരെ ഒളികണ്ണാൽ നോക്കിയിട്ട്, വലതുകാലും ചൊറിയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്,,

അത് കണ്ടത്;

കൂട്ടത്തിൽ മൂത്ത ‘രസതന്ത്രംലക്ച്ചറർ’ ക്യാമറയുള്ള പുത്തൻ മോഡൽ മൊബൈൽ ഓൺ ചെയ്യുന്നു! പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടിയ കുട്ടിയമ്മ ചൊറിച്ചിൽ മതിയാക്കിയിട്ട് സാരിനേരെയാക്കി എഴുന്നേറ്റു,

‘കാലുകളുടെ ഫോട്ടോ അവനെങ്ങാനും മൊബൈലിൽ പിടിച്ചാലോ? ഇപ്പോൾ എന്തൊക്കെയാ കേൾക്കുന്നത്?’

ഉച്ചക്ക്‌ശേഷമുള്ള ഇന്റർവെൽ നേരത്ത് ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർക്ക് ചായ പതിവാണ്, അത് അനീഷിന്റെ ചായക്കടയിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവരുന്നത് കുട്ടിയമ്മയുടെ ഡ്യൂട്ടിയാണ്. ഫ്ലാസ്ക്കുമെടുത്ത് ചായക്കടയിൽ പോയ കുട്ടിയമ്മ അവിടെയുള്ള ബെഞ്ചിലിരുന്ന് ഇടതുകാൽ ചൊറിയാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും അനീഷിന്റെ അനൌൺസ്‌മെന്റ് വന്നു, “കുട്ടിയമ്മെ സ്ഥലം വിട്, ചൂടാറും‌മുൻപെ ഹെഡ്‌മാഷിന് ചായ കൊടുത്താട്ടെ” അതോടെ ചൊറിച്ചിൽ മതിയാക്കിയിട്ട് ഫ്ലാസ്ക്കിൽ ചായയും വാങ്ങി അവർ സ്ക്കൂളിലേക്ക് നടന്നു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം പത്താം ക്ലാസ്സുകാർക്ക് ക്ലാസ് പരീക്ഷ നടക്കുകയാണ്,,, അന്ന് മാത്രമല്ല എന്നും ഇവിടെ പരീക്ഷകളാണ്. അതിനായി ഹാളിലേക്ക് പോകുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾ, കുട്ടിയമ്മയെ കണ്ട് കുശലം പറയാൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കെ കുട്ടിയമ്മ സാരിയുടെ കസവ് നീക്കി രണ്ട് കാലുകളും വെളിയിൽ കാണിച്ച് ചൊറിയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ കുട്ടികളെല്ലാം പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടിയോടാൻ തുടങ്ങി. അതുകണ്ട് അമ്പരന്ന കുട്ടിയമ്മ നിവർന്ന്‌നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ,,,

നേരെ മുന്നിൽ നമ്മുടെ ‘ജൂനിയർ കണക്ൿമാഷ്’,,,

വിദ്യാർത്ഥികളും അദ്ധ്യാപകരും ഹെഡ്‌മാസ്റ്ററും രക്ഷിതാക്കളും ഒരുപോലെ ഭയപ്പെടുന്ന നമ്മുടെ കണക്ക് അദ്ധ്യാപകൻ,,,!!!

“ഉം, എന്താ പിള്ളേരുടെ കാലുവാരാൻ വല്ല പരിപാടിയും ഒപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”

ചോദ്യം പൂർണ്ണമായി കേൾക്കുന്നതിനു മുൻപ് കുട്ടിയമ്മ കൈയും വീശിക്കൊണ്ട് നേരെ ഓഫീസ് വരാന്തയിലേക്ക് പോയി.

നാല് മണി ആയതോടെ കുട്ടിയമ്മ ബെല്ലടിച്ചു; പിന്നീട് ചൂലുമെടുത്ത് സ്ക്കൂളിന്റെ തെക്ക് ഭാഗത്തുള്ള എട്ടാം ക്ലാസ്സുകളുടെ സമീപത്തേക്ക് നടന്നു. സ്ക്കൂൾ വിട്ടപ്പോഴുണ്ടായ ആഹ്ലാദം പങ്ക് വെച്ചുകൊണ്ട് കുട്ടികൾ കൂട്ടമായി പുറത്തേക്ക് പ്രവഹിക്കുകയാണ്. അവിടെനിന്നും വരാന്ത അടിച്ചുവാരിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുട്ടിയമ്മയുടെ ചുറ്റും‌നിന്ന് എട്ടാം‌തരക്കാർ പതിവുപോലെ വിശേഷങ്ങൾ പറയാൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കെ അവർ വരാന്തയിൽ നിന്ന് താഴേക്കിറങ്ങുന്ന നടയിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ കുട്ടികളുടെ എണ്ണം കൂടി,,, ആണും പെണ്ണുമായി പത്ത് പന്ത്രണ്ട് പേർ. അവർ നോക്കിയിരിക്കെ കുട്ടിയമ്മ നീലസാരിയുടെ കീഴറ്റം ഉയർത്തിയിട്ട് ഇടതുകാൽ ചൊറിയാ‍നാരംഭിച്ചു.

പെട്ടെന്ന്,,

പെട്ടെന്ന്,,,

കൂട്ടത്തിൽ കുട്ടിയായ നീലിന വിളിച്ചുപറഞ്ഞു,

“എടി, നോക്കെടീ,,, നമ്മുടെ കുട്ടിയമ്മക്ക് സ്വർണ്ണപാദസരം,,,”

അതോടെ കുട്ടിയമ്മ സന്തോഷം‌കൊണ്ട് മതിമറന്നു,,,

അവർ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിൽ എത്തി,,, സന്തോഷക്കണ്ണീർ,,

“എന്റെ മക്കളെ,,, നിങ്ങളെങ്കിലും പറഞ്ഞല്ലൊ; രാവിലെമുതൽ എത്രയാളെ ഞാനിത് കാണിച്ചതാ, ഒരുത്തനും ഇത്‌കണ്ടിട്ട് ഒരക്ഷരവും പറഞ്ഞില്ല”

“കുട്ടിയമ്മെ, ഇത് സ്വർണ്ണം തന്നെയാണോ?”

“സ്വർണ്ണം തന്നെയാണ് മക്കളെ, ഞാൻ പണംകൊടുത്ത് ‘ഭീമയിൽനിന്ന്’ വാങ്ങിയ തനിസ്വർണ്ണം”

ഏപ്രിൽഫൂൾ മാഡം

2011-05-01T22:58:00.003+05:30

കേരളത്തിലെ സർക്കാർ ജീവനക്കാരെല്ലാം വർഷത്തിൽ 'ഒരേഒരു ദിവസം വിരമിക്കുക' എന്നത് 2011ൽ നടന്ന ഒരു മഹാസംഭവമാണ്. പലകാലങ്ങളിലായി പലയിടങ്ങളിൽ വെച്ച് ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ച, കേരളസർക്കാർ സേവകർ ഇനിമുതൽ അൻപത്തി അഞ്ച് കഴിഞ്ഞാൽ വർഷത്തിൽ ഒരു ദിവസം മാത്രമാണ് വിരമിക്കുന്നത്. അങ്ങനെയുള്ള ആ സുദിനമാണ് മാർച്ച് 31.

ഇക്കാര്യത്തിൽ ആനന്ദലഹരിയിൽ ആറാടിയത് നമ്മുടെ വിദ്യാലയങ്ങളിലെ പാഠ്യേതര ജീവനക്കാരാണ്. എല്ലാവരുടെയും ‘ശമ്പളം’എഴുതുന്ന ക്ലാർക്കും മണിയടിക്കുന്ന ശിപായിയും ‘എഫ്.ടി.സി.എം’ ആയ കുട്ടിയമ്മയെ പോലുള്ളവരും, വിരമിക്കാറുള്ളത് കരക്റ്റ് 55 തികയുന്ന മാസത്തിലാണ്. എന്നാൽ ഈ വർഷം മുതൽ 55 കഴിഞ്ഞാൽ അവരും,,, മറ്റ് അദ്ധ്യാപകരുടെ കൂടെ,, ‘ഒത്തൊരുമിച്ചൊരു ഗാനം‌പാടിയിട്ട് ചിരിച്ചും കരഞ്ഞും’ വിരമിക്കുക,,,

എന്നത് കാണുമ്പോൾ,,,,,,

‘എന്തതിശയമെ കേരളസർക്കാൻ, ഇനിയും വാഴണമേ നമ്മുടെ സർക്കാർ’ എന്ന് ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുകൂവാൻ തോന്നും.

അങ്ങനെ അതിവിശാലമായ കേരളത്തിൽ ഏപ്രീൽ രണ്ട് മുതൽ ജനിച്ച, 55 തികഞ്ഞ സർക്കാർ ജീവനക്കാർ ഈ വർഷത്തെ മാർച്ച് 31ന് ഒരു കൂട്ടവിരമിക്കൽ മാമാങ്കം നടത്തി. ആ ദിവസം സഹപ്രവർത്തകർ ചേർന്ന് വിരമിക്കുന്നവരെ സ്വന്തം ഓഫീസിൽ‌ ഇരുത്തി, ‘അവസാനത്തെ ഊണ്’ കൊടുത്ത് യാത്രയയപ്പ് മാമാങ്കം നടത്തുന്ന വേളയിൽ,,,

*വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്,,,

ഞങ്ങളുടെ സർക്കാർ ഹൈസ്ക്കൂളിൽ മാർച്ച് 31ന് നടന്ന ഒരു മഹാസംഭവം ഓർക്കുകയാണ്.

…

ഇവിടെ, കഥാനായികയായ നമ്മുടെ ഹെഡ്‌മിസ്ട്രസ് മേഡത്തിന് മാത്രമായ ചില പ്രത്യേകതകൾ ഉണ്ട്. വെള്ളനിറത്തിൽ ആറടിപൊക്കത്തിൽ തടിച്ച ശരീരഭാരം. കറുത്ത മുടി കുളിച്ചീറനോടെ അതേപടി പുറകിലിട്ട്, ബേക്ൿഗ്രൌണ്ട് പകുതി മൂടിയിരിക്കും. സാരി വെള്ള മാത്രം, ചിലപ്പോൾ അതിൽ ചില പൂക്കൾ ഒളിഞ്ഞിരിക്കും. കണ്മഷി എഴുതിയ കണ്ണുകളും, കരിവണ്ടിൻ നിറമാർന്ന മുടിയും, പുരികം ലൈനാക്കിയതും കണ്ടാൽ രണ്ടിൽ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പ്; ഒന്നുകിൽ കക്ഷി എന്നും ബ്യൂട്ടീ പാർലറിൽ പോകും, അല്ലെങ്കിൽ ബ്യൂട്ടീഷൻ വീട്ടിലുണ്ടാവും.

രണ്ട് വർഷം മുൻപ് പ്രമോഷൻ ഏറ്റുവാങ്ങി നമ്മുടെ വിദ്യാലയത്തിന്റെ നടയിൽ കാല്‌കുത്തിയ അന്നുമുതൽ ഈ മാഡം നടക്കാറില്ല, ഒഴുകിവരികയാണ് പതിവ്,,,

അതുകൊണ്ടായിരിക്കണം സഹപ്രവർത്തകരെല്ലാം അവരുടെ മുന്നിൽ ....

‘കാറ്റ് വാക്കിങ്ങ്’..... നടത്താറാണ് പതിവ്.

വെള്ളസാരിചുറ്റി കാർകൂന്തൽ വിടർത്തിയിട്ട് മന്ദം മന്ദം നിശ്ബ്ദമായി ഒഴുകിവരുന്ന നമ്മുടെ മേഡത്തിന് വിദ്യാർത്ഥികൾ നൽകിയ് പേരാണ് ‘യക്ഷി’. അവരറിയാതെ കേൾക്കാതെ വിദ്യാർത്ഥികളും ഏതാനുംചില സഹപ്രവർത്തകരും മാത്രം വിളിക്കുന്നതിനാൽ, മേഡത്തിനൊഴികെ മറ്റെല്ലാവർക്കും ഈ പേര് ബൈഹാർട്ടാണ്. പേര് വന്നത് അവരുടെ വിശ്വരൂപം കാരണമല്ല, വിശിഷ്ടസ്വാഭാവം കാരണമാണ് എന്ന് മാത്രം,

ഏതാനും വർഷം മുൻപ് നമ്മുടെ മേഡം ഒരു സാധാ ജീവശാസ്ത്രം അദ്ധ്യാപിക ആയിരുന്നു.

സർവ്വീസിൽ പ്രവേശിച്ച് അന്നൊരു നാൾ,,,

നാട്ടിൻ‌പുറത്തെ തലതെറിച്ച പിള്ളേരെ നന്നാക്കണമെന്ന വാശി ടീച്ചർക്കും ഒരിക്കലും നന്നാവില്ല എന്ന വാശി പിള്ളേർക്കും. അവരെ നന്നാക്കാനുള്ള ഷോട്ട്കട്ട് നല്ല ചുട്ട അടിയാണെന്ന് ടീച്ചർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തലതിരിഞ്ഞ മക്കളായാലും അടികിട്ടിയെന്നറിയുന്ന നിമിഷം മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ കോടതിയിൽ പോവുന്ന രക്ഷിതാവും, അവർക്കായി നിലകൊള്ളുന്ന കോടതിയും പിറവിയെടുക്കുന്നതിന് മുൻപുള്ള നല്ല കാലമായിരുന്നതിനാൽ; വിദ്യാർത്ഥിവൃന്ദം പേടിച്ച്‌വിറച്ച് അനുസരണക്കുട്ടപ്പന്മാരായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. ക്ലാസ്സിൽ ശ്രദ്ധിക്കാത്തവരെ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത്, പുതിയ ജീവശാസ്ത്രത്തിന്റെ പതിവാണ്.

എന്നിട്ടും,,, ഒരിക്കലും നന്നാവില്ല എന്ന് വാശിപിടിച്ച്, പിൻബെഞ്ചിലിരുന്ന് തരികിട കളിക്കുന്ന ഒരുത്തനെ ഒരുദിവസം ടീച്ചർ കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ പൊക്കിനിർത്തി പെട്ടെന്നൊരു ചോദ്യം,

“തന്നെയൊക്കെ ഏത് നേരത്താ ഉണ്ടാക്കിയത്?”

അതിവേഗം പ്രീയശിഷ്യനിൽ‌നിന്ന് കരക്റ്റ് ഉത്തരം വന്നു,

“രാത്രീയിൽ”

ടീച്ചർ ഞെട്ടി,

ഒരു ബയോളജി ടീച്ചർക്ക് എന്തും ചോദിക്കാം, എന്നാൽ ശിഷ്യന്മാർ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തരം പറയാൻ പാടുണ്ടോ? അതും, ഇതുവരെ ഒരു ചോദ്യത്തിനും ഉത്തരം പറയാത്ത തിരുമണ്ടൻ!

പിന്നെ മറ്റൊന്നും ഓർത്തില്ല, അടിയുടെ പൊടിപൂരം അരങ്ങേറി. അടി ഒന്നും രണ്ടുമല്ല, ഇരുപത്തി ഏഴ്. എണ്ണിയവന് എണ്ണം തെറ്റിയതാണെന്നും കൃത്യം മുപ്പത്തിഅഞ്ചാണെന്നും പെൺകുട്ടികൾ പറയുന്നു.

പിന്നെയുണ്ടായ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും പരിഹാരങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ ആ ക്ലാസ്സിലെ വിദ്യാർത്ഥികൾ ആനിമിഷം അദ്ധ്യാപികക്ക് നല്ലൊരു പേരിട്ടു,

‘യക്ഷി’

ആ പേര് തലമുറകൾ കൈമാറി, അദ്ധ്യാപികയുടെ ട്രാൻസ്ഫറിനോടൊപ്പം സ്ക്കൂളുകൾ കൈമാറി സർവീസിനൊപ്പം സഞ്ചരിച്ച് നമ്മുടെ വിദ്യാലയത്തിലും എത്തിച്ചേർന്നതാണ്.

ആള് കാണാൻ ശാലീനസുന്ദരിയാണെങ്കിലും മേഡത്തിന്റെ ഒച്ച കേട്ട് പേടിക്കാത്ത ഒരൊറ്റ വിദ്യാർത്ഥിയോ അദ്ധ്യാപകരോ ആ വിദ്യാലയത്തിലില്ല. ഫയൽ എത്തിക്കാനൊ, ടീച്ചിങ്ങ് നോട്ട് കാണിക്കാനോ, ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയാനൊ അല്പം വൈകിയാൽ …പിന്നെ അവർ ആരായാലും അവിടെ നിൽക്കേണ്ട. ചിലപ്പോൾ തല്ലുമോ എന്ന് തോന്നും. എല്ലാം വരച്ച വരയിൽ നടക്കുന്ന ഒരു നല്ല കാലം…

ചിലപ്പോൾ അദ്ധ്യാപകരെല്ലാം വെപ്രാളപ്പെട്ട് ഓടി ക്ലാസ്സെടുക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ മനസ്സിലാക്കാം,,,

‘യക്ഷി ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്’

അതുപോലെ തല ക്ലാസ്സിനു വെളിയിൽ കാണിച്ച വിദ്യാർത്ഥി അതിവേഗം; മനുഷ്യനെ കാണുന്ന ആമയെപ്പോലെ തല ഉള്ളിലേക്ക് വലിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ മനസ്സിലാക്കാം,,,

‘യക്ഷി ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്’

ഇത്രയൊക്കെ യക്ഷിപുരാണം അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ ‘മാർച്ച് 31ന് വിരമിക്കുന്നത് യക്ഷിമേഡം ആണെന്ന് ചിന്തിച്ചവർക്ക് തെറ്റി’. അന്ന് വിരമിക്കുന്നത് നമ്മുടെ പ്യൂൺ ശങ്കരേട്ടനാണ്.

27 വര്‍ഷത്തെ സേവനത്തിനു ശേഷം ഏഷണിയും ഭീഷണിയും കണ്ടും കേട്ടും ജീവിച്ച പാവം ജനിച്ചത് മാർച്ച് 21ന് ആയതിനാൽ അന്ന് മുതൽ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടുകയാണ്. ഇത്രയും കാലം നമ്മുടെ വിദ്യാലയത്തെ സേവിച്ച നമ്മുടെ പ്രീയപ്പെട്ട ശങ്കരേട്ടന് അനുയോജ്യമായ യാത്രയയപ്പ് നല്‍കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അതിലെ ഒരിനമാണ് ഉച്ചഭക്ഷണം. പ്രധാന അദ്ധ്യാപകനും സാധാ അദ്ധ്യാപകരും ക്ലാര്‍ക്കും പ്യൂണും ഒന്നിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന അസുലഭ അവസരമാണ്, ഇത്തരം യാത്രയയപ്പുകൾ,

ഉച്ചഭക്ഷണത്തിൽ പ്രധാനാഐറ്റം ചിക്കൻബിരിയാണി തന്നെ, നോൺ അല്ലാത്തവർക്ക് പകരംവെക്കാൻ വേറേ ഐറ്റംസ് കൂടിയുണ്ട്.

ഇങ്ങനെയുള്ള പാർട്ടികളിൽ നമ്മുടെ പ്രധാനഅദ്ധ്യാപിക എപ്പോഴും രണ്ട് പേക്കറ്റ് ആവശ്യപ്പെടാറുണ്ട്. അതുകേട്ട് നമ്മുടെ മലയാളംവിദ്വാൻ പിള്ളമാസ്റ്റർ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു,

“മറ്റുള്ളവരൊക്കെ ഓരോ ബിരിയാണി കഴിക്കുമ്പോൾ അവരെ ഭരിക്കുന്നവർ അതിന്റെ ഇരട്ടി കഴിക്കണമല്ലൊ!”

എന്നാൽ ഈ രണ്ട് പാക്കറ്റിന്റെ രഹസ്യം അനാവരണം ചെയ്തത് പരസ്യമായി നോൺ കഴിക്കാത്ത, രഹസ്യമായി നോൺ വീട്ടിലേക്ക് കടത്തുന്ന, നമ്മുടെ ‘എഫ്.ടി.സി.എം’ ‘കുട്ടിയമ്മ’യാണ്. ഇംഗ്ലീഷ് മിസ്സ് ദിവ്യലക്ഷ്മിയുടെ ഇളയമകന്റെ ഒന്നാം പിറന്നാൾ ദിവസം നടന്ന പാർട്ടിയിൽ കൊണ്ടുവന്ന ബിരിയാണികളിൽ രണ്ട് പേക്കറ്റ് സ്വീകരിച്ച ഹെഡ്‌മിസ്ട്രസ് അതിലൊന്ന് കഴിച്ചപ്പോൾ സെക്കന്റ് ബിരിയാണി ബാഗിൽ തിരുകി വീട്ടിലേക്ക് കടത്തിയത് കുട്ടിയമ്മ ഗവേഷണം നടത്തി കണ്ടുപിടിച്ചു.

ശങ്കരേട്ടന്റെ യാത്രയയപ്പ് ദിനത്തിൽ നഗരത്തിലെ മികച്ച ഹോട്ടലിലാണ് ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് കൊട്ടേഷൻ നൽകിയത്. ഹെഡ്‌മിസ്ട്രസ്സിന്റെ റൂമിന് തൊട്ടടുത്ത സ്റ്റാഫ്‌റൂം ഭക്ഷണഹാൾ ആയി തൽക്കാലം രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. ഇരിപ്പിടം ഒരുക്കിയപ്പോൾ നമ്മുടെ ഹെഡ്‌മിസ്ട്രസ്സിന് സുപ്രധാനപോയന്റിൽ ഒരു വി‍ഐപി ഇരിപ്പിടം തയ്യാറാക്കി, തൊട്ടടുത്തായി വിരമിക്കുന്ന ശങ്കരേട്ടന് ഒരു സാധാചെയറും ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇന്നത്തെ താരവും മാഡം തന്നെ, അല്ലാതെ പെന്‍ഷനാവുന്ന പ്യൂൺ അല്ല. ഹോട്ടലിൽ നിന്നും ബിരിയാണി പാർസൽ വന്നതോടെ എല്ലാ അദ്ധ്യാപകരും ‘പണിക്ക് പിന്നിൽ ഫുഡിനു മുന്നിൽ’ തയ്യാറായി. ഓഫീസിലുള്ളവരെയും അരമുറി അടച്ചിരിക്കുന്ന ഹെഡ്‌ടീച്ചറേയും പിള്ളമാസ്റ്ററും സീനിയർ അസിസ്റ്റന്റും ചേർന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചു.

മേഡം പുറത്ത്‌വന്നതോടെ അതുവരെ കലപിലയായ സദസ്സ് നിശബ്ദമായി. പരിപാടിയുടെ ചുമതലയുള്ള സീനിയർ അസിസ്റ്റന്റ് അവരെ വിഐപി ഇരിപ്പിടം കാണിച്ചു. എന്നാൽ അത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ ‘നമ്മുടെ മാഡം, നേരെ ബിരിയാണി പായ്ക്കറ്റ് വെച്ച ഭാഗത്തേക്ക് പോയി, കൂട്ടത്തിൽ നല്ലത് നോക്കി രണ്ട് പായ്ക്കറ്റ് എടുത്ത് നേരെ മുറിയിലേക്ക് കടന്ന് അരവാതിൽ അടച്ചു. ഇക്കാര്യത്തിൽ എല്ലാവർക്കും പ്രയാസം തോന്നി. ഒരു സഹപ്രവർത്തകൻ വിരമിക്കുന്ന ദിവസം ആ വ്യക്തിയോട് കാണിക്കുന്ന അവഗണനയിൽ ചിലർ രോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു.

ആ നേരത്ത് സഹപ്രവർത്തകരുടെ ടെൻഷൻ റിലീസ് ചെയ്യാനായി പിള്ളമാസ്റ്റർ പറഞ്ഞു,

“ഇനി നമുക്ക് നേരാംവണ്ണം ഒച്ചവെച്ച് കഴിക്കാമല്ലൊ”

തുടർന്ന് അതിവേഗം ഇരിക്കുന്നവരുടെ മുന്നിൽ ബിരിയാണി പായ്ക്കറ്റുകൾ നിരന്നു. അവിചാരിതമായി രണ്ട് മുൻ അദ്ധ്യാപകർ എത്തിച്ചേർന്നതിനാൽ കൊണ്ടുവന്ന ഭക്ഷണം എല്ലാവർക്കും കൃത്യം എണ്ണം.

എല്ലാവരും ചേർന്ന് ചിരിച്ചും തമാശ പറഞ്ഞും ചിക്കൻബിരിയാണി പൊതിഞ്ഞ മനോരമ തുറന്നു, പിന്നെ പതുക്കെ, ചൂടുകൊണ്ട് വാടിയ വാഴയില തുറന്നു.

‘ഹായ്, ചൂടുള്ള ബിരിയാണിയുടെ, ചിക്കൻ പീസിന്റെ മണം’....

അതിൽ അല്പം പതുക്കെ വലത് കൈയിൽ എടുത്ത് വായിലിടുന്നതിനു മുന്‍പ്,,,

എല്ലാവരും ഞെട്ടി.!!!!

അതാ മാഡം വാതിൽ തുറന്ന് മുറിയിൽനിന്നും പുറത്ത് വരുന്നു. ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്ന കണ്ണുകളുമായി മന്ദം മന്ദം ഓരോ കാലടി വെച്ച് ഒഴുകിയൊഴുകി വരുന്ന യക്ഷിയുടെ രണ്ട് കൈകളിലും ഓരോ കോഴിയെ കഴുത്ത് ഞെരിച്ച് തൂക്കിപിടിച്ചിരിക്കുന്നു,.

വലത് കൈയിൽ നാടൻ കോഴി (ചുവപ്പ് നിറം),

ഇടത് കൈയിൽ ലഗോൺ കോഴി (തൂവെള്ള നിറം) .

അങ്ങനെ ഒഴുകിനടന്ന് രണ്ട് കൈയിലുള്ളതും മുന്നിലുള്ള കാലിയായ മേശമേൽഎറിഞ്ഞ്, ശേഷം ചുറ്റുപാടുകൾ നിരീക്ഷിച്ച് അമര്‍ത്തി ഒന്നു മൂളി വന്നത് പോലെ അവർ തിരിച്ചുപോയി. അവർക്ക് പിന്നിൽ വാതിലടഞ്ഞു,,,

ആദ്യത്തെ ഞട്ടൽ മാറിയ നേരത്ത്, ഒന്നു കൂടി ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോഴാണ് കാര്യം മനസ്സിലായത്, വലതു കൈയിൽ പ്ലാസ്റ്റിക്ക് സഞ്ചിയിലെ അച്ചാറും, ഇടതു കൈയിൽ തൈരും.

അപ്പോൾ നമ്മുടെമേഡം കൂട്ടത്തിൽനിന്നും സെലക്റ്റ് ചെയ്ത് എടുത്ത, വലിയ പായ്ക്കറ്റുകൾ ബിരിയാണിക്ക് തൊട്ടുകൂട്ടേണ്ട അച്ചാറും തൈരുമാണ്!!!

പെട്ടെന്ന് പിള്ളമാസ്റ്റർ കമന്റിട്ടു,

“അച്ചാറും തൈരും മേഡത്തിന്,,, ബിരിയാണി... മറ്റുള്ളവർക്ക്,,,”

പിന്നെ സംഭവിച്ചത്...???

വണ്ടിയെടുത്ത് ഹോട്ടലിൽ പോയി പുതിയ ബിരിയാണി കൊണ്ടുവന്ന് ഹെഡ്മിസ്ട്രസ്സിന് നല്‍കുന്നതു വരെ, തുറന്ന ബിരിയാണി അതേപടി അടച്ച്‌വെച്ചു. പിന്നീട് ബിരിയാണി കഴിക്കുമ്പോൾ ‘തൊട്ട്കൂട്ടാൻ അച്ചാറും തൈരും വേണമെന്ന്’, ആ ദിവസം ആരും പറഞ്ഞില്ല. മേശപ്പുറത്തുള്ള അച്ചാറും തൈരും ‘ഒന്ന് തൊടാൻ’ കൂട്ടത്തിലാര്‍ക്കും ധൈര്യം വന്നില്ല.
കഴുത്ത് ഞെരിച്ച് കൊന്ന ലഗോൺ കോഴിയും നാടൻ കോഴിയും തോല് പൊളിക്കാതെ മേശപ്പുറത്ത് തന്നെ കിടന്നു.

ഒടുവിൽ കൈ കഴുകാൻ‌നേരത്ത് മേഡം കേൾക്കെ, പിള്ളമാസ്റ്ററുടെ കമന്റ് വീണ്ടും വന്നു,

“മാർച്ച്31 ആയതേയുള്ളു, നമ്മുടെ മേഡം ഏപ്രീൽഫൂൾ ആയി”

ഇലൿഷൻ സ്പെഷ്യൽ 2011

2011-04-12T23:11:00.002+05:30

പോളിംഗ് ബൂത്തിലേക്ക് നടന്നുപോയ എല്ലാ മലയാളികൾക്കും മിനിയുടെ ആശംസകൾ. വോട്ട് ചെയ്തവർക്കും ചെയ്യിച്ചവർക്കും വോട്ടില്ലാത്തവർക്കും താഴെയുള്ള ബാലറ്റ് ബോക്സ് തുറന്ന് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സ്പെഷ്യൽ വായിക്കാം. ഇത്തിരി പഴയതും പുതിയതും ഉണ്ട്.

ഓപ്പണ്‍ വോട്ട് അഥവാ രാഘവീയം

ഇലക്‍ഷന്‍ ഡ്യൂട്ടി

കള്ളവോട്ടില്‍ കുരുങ്ങിയ സൂര്യരശ്മികള്‍

വിലയേറിയ ഒരു ‘വൊട്ട്’

മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയ ഗ്രാമത്തിൽ?

2011-04-01T06:31:00.003+05:30

മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയ ഗ്രാമത്തിൽ ജനസംഖ്യാസ്ഫോടനം, ആയിരമായിരം ബോംബുകൾ ഒന്നിച്ച് പൊട്ടിച്ചിതറിയപോലെ നാട്ടിലെമ്പാടും ഉഗ്രൻ സ്ഫോടനം. കേട്ടവർ കേട്ടവർ കൂടുതൽ കേൾക്കാനായി ചെവികൾ തുറന്നുപിടിച്ചു. ഇങ്ങനെപോയാൽ എങ്ങനെയാവും എന്ന് പറഞ്ഞ് അയൽനാട്ടുകാർ മൂക്കിൻ‌തുമ്പത്ത് വിരൽ വെക്കാൻ തുടങ്ങിയ ആ നല്ല നേരത്തും, അവിടെ ജനസംഖ്യ വർദ്ധിച്ച്, വർദ്ധിച്ച്; പുരനിറഞ്ഞ് പറമ്പ്‌നിറഞ്ഞ്; നാട്‌നിറയാൻ തുടങ്ങി.

അങ്ങനെയങ്ങനെ,,, അങ്ങിനെ,,,

നമ്മുടെ മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയ ഗ്രാമത്തിൽ ആളുകൾ നിറഞ്ഞ്‌കവിഞ്ഞപ്പോൾ കഷ്ടപ്പെട്ടത് രണ്ട് പേരാണ്.

ഒന്ന്: വയറ്റാട്ടി ലീലാമ്മ,

രണ്ട്: അലക്കുകാരി ശ്രീദേവിയമ്മ,

ഗ്രാമത്തിന്റെ തെക്കും വടക്കും, കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമായി ദിവസേന അഞ്ചും ആറും പെണ്ണുങ്ങൾ നിറവയറുമായി ലീലാമ്മയെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവും. ആശുപത്രികൾ രണ്ടെണ്ണം ഉണ്ടെങ്കിലും ലീലാമ്മ വന്നാലെ അവരുടെ വയറൊഴിഞ്ഞ് സ്ലോമോഷനായി കുഞ്ഞ് പുറത്തുവരികയുള്ളു. അതിനിടയിൽ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ‌വെച്ച് പെറാൻപോലും ലീലാമ്മക്ക് സമയം കിട്ടിയില്ല.

അവരുടെ കന്നിപ്രസവം നടന്നത് പെരുന്തച്ചന്റെ വീട്ടിൽ‌നിന്ന്,,,

അതൊരു സംഭവമാ,,,

ഒരുദിവസം രാത്രി പെരുന്തച്ചന്റെയും മകന്റെയും ഭാര്യമാർ ഒരേവീട്ടിൽ‌നിന്ന് പ്രസവിച്ചപ്പോൾ, രണ്ട് പ്രസവത്തിന്റെയും ഇടവേളയിലാണ് ലീലാമ്മ, അമാവാസി പോലൊരു ആൺകുഞ്ഞിനു ജന്മം നൽകിയത്. ആ കുഞ്ഞിന്റെ പിതൃത്വം പെരുന്തച്ചനാണെന്നും മകനാണെന്നും ഉള്ള ചർച്ച പുരോഗമിക്കുമ്പോഴും ലീലാമ്മ മറ്റുള്ളവരുടെ പേറെടുത്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

പിന്നെ ഏറ്റവും കഷ്ടപ്പെട്ട രണ്ടാം‌കക്ഷി ചിരുഅമ്മ എന്ന അലക്കുകാരി ശ്രീദേവിയമ്മയാണ്. തിരണ്ട്‌കല്ല്യാണമോ ആർത്തവമോ ഇല്ലാത്ത ആ ഗ്രാമത്തിൽ വണ്ണാത്തിക്ക് മാറ്റ് കൊടുക്കേണ്ടി വരാറില്ലെങ്കിലും പ്രസവിച്ച പെണ്ണുങ്ങളുടെ തുണികൾ ദിവസേന കെട്ട്കണക്കിന് അലക്കാനുണ്ടാവും. അവയെല്ലാം കെട്ടിയെടുത്ത് ചാരംമുക്കി, പുഴുങ്ങിയിട്ട്; വണ്ണാത്തിക്കുണ്ടിൽ ഇറങ്ങി; അലക്കി, ഉണക്കിയിട്ട്; വീടുകളിൽ എത്തിക്കുമ്പോഴേക്കും നേരം അന്തിയാവും. അതിനിടയിൽ ഗ്രാമീണ വായ്‌നോക്കികളായ പിള്ളേര് വരുന്നതും നനഞ്ഞൊട്ടിയ തുണിയുടുത്ത് അലക്കുന്ന അവളുടെ, വെളുത്ത മേനിയഴകിലെ ‘ഡാഷും ഡാഷും’ നോക്കിയിട്ട് പോവുന്നതും, അവൾ അറിഞ്ഞെങ്കിലും അറിഞ്ഞില്ലെന്ന് നടിച്ചു. കിടത്ത്‌കൂലിയും പിടിത്തക്കൂലിയും വാങ്ങാറുണ്ടെങ്കിലും നോക്കുകൂലി കണക്ക്പറഞ്ഞ് വാങ്ങാത്തത് പെരുത്ത് നഷ്ടമായെന്ന് അവൾക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്,,,

… പോട്ടെ,, പിള്ളേർക്കത്ര മതി,,,

മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയ ഗ്രാമത്തിലെ പെൺകുട്ടികൾ ആർത്തവമെന്തെന്നറിയും മുൻപെ പ്രസവിക്കാൻ സാദ്ധ്യതയുള്ളതിനാൽ രക്ഷിതാക്കൾ, അവരുടെ സ്ക്കൂളിൽ പോക്ക് നിർത്തിയിട്ട് കളിചിരി പ്രായത്തിലെ കെട്ടിച്ചയക്കും. പിന്നെയങ്ങോട്ട് പ്രസവമൊഴിഞ്ഞ നേരമില്ല;

എത്രവരെ???

നാല്പത്തഞ്ച് കഴിഞ്ഞ ആർത്തവവിരാമം നടക്കുന്നതുവരെ…

അങ്ങനെയൊരു വിരാമം ഇല്ലെങ്കിൽ ആ ഗ്രാമത്തിലെ തൊണ്ണൂറ് കഴിഞ്ഞ് പടുകിഴവിയായ കുഞ്ഞിക്കുട്ടിയമ്മയും പെറാനിടയുണ്ട്!!!

…ഭാഗ്യം,

ഗ്രാമീണ ചന്തകളിൽ കേർഫ്രീ മുതൽ സ്റ്റേഫ്രീ വരെ എക്സിബിറ്റ് ചെയ്തെങ്കിലും ആദ്യസ്റ്റോക്ക് വില്പനപോലും നടന്നില്ല.

അതിനിടയിൽ മുല്ലപൂവിന്റെ സുഗന്ധം‌പോലെ, ചിലരെ ആ ഗ്രാമം ആകർഷിച്ചു. കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഒരു കുഞ്ഞിക്കാല്‌പോലും കാണാത്തവരെ,,,

മക്കളില്ലാത്ത ദുഃഖം പേറുന്ന മറുനാട്ടുകാർ സ്വന്തം ഭാര്യയോടൊപ്പം ഒരു വർഷം താമസിച്ചാൽ മതി; അവർക്ക് ഒന്നോ, രണ്ടോ കുഞ്ഞുമായി തിരിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് പോകാമെന്ന് ഗ്രാമമുഖ്യൻ തന്നെ ഗാരണ്ടി കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ കടന്നുവന്ന് താമസിക്കുന്നവർ അനേകരുണ്ട്.

മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയ ഗ്രാമത്തിന്റെ സവിശേഷതയായ ജനസംഖ്യാസ്ഫോടനം ഒരു വലിയ പ്രശ്നമായി മാറിയിരിക്കയാണ്. ഇങ്ങനെ തുടർന്നാൽ നമ്മുടെ രാജ്യത്തിലെ മറ്റുള്ള എല്ലാ ഗ്രാമീണരുടെയും എണ്ണത്തെക്കാൾ ആളുകൾ ഈ മുല്ലപ്പൂവ് ഗ്രാമത്തിൽ ഉണ്ടാവാനിടയുണ്ട്. അതറിഞ്ഞ നിമിഷം മന്ത്രിസഭ ഇടപെട്ട് ജനസംഖ്യാ സ്ഫോടനപരമ്പര അവസാനിപ്പിക്കാനുള്ള നടപടികളെക്കുറിച്ച് ആഘോളതലത്തിൽ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.

അങ്ങനെയാണ് ഒരുനല്ലദിവസം നമ്മുടെ ആരോഗ്യവകുപ്പ് മന്ത്രിയും പരിവാരങ്ങളും മുല്ലപ്പൂ ഗ്രാമത്തിൽ എത്തിയത്. നമ്മുടെ ഗ്രാമമുഖ്യനും ഒപ്പം ആറ് ഭാര്യമാരും, അറുപത്തിഏഴ് മക്കളും, ചേർന്ന് മന്ത്രിയെ സ്വീകരിച്ചു. മന്ത്രി നാട്ടുകൂട്ടത്തെ വിളിച്ച് ഉപദേശിക്കാൻ തുടങ്ങി,

“എന്റെ പ്രീയപ്പെട്ട സ്ത്രീ പുരുഷന്മാരെ നിങ്ങളിങ്ങനെ ജനസംഖ്യ വർദ്ധിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നാൽ അതിവിദൂരമല്ലാത്ത ഭാവിയിൽ കഞ്ഞി കുടിക്കാനുള്ള വക കിട്ടാതെ ഈ ഗ്രാമത്തിലുള്ളവർ പട്ടിണികിടന്ന് മരിക്കേണ്ടിവരും,,,

അതുകൊണ്ട്,,,

അതുകൊണ്ട്, നിങ്ങളിങ്ങനെ പ്രസവിച്ചും പ്രസവിപ്പിച്ചും കൂട്ടുന്നത് നിർത്തണം”

അത് കേട്ട ഗ്രാമീണർ അരിശംവന്ന് പല്ലുകൾ കടിച്ചപ്പോൾ അവരുടെ കൂട്ടത്തിലെ വിപ്ലവകാരി എഴുന്നേറ്റ് പറയാൻ തുടങ്ങി,

“അല്ലയോ ആരോഗ്യമന്ത്രിയേ നിങ്ങൾക്ക് നാല് ഭാര്യമാരിൽ പതിനെട്ട് മക്കളില്ലെ, അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളെ ഉപദേശിക്കാൻ എന്തവകാശം?”

വിവരമില്ലാത്ത നാട്ടുകാരെ ഉപദേശിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ലെന്നും ഇനിയും ഉപദേശിച്ചാൽ അടി ഇന്റർനെറ്റായി വരുമെന്നും മനസ്സിലാക്കിയ മന്ത്രി പെട്ടെന്ന് മീറ്റിംഗ് പിരിച്ച്‌വിട്ട് തൊട്ടടുത്തുള്ള മൂന്നാം ഭാര്യവീട്ടിലേക്ക് അന്തിയുറങ്ങാൻ പോയി.

അതിപുരാതന കാലത്ത് നമ്മുടെ മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയ ഗ്രാമത്തിൽ, ജനങ്ങൾ വളരെ കുറവ് ആയിരുന്നു. വിതക്കാനും കൊയ്യാനും തിന്നാനും ആളുകൾ വളരെ വളരെക്കുറഞ്ഞ നേരത്താണ് അവർ മുല്ലപ്പൂവ് കൃഷി തുടങ്ങിയത്. അങ്ങനെ മുല്ലപ്പൂവിന്റെ സുഗന്ധം നാട്ടിൽ പരക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെയാണ് ജനങ്ങളുടെ എണ്ണം കൂടിയത് എന്ന കാര്യം, ശുദ്ധമായ പകൽ‌വെളിച്ചം പോലെ പൊതുജനത്തിനറിയാം. ആളുകളുടെ എണ്ണം കൂടുന്നത് ഗ്രാമീണർക്ക് ഇഷ്ടമാണ്, കാരണം അവർക്ക് പൂവ് പറിക്കാനും മാലകെട്ടാനും കൂടുതൽ ആളുകളെ ലഭിക്കുമല്ലൊ. എന്നാൽ മുല്ലപൂവും ജനസംഖ്യയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കണ്ടുപിടിച്ചത് ഈ അടുത്ത കാലത്താണ്.

ഗ്രാമീണർക്ക് ഒരു തൊഴിൽ മാത്രമേ അറിയത്തുള്ളു,,, മുല്ലപ്പൂവ് കൃഷി,

ഗ്രാമീണർക്ക് ഒരു പൂവേ ഇഷ്ടമുള്ളു,,, മുല്ലപ്പൂവ്,

ഗ്രാമീണർ ഒരു പൂവേ അണിയാറുള്ളു,,, മുല്ലപ്പൂവ്,

അതിരാവിലെ ഗ്രാമിണരെല്ലാം എഴുന്നേറ്റ് മുല്ലപ്പൂവ് പറിക്കാനായി വയലിലേക്കിറങ്ങും. സുഗന്ധം പരത്തുന്ന വിടരാറായ മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മൊട്ടുകൾ പറിച്ചെടുത്ത് നിറച്ച, ചൂരൽക്കുട്ടകൾ തലയിലേറ്റി അവർ വീട്ടിലെത്തും. അതുകഴിഞ്ഞ് വീട്ടുകാർ വട്ടത്തിലിരുന്ന് അവയെല്ലാം മാലകളാക്കി മാറ്റി ഗ്രാമീണചന്തയിൽ വില്പനക്ക് വെക്കും. മുല്ലപ്പൂവ് വിറ്റ പണവുമായി വീട്ടിൽ വന്ന് കഞ്ഞികുടിച്ച നാട്ടുകാർ ഉറങ്ങാൻ തുടങ്ങും. ശുദ്ധമായ സൂര്യരശ്മികൾ സമൃദ്ധമായി ഗ്രാമത്തിൽ പതിക്കുന്നതിനാൽ ഉച്ചനേരത്ത് മാത്രമല്ല, ഉച്ചക്ക് മുൻപും പിൻപും ആളുകൾ പുറത്തിറങ്ങാതെ വീട്ടിനകത്ത് കൂർക്കം വലിച്ച് കിടന്നുറങ്ങും. അതായിരുന്നു പതിവ്,

എന്നാൽ രാത്രിയോ?

കുളിച്ച് സുന്ദരികളായി മുടിയിൽ മുല്ലപ്പൂവ് ചൂടി മദാലസകളായി വരുന്ന മഹിളാമണികളെ കാണുന്ന പുരുഷപ്രജകൾ കാമദേവനെ ആരാധിക്കാൻ തുടങ്ങും. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം പ്രായപൂർത്തിയായ നാട്ടുകാരുടെ ഉറക്കം അകറ്റും.

അതിന്റെ പരിണിതഫലമായി മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയ ഗ്രാമത്തിലെ ജനനനിരക്കിന്റെ ഗ്രാഫ് റോക്കറ്റ്‌പോലെ കുതിച്ചുയർന്നു.

അങ്ങനെ ഉയർന്ന് ജനസംഖ്യാസ്ഫോടനം നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ നാട്ടുകാർക്ക് ബോറടിക്കാൻ തുടങ്ങി. കൂടാതെ ഏത് നേരത്തും മുതിർന്നവരെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന, അനുസരണയില്ലാതെ വളർന്നു വരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരെ അപ്പൂപ്പന്മാർക്കും അമ്മൂമ്മമാർക്കും പേടിയാവാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യകാലത്ത് തനിക്ക് പതിനെട്ട് മക്കളുണ്ടെന്ന് അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞിരുന്ന മുത്തിയമ്മ ഇപ്പോൾ എണ്ണം കുറച്ച് ‘എട്ട് മക്കൾ’ എന്ന് പറയാൻ തുടങ്ങി.

….. അപ്പോഴാണ് ഗ്രാമീണർക്ക് ബോധോദയം വന്നത്,,,

അരിമണിയൊന്ന് കൊറിക്കാനില്ലാത്ത വീടുകളിലും കണ്മണികളുടെ എണ്ണം കൂടിവരുന്നത് നിയന്ത്രിക്കണം എന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ, ചിന്തിച്ച് ചിന്തിച്ച് തലപുകഞ്ഞ ഗ്രാമമുഖ്യന്റെ മുന്നിൽ മഹാരാജ്യത്തിലെ ആരോഗ്യകുടുംബക്ഷേമവകുപ്പ് തലവന്മാരും തലൈവികളും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവരെ മുല്ലപ്പൂ മാലയണിയിച്ച് സ്വീകരിച്ച ഗ്രാമമുഖ്യൻ നാട്ടുകാരെയെല്ലാം ആൽത്തറ സ്റ്റേഡിയത്തിൽ കോൺഫ്രൻസിന് വിളിച്ചു.

ആരോഗ്യ വകുപ്പിന്റെ തലൈവി ജ്വാലാമണി ആൽത്തറവേദിയിൽ നിന്ന് ഓഡിയൻസിനെ നോക്കി പറയാൻ തുടങ്ങി,

“എന്റെ പ്രീയപ്പെട്ട മുല്ലപ്പൂ ഗ്രാമീണരെ, മറുനാട്ടിലൊന്നും സംഭവിക്കാത്ത ഒരു ദുരന്തം ഇവിടെ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു,,, ജനപ്പെരുപ്പം. നിങ്ങളിങ്ങനെ തുടർന്നാൽ?,,,”

“തുടർന്നാൽ”

“നമ്മൾക്കൊന്നും ചെയ്യാനാവില്ല, അതുകൊണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറക്കുക”

“കുറക്കാനോ? അതെങ്ങനെ? അധികമുള്ളവരെ കൊല്ലാനോ?”

ഗ്രാമമുഖ്യന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് ഞെട്ടിയ തലൈവി ഉത്തരം അരുളിച്ചെയ്തു,

“ഇപ്പോൾ ഉള്ളവരെ നിങ്ങൾ കൊല്ലുകയും തിന്നുകയും ഒന്നും ചെയ്യെണ്ട, ഇനി കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഉണ്ടാവാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മതി,, ഒരാൾക്ക് ഒരുകുട്ടി മാത്രം”

“അതിന് നമ്മളെന്ത് ചെയ്യണം?”

നാട്ടുകാർ ഒന്നിച്ച് ചോദിച്ചു,

“അതിന് നിങ്ങൾ ഒന്നും ചെയ്യാതിരുന്നാൽ മതി,,, ഫുൾ‌സ്റ്റോപ്പ്”

“അതെങ്ങനെയാ പെണ്ണുങ്ങളുടെ തലയിലെ മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണമടിച്ചാൽ എനിക്കെന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ തോന്നും. അങ്ങനെയാ ഇരുപത്തിആറ് മക്കളുണ്ടായത്”

അക്കാര്യം വിളിച്ചുപറഞ്ഞയാളെ തലൈവി കനപ്പിച്ചൊന്ന് നോക്കി. വാക്കിംഗ് സ്റ്റിക്ക് ഉൾപ്പെടെ മൂന്ന് കാലിൽ നടന്ന് തൊണ്ണുറ്റി‌എട്ടിൽ കടന്നുനിൽക്കുന്ന തലമണ്ടയാശാനാണ്. തുടർന്ന് ഗ്രാമത്തിലെ സീനിയർ‌മോസ്റ്റ് സിറ്റിസണെ അവഗണിച്ച് എല്ലാവരോടുമായി അവർ പറഞ്ഞു,

“ഇവിടെയുള്ള ജനപ്പെരുപ്പത്തിന് ഇടക്കലാശ്വാസം ലഭിക്കാനായി നമ്മുടെ തക്കിടിസായിപ്പ് ഒരു സൂത്രം കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം സ്വന്തമായി കണ്ടുപിടിച്ച സൂത്രം,,, ഉറ,,”

“ഉറയോ?,,,”

“അതെ ഉറതന്നെ, ഉറകൾ,,, ഗർഭനിരോധന ഉറകൾ, കോണ്‌ഡം”

ജ്വാലാമണി തലൈവി പറയുന്നത് കേട്ട് നാട്ടുകാർ അത്ഭുതപ്പെട്ട് വായ പൊളിച്ചു. ആ നേരത്ത് വീഴാൻ പോയതും വീണുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുമായ ആലിലകൾ, ഉറയെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ തിരികെ മേലോട്ട്‌പോയി ആലിൻ‌കൊമ്പിൽ‌തന്നെ റിഫിക്സ് ചെയ്ത് കാതോർത്തിരിപ്പായി.

തക്കിടി സായിപ്പ് കറുത്ത പെട്ടി തുറന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് ഉറകൾ ആൽത്തറയിലിട്ടു. പല നിറത്തിലുള്ള ഉറകൾ… ചുവപ്പ് മഞ്ഞ, നീല, പച്ച, പ്ങ്ക്, വയലറ്റ് അങ്ങനെ പല നിറങ്ങളിൽ ഉറകളുടെ ഒരു കൂമ്പാരം മുന്നിൽ കണ്ട മുല്ലപ്പൂ ഗ്രാമീണർ അന്തംവിട്ടങ്ങിനെ നിലത്തിരുന്നു.

ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തലൈവി വലതുകൈ കൊണ്ട് അക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും ഒരു ചുവന്ന ഉറയെടുത്ത് ഉയർത്തിക്കാട്ടി ഗ്രാമീണരെ നോക്കി പറയാൻ തുടങ്ങി,

“പ്രീയപ്പെട്ട ഗ്രാമീണരെ ഇതാണ് ആ സൂത്രം, നല്ലവരായ പുരുഷന്മാർ ഈ ഉറകൾ ഉപയോഗിച്ചാൽ, നിങ്ങളുടെ സ്ത്രീകൾ ഗർഭിണികളാവില്ല”

ആ കൂട്ടത്തിലുള്ള ഗ്രാമീണ വിപ്ലവകാരിക്കൊരു സംശയം,

“ഇങ്ങനെയൊരു സൂത്രം നമ്മളെ കാണിച്ചതിന് ജ്വാലാമേഡത്തിനോടും നമുക്കായി അത് കണ്ട്പിടിച്ച തക്കിടിസായിപ്പിനോടും ഒത്തിരി നന്ദിയുണ്ട്. എന്നാൽ ഇതിന്റെ ഉപയോഗക്രമം പറഞ്ഞുതന്നാൽ നന്നായിരിക്കും”

“അതിപ്പം കാണിക്കാം,,,”

ജ്വാലാമേഡം ഉറക്കൂമ്പാരത്തിൽ നിന്ന് തന്റെ വലതുകൈയാൽ എടുത്ത ചുവന്ന ഉറ നിവർത്താൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ നിവർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കെ നാണം‌വന്ന ജ്വാലയുടെ മുഖം ചുവന്ന്, കൈകൾ വിറച്ചതോടെ അവർ അത് തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന അസിസ്റ്റന്റ് സണ്ണിച്ചന് കൈമാറിയിട്ട് കണ്ണുകൾ‌കൊണ്ട് സംസാരിച്ചു. സണ്ണിച്ചൻ ‘വിജയീ ഭവഃ’ ഭാവത്തിൽ നാട്ടുകാരെ നോക്കി വലതുകൈയിലെ ചുവന്ന ഉറനിവർത്തി ഇടതുകൈയിലെ പെരുവിരലിൽ കടത്തിയത് ഉയർത്തിക്കാണിച്ച് അവരോട് പറഞ്ഞു,

“നിങ്ങൾക്ക്മാത്രമായി പ്രത്യേകം നിർമ്മിച്ചതാണ് ഈ ഉറകളെല്ലാം. മുല്ലപ്പൂവിനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഗ്രാമീണർക്കായി മുല്ലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധമുള്ള ഉറകൾ!!! നിങ്ങൾ പുരുഷന്മാർ ഇതുപോലെ ഉറയിട്ടശേഷമായിരിക്കണം ഭാര്യയുമായി ബന്ധപ്പെടേണ്ടത്, അങ്ങനെ ജനനം തടയുക, ജനപ്പെരുപ്പം തടയുക”

“സണ്ണിയേ ഒരു സംശയം, ഒരിക്കൽ ഉപയോഗിച്ച് ഈ ഉറ വീണ്ടും യൂസ് ചെയ്യാമോ?”

“അത് പറ്റില്ല, ഉപയോഗിച്ച് കഴിഞ്ഞ ഉറയെല്ലാം വീടിന്റെ തെക്ക്ഭാഗത്ത് ആറടി താഴ്ചയുള്ള കുഴിയെടുത്ത് അതിലിട്ട് മൂടിയിട്ട് മുകളിൽ വാഴവെക്കണം”

അപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിന്റെ രോമാഞ്ചകുഞ്ചുറാണിയായ ആസ്ഥാന ഗ്രാമീണവേശ്യ ഷക്കിച്ചേച്ചി ആലിലവയർ ദർശ്ശനം നൽകിക്കൊണ്ട് ആൽത്തറയുടെ നേരെമുന്നിൽ വന്ന് സ്റ്റിൽചെയ്തു,

“മോനേ സണ്ണി ഞാനെന്താ ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് നീതന്നെ പറ”

“ഓ നമ്മുടെ ഷക്കിച്ചേച്ചിയല്ലെ,, ഉറ യൂസ് ചെയ്യാത്ത ഒരുത്തനെയും വീട്ടിൽ കയറ്റരുത്. പിന്നെ നാട്ടുകാരെ നിങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങൾ ഇഷ്ടം‌പോലെ ഉറകൾ ഫ്രീആയി തരികയാണ്, നമ്മുടെ അമ്മമാരും പെങ്ങമ്മാരും പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്, ഉറയുമായി വരാത്ത ഒരുത്തനെയും ഉറക്കറയിൽ കയറ്റരുത്”

അത് കേട്ടതോടെ ഷക്കിച്ചേച്ചി സന്തോഷപൂർവ്വം പറഞ്ഞു,

“എന്റെ വീട്ടിൽ വരുന്നവർക്ക് ഓരോ ഉറകൾ ഫ്രീ‍; ഒരു പെട്ടിനിറയെ ഉറ എനിക്ക് വേണം”

“ഷക്കിച്ചേച്ചിക്ക് മാത്രമല്ല നല്ലവരായ എല്ലാ നാട്ടുകാർക്കും കെട്ട് കണക്കിന് ഉറകൾ വീടുകൾ‌തോറും സപ്ലൈ ചെയ്യാം. കുട്ടികൾ വേണമെന്ന് ആർക്കെങ്കിലും എപ്പോഴെങ്കിലും തോന്നിയാൽ ഉറ ഉപയോഗിക്കാതിരുന്നാൽ മതി”

അതുവരെ നാട്ടാരെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ജ്വാലാമണി എഴുന്നേറ്റ് സണ്ണിച്ചനെ ഔട്ടാക്കിയിട്ട് പറയാൻ തുടങ്ങി,

“അഞ്ച് കൊല്ലം കഴിഞ്ഞ് നമ്മൾ ഈ വഴിക്ക് വരും. അപ്പോഴേക്കും ജനപ്പെരുപ്പം കുറഞ്ഞിരിക്കണം,,,, അല്ല കുറയും”

മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയ ഗ്രാമത്തിലെ വീടുകൾ‌തോറും ഉറകൾ വന്നു,,, മുപ്പപ്പൂ മണമുള്ള, നിറമുള്ള, ചന്തമുള്ള, ഉറകൾ,,, ഗർഭനിരോധന ഉറകൾ,,,

കാലം ആരെയും കാത്തുനിൽക്കാതെ പ്രയാണം ആരംഭിച്ചു,

അങ്ങനെ,

ദിവസങ്ങൾ, മാസങ്ങൾ, വർഷങ്ങൾ അഞ്ച് കഴിഞ്ഞു,

മുല്ലപ്പൂ ചൂടിയ ഗ്രാമത്തിലെ ആൽത്തറ സ്റ്റേഡിയത്തിൽ ഗ്രാമീണർ ഒത്തുകൂടിയിരിക്കയാണ്. ഏറെ നേരത്തെ കാത്തിരിപ്പിനുശേഷം അവർക്ക് മുന്നിൽ ആരോഗ്യവകുപ്പ് വണ്ടി കിതച്ചുകൊണ്ട് ഓടിവന്ന് ബ്രെയ്ക്കിട്ടു. നാട്ടാരെല്ലാം നോക്കിയിരിക്കെ വണ്ടിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് ഓരോരുത്തരായി പുറത്ത് വന്ന് മുല്ലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധം മൂക്കിലേക്ക് വലിച്ചുകയറ്റി, അതെ അവർ തന്നെ, അഞ്ച് വർഷം മുൻപ് ഗ്രാമീണർക്ക് ജനപ്പെരുപ്പം നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള സൂത്രം പറഞ്ഞ് കൊടുത്ത് ഉറമാഹാത്മ്യം അവതരിപ്പിച്ചവർ, സണ്ണിച്ചൻ, ജ്വാലാമണി, തക്കിടി സായിപ്പ്, പിന്നെ പരിവാരങ്ങൾ,,,

അവർ ആൽത്തറയിൽ കയറി നല്ലവരായ നാട്ടുകാരെ…

ഒന്ന് നോക്കി,

രണ്ട് നോക്കി,,

മൂന്ന് നോക്കി,,,

നോക്കിയവരെല്ലാം ഞെട്ടി,

പിന്നെയും ഞെട്ടി,,

പിന്നെയും പിന്നെയും ഞെട്ടി,,,

… ജനസംഖ്യ വർദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു,, അല്ല അനേകമായി ഇരട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു,

… കുഞ്ഞുങ്ങൾ,

… എവിടെത്തിരിഞ്ഞൊന്ന് നോക്കിയാലും കുട്ടികൾ, അഞ്ച് വയസ്സിൽ താഴെ പ്രായമുള്ള കുട്ടികൾ,

… ചിലർ രക്ഷിതാക്കളുടെ കൈ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു, ചിലർ ചുമലിൽ കയറിയിരിക്കുന്നു, ചിലർ തലയിൽ കയറിയിരിക്കുന്നു,

… പിന്നെയും ചിലർ അമ്മയുടെ വയറ്റിനുള്ളിൽ; അവിടെക്കിടന്ന് പുറത്ത് വരാനുള്ള നേരം‌നോക്കിയിരിപ്പാണ്.

കുട്ടികളുടെ കരച്ചിലും ചിരിയുമായി ബഹളമയം.

അപ്പോൾ ഉറ??? ഗർഭനിരോധന ഉറകൾ??? ആയിരക്കണക്കിന് ഉറകൾ???

രോഷാകുലരായ നാട്ടുകാർ ആരോഗ്യവകുപ്പിനെ നോക്കി കൂവിയപ്പോൾ അവർ ഇരുചെവികളും അടച്ചുപൂട്ടി.

അങ്ങനെ ചെവിയടച്ചുകൊണ്ട് നാട്ടുകാരെ നോക്കി കൈവീശിയശേഷം സണ്ണിച്ചൻ പറഞ്ഞു,

“പ്രീയപ്പെട്ട ജനങ്ങളെ നിങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെട്ടതുപ്രകാരം ജനനം നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള ഉത്തമസൂത്രം,,, ‘ഉറ’ നിങ്ങൾക്കിടയിൽ വിതരണം ചെയ്തിട്ട് ഇന്നേക്ക് അഞ്ച് വർഷമായി. എന്നിട്ടിപ്പോൾ ജനനം കുറയാതെ കൂടൂകയാണ് ചെയ്തത്. ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് നിങ്ങളാരും ഉറ ഉപയോഗിച്ചില്ല എന്നാണ്,,,”

“ഞങ്ങളെല്ലാവരും ഉറ ഉപയോഗിച്ചു, ഇപ്പോഴും ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇതൊരു തട്ടിപ്പാണെന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലായി.”

“ഉറകൾ ചതിക്കില്ല, നിങ്ങളാരും ഉറ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കില്ല”

പെട്ടെന്ന് ഗ്രാമമുഖ്യൻ മുന്നിൽ വന്നു,

“സാറ് പറഞ്ഞതിനുശേഷം എന്റെ ആറ് ഭാര്യമാരുമായി ബന്ധപ്പെടുമ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ ഉറ ഉപയോഗിച്ചതാണ്, ഇന്നലെ രാത്രിവരെ, എന്നിട്ടും എനിക്ക് അഞ്ച് കൊല്ലത്തിനിടയിൽ പതിനാല് കുട്ടികളുണ്ടായി”

മുഖ്യനെ പിന്നിലേക്ക് തള്ളിമാറ്റി ഗ്രാമത്തിന്റെ രോമാഞ്ചകുഞ്ചുറാണിയായ ആസ്ഥാന ഗ്രാമീണവേശ്യ ഷക്കിചേച്ചി മുന്നിൽ വന്നു,

“ഉറ ഫ്രീ ആയി കൊടുക്കേണ്ടതുകൊണ്ട് ഞാനെന്റെ റെയ്റ്റ് കൂട്ടിയതാണ് സാറെ, എന്നിട്ടും എനിക്ക് അഞ്ച് കൊല്ലത്തിനിടയിൽ ലീലാമ്മ തരുന്ന പച്ചമരുന്ന് കഴിച്ച് പതിനൊന്ന് തവണ കലക്കി പൊട്ടിക്കേണ്ടി വന്നു, വെറുതെ മനുഷ്യനെ മെനക്കെടുത്താൻ ഓരോന്നും കൊണ്ട് ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നു”

ഇതെല്ലാം കേട്ട ആരോഗ്യകുടുംബക്ഷേമ വകുപ്പ് അന്തം വിട്ടിരുന്നു, അവർ അന്യോന്യം മുഖം നോക്കിയതല്ലാതെ ആരും ഒന്നും ഉരിയാടിയില്ല. ഒടുവിൽ സണ്ണിച്ചൻ തന്നെ അനൌൺസ് ചെയ്തു,

“ഇതെല്ലാം ഉറയുടെ തകരാറാണ്”

അത്‌കേട്ട തക്കിടിസായിപ്പ് മലങ്ക്ലീഷിൽ അലറി,

“നോ, നോ,,, മൈ ഉര ഈസ് സൂപ്പർ, നോ പ്രശ്നം ഫോർ ഉര ഇൻ മറ്റ് കണ്ട്രീസ്. പ്രശ്നം ഈസ് ഇവിടെയുള്ള കണ്ട്രീസ്,,,”

അത് കേട്ട പുരുഷന്മാർക്കെല്ലാം ദേഷ്യം വന്ന് അവർ സായിപ്പിനെതിരെ തിരിഞ്ഞു,

“പിന്നെങ്ങനാ സായിപ്പെ, ഈ നാട്ടാരെല്ലാം ഉറ യൂസ് ചെയ്തിട്ടും ഇത്രയും മക്കൾസ് ഉണ്ടായത്?”

സായിപ്പും വിട്ടില്ല, അദ്ദേഹം വെല്ലുവിളിച്ചു,

“യൂ തെണ്ടീസ്, നോ വിവരം”

പെട്ടെന്ന് തൊണ്ണൂറ്റി എട്ട് കഴിഞ്ഞ തലമണ്ടയാശാൻ മൂന്നുകാലിൽ നടന്ന്,,, ആൽത്തറക്കു മുന്നിൽ വന്ന്,,, അവരെ നോക്കി പറയാൻ തുടങ്ങി,

“സാറന്മാരെ ഈ നാട്ടിലെ ആണുങ്ങളെല്ലാം,,, അവരുടെ ഭാര്യമാരുമായി ഓരോതവണ ബന്ധപ്പെടുമ്പോഴും,,, നിങ്ങൾ വിതരണം ചെയ്യുന്ന ഉറകൾ ഉപയോഗിച്ചവരാണ്. പ്രായം ഇത്തിരി കൂടിയ ആളാ‍യതിനാൽ,,, ഈ ഞാൻ,,, ഓരോ തവണയും രണ്ട് ഉറകൾ‌വീതം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു; എന്നിട്ടും,,,?”

“എന്നിട്ടും,,,?”

“എന്നിട്ടും,,, അഞ്ച് കൊല്ലംകൊണ്ട് രണ്ട് ഭാര്യയിലുമായി അഞ്ച് മക്കളുണ്ടായി,,, ആറാമത്തെത് വയറ്റിലും,,,”

അപ്പോൾ സണ്ണിച്ചനൊരു സംശയം… ശരിക്കും സംശയം,,,

“അതെങ്ങനെയാ നിങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് രണ്ട് ഉറകൾ ഉപയോഗിച്ചത്?”

“നിങ്ങള് കാണിച്ച് തന്നത് ഇടത്ത്‌കൈയുടെ പെരുവിരലിൽ ഉറയിടാനല്ലെ,,, ഞാനെന്ത് ചെയ്തെന്നോ? ഇടതുകൈയിലെയും വലതുകൈയിലെയും പെരുവിരലിൽ ഓരോ ഉറവീതം ഇട്ടുകൊണ്ടാണ് ഓരോരുത്തിയുമായും ബന്ധപ്പെട്ടത്. ഇനി പത്ത് വിരലിലും ഉറയിടണോ സാർ?,,,,,”

തലമണ്ടയാശാൻ വാക്കിംഗ്‌സ്റ്റിക്ക് ഒഴിവാക്കി പത്ത് വിരലുകളും ഉയർത്തി.